Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Θερινά σινεμά


Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δε θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά
….



Τα θερινά σινεμά….αναμνήσεις από βραδιές με πανσέληνο κι αστέρια, χαλίκια κάτω από τα πόδια, άβολες πλαστικές ή πάνινες καρέκλες και ποπ κορν, ηλιόσπορο και πασατέμπο, γκαζόζες και πατατάκια, μυρωδιές από αγιόκλημα, νυχτολούλουδα και γιασεμιά, τραγούδια στο διάλειμμα από την φωνή του Βογιατζή..




Το 1930 ανοίγει στο Αγρίνιο ο πρώτος χειμερινός κινηματογράφος και επτά χρόνια αργότερα, το 1937, ανοίγει ο πρώτος θερινός, στην σημερινή οδό Σαλάκου 4. Το «ΔΙΟΝΥΣΙΑ». Ιδιοκτήτες οι Πολύζος και Χολιασμένος και αργότερα πέρασε στα χέρια του Νώντα Δαλιάνη και Νίκου Κονταξή. Έκλεισε οριστικά το 1950.






Το 1945, μετά τον πόλεμο, ανοίγει επί της οδού Ηλία Ηλιού ο θερινός κινηματογράφος «ΕΣΠΕΡΟΣ», ιδιοκτησίας του Σπύρου Τσικνιά. Λειτούργησε επί τρία χρόνια και κλείνει οριστικά το 1948.

Το 1946 άρχισε να λειτουργεί ένας νέος θερινός κινηματογράφος, επί της οδού Παπαστράτου, το «ΡΕΞ». Ιδιοκτήτες οι Γιάννης Μουστακόπουλος, Μίμης Πετρόπουλος και Παπαλάμπρος. Αργότερα πέρασε στα χέρια των αδελφών Τσιτσιμελή και λειτούργησε μέχρι το 1975.


Την δεκαετία του ’60, ανοίγουν επί της οδού Παπαστράτου 75 το καλοκαιρινό «ΠΑΝΘΕΟΝ» (1960-1975), ιδιοκτησίας Κώστα Βοσκόπουλου, το «ΡΙΑΛΤΟ», απέναντι από το Πάρκο, επί της Ελευθερίου Βενιζέλου, ιδιοκτησίας των αδελφών Γεωργίου, το «ΑΚΡΟΠΟΛ», στα σύνορα Αγρινίου και Αγ. Κων|νου, ιδιοκτησίας του Γιώργου Βελούδα και το «ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ», επί της Χαριλάου Τρικούπη 33, ιδιοκτησίας του Σωτήρη Κατσίκη.

"ΠΑΝΘΕΟΝ"

"ΠΑΝΘΕΟΝ"


Το θερινό σινεμά «ΕΛΛΗΝΙΣ», άνοιξε το 1952 και ήταν ιδιοκτησίας Κονταξή. Σήμερα είναι πλέον δημοτική επιχείρηση και είναι το μοναδικό θερινό σινεμά που λειτουργεί στο Αγρίνιο.

1952. Εγκαίνια "ΕΛΛΗΝΙΣ"


"ΕΛΛΗΝΙΣ" 


"ΕΛΛΗΝΙΣ" 1974

"ΕΛΛΗΝΙΣ" 1974



Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Καταφύγια και βομβαρδισμοί...

...στην πόλη του Αγρινίου, κατά την περίοδο του πολέμου του ‘40


Τα Γερμανικά στρατεύματα πάτησαν για πρώτη φορά το πόδι τους στο Αγρίνιο στις 22 Απριλίου του 1941,δύο μέρες μετά το Πάσχα.

Δύο μέρες πριν, ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, στις 20 Απριλίου, το αεροδρόμιο του Αγρινίου είχε καταληφθεί από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές.
Είχε προηγηθεί ένας σφοδρός βομβαρδισμός του αεροδρομίου τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, στις 5.30 το πρωί.
Τότε στο αεροδρόμιο, προσγειώνονταν και απογειώνονταν ελληνικά αλλά και συμμαχικά (Αγγλικά) πολεμικά αεροπλάνα.
Κατά τον βομβαρδισμό αυτόν δεν υπήρχαν θύματα, ούτε αεροπλάνα είχαν χτυπηθεί, αφού τα συμμαχικά είχαν απογειωθεί με προορισμό το Κάιρο, μία μέρα πριν.
Λίγες μέρες πριν από αυτό τον βομβαρδισμό, την Μεγάλη Τετάρτη, 16 Απριλίου του ’41, η σειρήνα, που είχε τοποθετηθεί στην στέγη του διώροφου ξενοδοχείου «ΗΛΙΟΝ ΠΑΛΛΑΣ», «στρίγγλισε»,  γύρω στο μεσημέρι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που γινόταν αυτό. Πολλές φορές ο απαίσιος αυτός ήχος είχε προειδοποιήσει τους κατοίκους να τρέξουν να κρυφτούν στα καταφύγια ή στα υπόγεια που χρησιμοποιούσαν σαν καταφύγια, χωρίς όμως να γίνει κάποια αεροπορική επίθεση.


Εκείνη την μέρα όμως, λίγα λεπτά μετά την προειδοποίηση, ένας εκκωφαντικός βρόντος ακούστηκε στο κέντρο του Αγρινίου. Ταυτόχρονα, κι άλλοι, λίγο πιο μακρινοί …
Η πρώτη βόμβα έπεσε στην αρχή της οδού Παπαϊωάννου. Μία δεύτερη, πίσω από το κτίριο της κλινικής του Δανέλλη και συγκεκριμένα στην αυλή του σπιτιού του Κώστα Γιαννακόπουλου. Μία τρίτη βόμβα έπεσε στην αυλή της οικίας Ναούμ και η τέταρτη στην οδό Παναιτωλικού κοντά στο μαγαζί των αδελφών Μήτσου και Γιάννη Παπαχρήστου (Μίγκα).
Η δεύτερη βόμβα σκότωσε την σύζυγο του Κώστα Γιαννακόπουλου και τους Ευθύμιο και Χρήστο Μάγο, πατέρα και γιό, από το Δοκίμι.
Ο Θ.Μ.Πολίτης, μετά από έρευνα που έκανε, αναφέρει ονομαστικά τους νεκρούς εκείνης της επίθεσης.

Φωτογραφία του Γιώργου Στρατούλη, όπου φαίνονται ακόμη
 και σήμερα τα ίχνη της βόμβας
στην μάντρα του περιβόλου της Τράπεζας Ελλάδος


Α’ Νεκροί (από θανάσιμα τραύματα θραυσμάτων βομβών)

v Σπυρίδων Τόντος του Δημοσθ., υπομοίραρχος Χωροφυλακής, ετών 40.
v Λάζαρος Μουμουγιάνης του Δημ., ιδιωτικός υπάλληλος, ετών 40.
v Κων|νος Παπαλένης ή Παπανικολάου του Νικ., ετών 28.
v Ιωάννης Χονδρογιάννης του Αναστασίου, επιλοχίας, ετών 29.
v Τρύφων Βουλωμένος από το Παναιτώλιο, ετών 27.
v Ελένη συζ. Κων|νου Γιαννακόπουλου, ετών 41.
v Ευθύμιος Μάγος από το Δοκίμι, γεωργός, ετών 50.
v Χρήστος Μάγος του Ευθυμίου, από το Δοκίμι, ετών 17.
v Χαράλαμπος Παρθενίου του Κω|νου, στρατιώτης, ετών 26.
v Αθανάσιος Τριανταφύλλου του Ιωάννη, μαθητής, ετών 12.
v Βασιλική χήρα Κων|νου Σύρρου, ετών 55.

Καταφύγια στο Αγρίνιο

Κατά την διάρκεια του πολέμου, οι τοπικές και τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων, μετά από μελέτες έκριναν και όριζαν ποια κτίρια ήταν κατάλληλα για καταφύγια.
Αρκετά κτίρια και σπίτια στο Αγρίνιο κρίθηκαν κατάλληλα. Σαν κατάλληλα μεταξύ άλλων κρίθηκαν:

v οι καπναποθήκες Παπαπέτρου,
v το υπόγειο της Τράπεζας Ελλάδος,

v οι καπναποθήκες Κόκκαλη,
v τα υπόγεια των «Παπαστρατείων Εκπαιδευτηρίων»


v τα υπόγεια των 1ου, 2ου και 3ου Δημοτικών Σχολείων,
v το υπόγειο του ξενοδοχείου «ΗΛΙΟΝ ΠΑΛΛΑΣ»,


v το υπόγειο της οικοδομής του Κων|νου Πολίτη, οδός Τσαλδάρη και Δαγκλή,
το υπόγειο της οικοδομής του γεωπόνου Ιωάννη Λούσκα, στον Άγιο Κων|νο.


Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Αγία Τριάδα


13 Ιουνίου

Η Αγία Τριάδα το 1930


Η Αγία Τριάδα υπήρξε μετόχι της Μονής Τατάρνας σύμφωνα με μαρτυρίες από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Η μονή διατηρούσε μετόχια στη Σιβίστα, στο Αιτωλικό, στο Ξηρόμερο, στο Βραχώρι και αλλού.
Συγκεκριμένα στο Βραχώρι είχε κάποιο κτήμα και ένα οικόπεδο στα όρια των μαχαλάδων Τούρκων και Βραχωριτών. (Ο Τούρκικος συνοικισμός είχε επίκεντρο την Ντούτσαγα).
Το οικόπεδο αυτό που είχε δωριστεί στην μονή από το 1801 βρισκόταν στο χώρο της σημερινής Αγίας Τριάδας και εκεί υπήρχαν «…. ίχνη και σημεία παλαιάς εκκλησίας..».

Έγγραφο από το ΓΑΚ που μαρτυρεί "...ίχνη και σημεία παλαιάς εκκλησίας..."

Δωρητής ήταν ο Πάνος Γαλάνης που ήταν πανίσχυρος προεστός από το Μαχαλά Ξηρομέρου. Για την μεγάλη δύναμη και επιρροή που είχε στην περιοχή επονομάστηκε «Μεγαπάνος».
Το 1814 δώρισε στο Μοναστήρι του Λιγοβιτσίου ένα Ευαγγέλιο με χρυσές παραστάσεις βάρους «..600 δραμίων, αργυρόθυρον, περίτεχνον…» , που άξιζε τότε 3457 γρόσια. Σαν όρο ο Γαλάνης θέτει την ανέγερση εκκλησίας και οι πατέρες της Μονής δεσμεύονται.
Το 1819 ο ηγούμενος Κυπριανός για να επεκτείνει τον περίβολο του ναΐσκου που υπήρχε μέχρι τότε, αγόρασε ένα γειτονικό οικόπεδο-χωράφι από την Οθωμανή «Ντζέκω Πασόνυφη..».

Το πωλητήριο του οικοπέδου από την Ντζέκω Πασόνυφη.

Έτσι το  1819 λοιπόν χτίστηκε ο ναός της Αγίας Τριάδας στο γνωστό σημείο με έξοδα της Μονής και με τις συνεισφορές των κατοίκων. 
Σε δύο χρόνια όμως ξέσπασε η Επανάσταση και επειδή η Αγία Τριάδα βρισκόταν σε ύψωμα σε σχέση με την άλλη επίπεδη πόλη , χρησίμευσε σαν κανονοστάσιο και μετά την Άλωση του Βραχωριού, τον Ιούνιο του 1821, γκρεμίστηκε.
Σχέδιο Ναού Αγίας Τριάδας το 1897
Μετά την απελευθέρωση, στα μπαρουτοκαπνισμένα λείψανα του ναού χτίζεται νέος ναός.


Πρώτος ιερέας του ναού ήταν ο μοναχός Ανανίας Ταταρνιώτης, πολύ αγαπητός στους Βραχωρίτες που τον είχαν και πνευματικό.
Το παλιό εκκλησάκι που χτίστηκε τότε δεν υπάρχει. 
Στη θέση του υψώθηκε από το 1906 ο νέος ναός της Αγίας Τριάδας.

 Πηγή: Αγία Τριάδα 1906-2006
          Έκδοση με την ευκαιρία των εκδηλώσεων 
της εκατονταετηρίδας.

=====================================
=====================================


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Δημήτρης Παπαποστόλου

  Ένας Μαέστρος της μπάλας 
και της μουσικής σκηνής



του Βασίλη Σταρακά,
παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Παναιτωλικού


Μεγάλος πια τώρα πολλές φορές ξαναγυρίζω με νοσταλγία στις ανέμελες εφηβικές εποχές των μαθητικών θρανίων με τις πολλές φιλίες μου. Φιλίες άδολες, ευχάριστες, έμπιστες και άσβεστες από το χρόνο. Κάποιες στιγμές μάλιστα χαλάρωσης μου αρέσει να φέρνω στο μυαλό μου και την πατρική γειτονιά του καθενός με τα διάφορα χαρακτηριστικά της κάνοντας νοερά σεργιάνι σε αυτές, έστω και εάν οι εικόνες είναι «θαμπές». Γειτονιές ανθρώπινες, που η αυλή κάθε σπιτιού ήταν γεμάτη με τενεκεδένιες γλάστρες πνιγμένες στα λουλούδια και τους βασιλικούς.
          Αναφέρομαι στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’60 που οι δρόμοι κάποιων ντόπιων εφήβων είχαν ήδη διασταυρωθεί σε ένα ιστορικό χώρο της πόλης μας: Στο προαύλιο των Παπαστράτειων Εκπαιδευτηρίων όπου λειτουργούσε το μοναδικό 8τάξιο γυμνάσιο αρρένων στο Αγρίνιο. Δίπλα, το αντίστοιχο θηλέων καθώς και το 5ο δημοτικό, ενώ ένα φράχτης χώριζε το σχολικό συγκρότημα από το δημοτικό πάρκο.
          Με πραγματική συγκίνηση αναφέρω μερικούς από αυτούς τους φίλους συμμαθητές: Χριστόφορο Θεοδωρόπουλο – Τάκη Ράφα – Θανάση Αυγούλη – Θανάση Τζωρτζόπουλο – Κώστα Σταμούλη – Αδερφούς Τρομάρα – Βασίλη Σιάσσο – Μήτσο Μπάθα – Θεόφιλο Ντόκα – Κώστα και Βασίλη Πάστρα – Γιάννη και Θύμιο Καρκαντζό – Σωτήρη Κατσίμπα – Γιάννη Βαϊνά – Μίμη και Νίνο Πετρόπουλο – Αριστείδη Τσερπέλη – Κώστα Ζαφαράνα – Χάρη Παπαϊωάννου – Κώστα Τσάκαλο – Μπάμπη Τσελεπή – Νικηφόρο Τσώρη – Θόδωρο Σταμάτη – Πατέλο Στράτο – Νίκο Γερμανό – Θανάση Πετρόπουλο – Κώστα Κωστούλα – Κώστα και Χρίστο Σούκη – Καζάζη Γιώργο – Ντζόκα Δημήτρη – ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ.
Από αριστερά όρθιοι: Ντόκας, Γ.Παπαδόπουλος (Γάλλος), Μπάθας Δημ., Σταρακάς, Σ.Καρποδίνης (Προπονητής), Δρόσος, Παπαποστόλου, Μήτσου, Μπριάνης, Καλύβας.
Από αριστερά καθήμενοι: Τσεμπερλής, Κουτσογιάννης, Σταμάτης, Τσαμπάς, Γεντέκης, Τεμεκονίδης.

          Την εποχή αυτή μια ομάδα από τους παραπάνω φίλους με κοινά νεανικά ενδιαφέροντα, ιδιαίτερα για τον «βασιλιά των σπορ» δηλαδή το ποδόσφαιρο, το οποίο εξασκούσε πάνω μας μια ιδιαίτερη γοητεία, δώσαμε ραντεβού – που κράτησε χρόνια – σε έναν ένδοξο Αγρινιώτικο  χώρο: Στο γήπεδο του φιλεκπαιδευτικού μας συλλόγου του ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΥ. Φιλοδοξία μας να υπηρετήσουμε και εμείς όταν έρθει η κατάλληλη ώρα αυτό το σωματείο που με τόση αγάπη και λατρεία περιέβαλλαν οι συμπολίτες μας. Η κοινή μας πορεία λοιπόν στην υπεράσπιση αυτής της ΙΔΕΑΣ, πορεία δύσκολη και απαιτητική, γιατί εκτός από την καθημερινή άθληση απαιτούσε πειθαρχία, αλληλεγγύη, ομαδικότητα, με φυσικό επακόλουθο κάποιες φιλίες να γαλβανιστούν περισσότερο και να στερεωθούν ακόμα πιο γερά. 
          Μια από αυτές τις ξεχωριστές και αληθινές φιλίες μου, είναι και του ΔΗΜΗΤΡΗ, του Τάκη για μας τους κοντινούς, που μας κάνει περήφανους η φιλία του διασημότερου νεαρού ποδοσφαιριστή και αθλητή στίβου την εποχή αυτή, αλλά και του εκκολαπτόμενου μουσικού: Του ΤΑΚΗ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ο Παναιτωλικός είχε ανάγκη τότε από νεαρούς καταξιωμένων οικογενειών της πόλης μας, γιατί υπήρχε μια προκατάληψη εναντίων του ποδοσφαίρου και των ποδοσφαιριστών, όχι μόνο από την «ανώτερη τάξη», αλλά και από μερίδα καθηγητών. Εξαιρώ βέβαια τον τότε πρόεδρο του Παναιτωλικού και καθηγητή μας Γιάννη Καραβάνα και τους καθηγητές μας με τα προχωρημένα μυαλά κκ Κώστα Τριανταφυλλίδη και Γρηγόρη Κωσταρά (λέτε να τα γράφω αυτά που στα μαθήματά τους είχα εξασφαλισμένη – χαριστικά – τη βάση;).
          Την περίοδο αυτή είχαμε συμπαίκτη για ένα μικρό χρονικό διάστημα και τον αδελφό του Τάκη, νυν αιδεσιμότατο πατέρα Σπυρίδωνα Παπαποστόλου. Με τον Τάκη μας έχουν δέσει πολλές εμπειρίες όχι μόνο από το ποδόσφαιρο αλλά και από τον στίβο όπου τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω διακοπής του ποδοσφαίρου πηγαίναμε στο άλλο μεγάλο αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο της πόλης μας την Γ.Ε.Α όπου αποτελούσαμε μέλη του τμήματος στίβου. Ο Τάκης δεν ήταν μόνο ένας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής αλλά και ένας μεγάλος αθλητής στίβου σε αρκετά αγωνίσματα όπως άλματα, ταχύτητες, στα οποία άνετα θα μπορούσε να κάνει καριέρα. Η αγάπη του όμως ήταν το ποδόσφαιρο έτσι έδωσε μεγαλύτερο βάρος σε αυτό.
          Ο Παναιτωλικός ξεκίνησε την προετοιμασία για την περίοδο 1961- 62 με έναν μεγάλο προπονητή, τον Ιταλό Λουίτζι Ροσελίνι ο οποίος είχε αναλάβει και την εκπαίδευση της εφηβικής ομάδας. Πολύ γρήγορα ο προπονητής αυτός εκτίμησε τα πλούσια προσόντα του Τάκη και με την έναρξη του πρωταθλήματος τον προώθησε στην ανδρική ομάδα όπου του έδωσε μια θέση στην 11δα. Τότε κάποιοι παίκτες του Παναιτωλικού όπως οι Τζάνης – Ακριτίδης – Ροκος – Μητσου – Γαλλος – Μπάθας αποτελούσαν για μας τους μικρότερους τα ινδάλματά μας, και ξαφνικά ο Τάκης, ένα αμούστακο παιδί, έγινε συμπαίκτης τους. 
Από αριστερά: Καλύβας, Γ.Παπαδόπουλος (Γάλλος), Κουτσογιάννης, Παπαποστόλου, Ζαρκαβέλης, Μπάθας Χρ., Νικολάου, Μπάθας Δημ., Δρόσος, Μήτσου, Μπαρχαμπάς.

          Τον επόμενο χρόνο ήρθε ένας άλλος δάσκαλος προπονητής, ο Σωτήρης Καρποδίνης, που στα χέρια του ο Τάκης Παπαποστόλου αναδείχτηκε ένας εκ των κορυφαίων ακραίων επιθετικών του Παναιτωλικού μας που φόρεσαν την κίτρινη φανέλα με το νούμερο 11, αλλά και ένας πολύ σημαντικός σκόρερ. Μερικά από τα κυριότερα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του ήταν η ταχύτητα και τα φαρμακερά του σουτ – και με τα 2 πόδια. Έπαιζε με το κεφάλι ψηλά και μελετούσε σωστά το χώρο και τη κάθε φάση. Με την άριστη επαφή που είχε με την μπάλα και την ταχύτητά του αναδείχτηκε σε έναν άριστο ντριμπλέρ και πάντα βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από τον αντίπαλο αμυντικό. Ένα άλλο δυνατό του σημείο ήταν το ύψος και η αλτικότητά του που τον έκαναν ακαταμάχητο και στο ψηλό παιχνίδι. Ο Τάκης, ένας ψηλός νεαρός με πολύ συμπαθητική εμφάνιση, με σωστές αναλογίες και ωραίο καλογυμνασμένο σώμα είχε μια πληρότητα στο παιχνίδι του. Άνθρωπος με ηθικές αξίες, πολύ καλλιεργημένος και ευαίσθητος, εξέπεμπε μια αύρα στα αποδυτήρια και πραγματικά τα αναβάθμιζε, γι αυτό τον αγαπούσαν μικροί και μεγάλοι.

          Παράλληλα με τα παραπάνω αθλήματα ο Τάκης ήταν και πολύ καλός παίκτης του Μπάσκετ και του Βόλεϊ. Όταν είχαμε ελεύθερες ώρες ή «κενά» στο Γυμνάσιο, ό Τάκης ξεδίπλωνε το ταλέντο του και στα δύο αυτά αθλήματα στο γήπεδο της Γ.Ε.Α. που ήταν στο τέρμα της Παπαστράτου απέναντι από την Ταβέρνα – Ψησταριά των αδελφών Σαράτση.
          Στο αγώνισμα όμως που διέπρεψε, ήταν στο άθλημα των «αιθέρων», δηλαδή στο άλμα επί κοντώ. Ένα νέο αγώνισμα τότε για τον νομό μας, πολύ εντυπωσιακό και πάρα πολύ δύσκολο, αφού  έπρεπε να συνδυάσεις ταχύτητα, δύναμη και τεχνική. Στους σχολικούς περιφερειακούς αγώνες στο Μεσολόγγι είχε πάντα εξασφαλισμένο το μετάλλιο. Με τη Γ.Ε.Α. αναδείχθηκε και πρωταθλητής Δυτικής Στερεάς. Ήταν πραγματικά ένας υπεραθλητής. Δεν γράφω κάτι που μου είπαν ή άκουσα, αλλά αυτά που έζησα από κοντά.
          Τέλος της ποδοσφαιρικής σαιζόν 1965-66 ο Τάκης άφησε το Αγρίνιο και έφυγε για σπουδές στην Αθήνα. Γυμναστική ακαδημία, Εθνικό ωδείο για Ευρωπαϊκή και Βυζαντινή μουσική. Τελικά το ταλέντο και το πάθος για τη μουσική που έκρυβε μέσα του και από μικρός καλλιεργούσε, τον παρέσυρε για σπουδές στην Αθήνα εγκαταλείποντας όλες τις άλλες δραστηριότητές του, και αφοσιώθηκε σε αυτή. «Ακολούθησα αυτό που μου γέμιζε την ψυχή» μου είχε πει. Σαν συνθέτης, μαέστρος και ερμηνευτής αναγνωρίστηκε ως ένα μουσικό ταλέντο διεθνούς ακτινοβολίας. Μέσω των έργων του το Αγρίνιο και η χώρα μας «ταξίδεψαν» και προβλήθηκαν αμέτρητες φορές στο εξωτερικό.
          Έργα του, όπως η μελοποίηση του υπέροχου ύμνου του Αποστόλου Παύλου «Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ  εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων … η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει», που πολλές φορές αναφέρεται ως ο ύμνος των ύμνεων, είχαν διεθνή απήχηση.
          Ένα άλλο από τα ποιο δημοφιλή έργα του, με διεθνή απήχηση, που δείχνει την προσωπικότητα του μεγάλου μουσικού, είναι η θαυμάσια σύνθεση της «Ραψωδίας του Αέναου» που τόσο λαμπρά φωτίζει την αιώνια διαδρομή του ανθρώπου προς τον τελικό προορισμό του που δεν είναι άλλος με ένα πέταγμα σαν αστραπή η ψυχή του να βρεθεί στα άστρα.
          Ο Τάκης έγραψε πολλά έργα εκκλησιαστικής πολυφωνικής μουσικής. Δέχθηκε πολλές διακρίσεις – πάντα με ταπεινοφροσύνη – τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Διακρίσεις που μόνο ένας ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ απολαμβάνει.     Έγραψε επίσης και τον ύμνο του ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΥ μας που τον αποδίδουν αρμονικά ο ίδιος, μαζί με ένα υπέροχο σύνολο μουσικών. Μέσα σε τέσσερις στροφές τα λόγια του με πολύ συναίσθημα εκφράζουν πιστά την 90χρονη ένδοξη ιστορία του φιλεκπαιδευτικού και κοινωνικού μας σωματείου που για πολλά χρόνια οι αγώνες της Κυριακής αλλά και οι άλλες συχνές κοινωνικές εκδηλώσεις του αποτελούσαν για όλες τις κοινωνικές τάξεις και ηλικίες τη μοναδική τους διασκέδαση και ψυχαγωγία. ( στις 9/3/2015 γιορτάσαμε τα 89 περήφανα χρόνια από την ίδρυσή του). Είναι ένας ύμνος με πνοή, ένας ύμνος που συγκινεί αφάνταστα την οικογένεια του Παναιτωλικού, χωρίς τις πολεμικές ιαχές των άλλων συλλόγων. Είναι πραγματικά ένας πολιτισμένος ύμνος, μια μεγαλοπρεπή σύνθεση.
          Είναι γνωστό σε όλους βέβαια ότι ο Τάκης υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του συλλόγου των εν Αθήναις Αγρινιωτών και ένας εκ των ιστορικών προέδρων του, όπως και οι Τάκης Τζίμας, Λευτέρης Παλαμάς και Γιώργος Παπαϊωάννου. Ακόμη, ο Τάκης ήταν ο εμπνευστής του περιοδικού του ίδιου συλλόγου «Ρίζα των Αγρινιωτών».
          Κλείνω με μια δήλωσή του: «Ο Παναιτωλικός έχει τεράστια ιστορία για την Ελλάδα έστω και αν αυτή δεν αφορά τίτλους και διακρίσεις. Είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτά. Ας μάθουν όλοι ότι είναι το πρώτο και μοναδικό σωματείο που από την ίδρυσή του λειτούργησε νυχτερινές σχολές ισότιμες του Δημοσίου για 44 χρόνια. Είναι ένα σωματείο καταξιωμένο από τον όγκο και την ποιότητα των φιλάθλων του. Και κάτι ακόμη. Το Αγρίνιο από τα καπνά και τον Παναιτωλικό έγινε γνωστό. Τα συγχαρητήριά μου στη σημερινή διοίκηση και τον πρόεδρο του Παναιτωλικού μας που με τη σοφή καθοδήγησή τους δημιούργησαν ένα αξιόμαχο, ένα ηθικό και πρότυπο ποδοσφαιρικό σωματείο που θαυμάζεται από όλη τη φίλαθλο Ελλάδα»



 


Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~