Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Οι Αρχειομαρξιστές του Αγρινίου…

…και ο άδικος και φοβερός διωγμός τους.

Την Πρωτομαγιά του 1923, κυκλοφορεί, για πρώτη φορά στην Αθήνα, το περιοδικό «Αρχείον του Μαρξισμού», απ΄όπου πήραν την ονομασία τους οι Αρχειομαρξιστές. 


Στόχος του Αρχειομαρξισμού, όπως αναφέρεται στο ίδιο το περιοδικό, ήταν η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των επαναστατών καθώς και η αύξηση των επαναστατικών στελεχών. Η οργάνωση τελικά κατάφερε και διείσδυσε στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα και ασχολήθηκε συστηματικά με τα των κινημάτων αυτών.
Στο Αγρίνιο η πρώτη εμφάνιση του Αρχειομαρξισμού έγινε το 1925.
Ο Πάνος Αναστασίου, γεννημένος το 1902, στα Καλύβια Αγρινίου, τσαγκάρης στο επάγγελμα, δούλευε μέχρι τότε στην Αθήνα και συμμετείχε στο αρχειομαρξιστικό κίνημα της Αθήνας από τα πρώτα του βήματα σαν ηγετικό στέλεχος. Το 1925 μετακομίζει στο Αγρίνιο. Με υψηλή θεωρητική κατάρτιση, με ικανότητα να αφομοιώνει εύκολα και μεγάλη ευχέρεια λόγου και μεταδοτικότητας, ο Αναστασίου κατάφερε και δημιούργησε πυρήνες ανάμεσα στους συναδέλφους του τους τσαγκαράδες και σε λίγο χρονικό διάστημα και στους καπνεργάτες. Κατάφερε και δημιούργησε πυρήνες και μέσα σε άλλα σωματεία, στους ράπτες, στους ξυλουργούς, στα γκαρσόνια, στους αρτεργάτες και ένα ισχυρό πυρήνα στο προσφυγικό σωματείο «Παμπροσφυγική».
Έτσι σε λίγο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκε στο Αγρίνιο ένα από τα πιο ισχυρά και μαχητικά τμήματα των Αρχειομαρξιστών σε όλη την Ελλάδα.
Οι αρχειομαρξιστές του Αγρινίου  έλαβαν μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις των εργατών και των καπνεργατών στην πόλη του Αγρινίου.
Οι αντιδράσεις των «ορθόδοξων» οπαδών του ΚΚΕ απέναντι στους αρχειομαρξιστές ήταν στην αρχή χλιαρές. Γύρω στα τέλη του 1929 και αρχές του 1930 όμως, αυτή η διαμάχη έγινε έντονη και άρχισε ένας ανελέητος «πόλεμος» λάσπης και συκοφαντίας. Οι αρχειομαρξιστές κατηγορήθηκαν, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ότι είχαν περάσει στην προδοσία, σαν χαβιέδες των υπηρεσιών Ασφαλείας. Οι αντίπαλες ομάδες δεν άργησαν από τα λόγια να περάσουν στις πράξεις. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ιστορία του Αγρινίου», ο Γεράσιμος Παπατρέχας, πολλοί εργάτες, προσκείμενοι στην μία ή στην άλλη παράταξη, φρόντιζαν να κουβαλούν πάντα μαζί τους ένα μαχαίρι ή μία φαλτσέτα και δεν ήταν λίγα τότε τα επεισόδια με μαχαιρώματα. Όλα αυτά είχαν άμεσες και δυσμενείς συνέπειες στο εργατικό κίνημα της πόλης του Αγρινίου και των γύρω περιοχών.
Το σωματείο των καπνεργατών διασπάστηκε και το 1930 υπήρχε το «Κόκκινο», όπως ονόμαζαν το δικό τους οι οπαδοί του ΚΚΕ και το «Κίτρινο», όπως ονόμασαν οι ίδιοι οι οπαδοί του ΚΚΕ το σωματείο των αρχειομαρξιστών.

Το σπίτι όπου συγκεντρώνονταν οι αρχειομαρξιστές του Αγρινίου
κατά τις δεκαετίες 1920-1930. (Αρχείο Γιώργου Ρίζου).
Από το βιβλίο του Γιάννη Καρύτσα.

Κατά την περίοδο της Κατοχής οι περισσότεροι αρχειομαρξιστές προσχώρησαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1944, άρχισαν οι «εκκαθαρίσεις», η σφαγή και ο διωγμός των αρχειομαρξιστών. Τότε δολοφονήθηκαν οι περισσότεροι από αυτούς.
Ο φοβερός, άδικος και εξοντωτικός διωγμός των αρχειομαρξιστών του Αγρινίου, ύστερα από εντολή και καθοδήγηση του ΚΚΕ, προκάλεσε την κραυγαλέα αποδοκιμασία των αγωνιστών του Αγρινίου. Τότε εκείνο που προεξήρχε ήταν ο αγώνας κατά των κατακτητών και όχι η αντιπαράθεση και το ξεκαθάρισμα ιδεολογικών διαφορών. Οι περισσότεροι αρχειομαρξιστές είχαν ενταχθεί στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και κανείς δεν είχε καταμαρτυρήσει οτιδήποτε εναντίον τους για αντιεαμική ή όποια άλλη δράση.

ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΕΣ του ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Από τα Αρχεία του Τρότσκι για την Ελλάδα γνωρίζουμε ότι στο Αγρίνιο το Γενάρη του 1933 δρούσαν γύρω στους 130 Αρχειομαρξιστές.
Μερικοί από αυτούς είναι οι:

Αναστασίου Πάνος


Γεννήθηκε το 1902 στα Καλύβια. Ήταν αυτός που δημιούργησε τον πρώτο πυρήνα των αρχειομαρξιστών στο Αγρίνιο. Κατά την διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Όταν το 1944, η Μαρία Δημάδη έδωσε την πληροφορία στον Παπαβαλή ότι πρόκειται να έρθει και να εγκατασταθεί στο Αγρίνιο η διλοχία του τάγματος Ασφαλείας με επικεφαλής τον Άγγελο Κέντρο, ανατέθηκε στον Πάνο Αναστασίου και στην ομάδα του να ανατινάξει το τραίνο που θα μετέφερε την διλοχία, πριν αυτό φτάσει στο Αγρίνιο. Αυτό η ομάδα του Αναστασίου δεν το κατάφερε. Το τμήμα των ανταρτών που είχε κινητοποιηθεί για τον σκοπό αυτό, έφτασε με καθυστέρηση στο σταθμό των Καλυβίων όπου θα γινόταν η ανατίναξη, αφού το τραίνο είχε περάσει λίγα λεπτά πριν. 
Αμέσως μετά την εγκατάσταση των τσολιάδων στο Αγρίνιο ( 18 Ιανουαρίου του 1944), ο Αναστασίου κατηγορήθηκε για προδοσία περί εσκεμμένης μη ανατίναξης του τραίνου και κλήθηκε για απολογία στο ανταρτοδικείο του Καρπενησίου. Παρ’ ότι ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην Ευρυτανία και ήρθε σε επαφή με τον Αναστασίου, αφού διάβασε το κατηγορητήριο, το έσκισε και έδωσε στον Αναστασίου ένα χαρτί με την υπογραφή του ότι είναι ελεύθερος, ορισμένοι εμπαθείς σταλινικοί τον ξανασυνέλαβαν και τον Απρίλιο του 1944 τον εκτέλεσαν στο Καρπενήσι.
Η περίπτωση του τραίνου ήταν μία ευκαιρία πρώτης τάξεως για να αρχίσει η εξόντωση των αρχειομαρξιστών του Αγρινίου.

Αρμογένης Γιώργος
Ζαχαριάδης Νίκος
Ζησιμόπουλος Νίκος
Θεμελής Γιάννης
Θεμελής Μήτσος
Θεμελής Θεμελής
Καλογεράκης Κώστας
Καπετανάκης Μήτσος
Καπετανάκης Λευτέρης
Καπετανάκης Γιάννης
Καπετανάκης Νίκος
Καπετανάκης Τριαντάφυλλος
Κωνσταντίνου Γιώργος
Λαδάς Θόδωρος
Λαδάς Κώστας
Μάγειρας Γιάννης
Μπαϊρακτάρης Κώστας
Ξανθόπουλος Νίκος
Παγώνης Νίκος
Παπαδόπουλος Θωμάς
Ράπτης Βασίλης
Ντούβας Αλέκος
Ντούβας Γιώργος

Για τους παραπάνω, μπορείτε να διαβάσετε για την δράση τους και την κατάληξή τους στο βιβλίο του Γιάννη Η. Καρύτσα:


ΠΗΓΕΣ: 1.Το παραπάνω βιβλίο του Γιάννη Η. Καρύτσα
              2.Γεράσιμος Παπατρέχας «Ιστορία του Αγρινίου»
                    3.Θανάσης Κακογιάννης «Μνήμες και σελίδες της Εθνικής Αντίστασης, Αγρίνιο – Δυτική Στερεά Ελλάδα»

Το βιβλίο του Γιάννη Καρύτσα μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας ΕΔΩ.




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Θρύλοι και Παραδόσεις της περιοχής μας




Η Κυρα-Ρήνη




Ο Ανήλιαγος






Οι Γέλληνις κι τα μνήματα τ'ς




Η κυρα-Καλώ,
Οι Λαγωνίκες,
Ο Παρμένος





Η Δρακότρυπα,
Της Εύας το Ζυμάρι,
Το στοιχειό της θάλασσας και του πλάτανου





Ο Γκιώνης,
Ο Καλογιάννος και η τσίχλα



Τα μαυράδια τ' φιγγαριού,
Ο Κουτσογιάννης





από το βιβλίο "ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ" του Νικολάου Πολίτη, 
χρονολογία εκδόσεως 1904 
(τα κείμενα είναι αυτούσια)

Ευχαριστώ την φίλη Ράνια για την παραχώρηση του βιβλίου.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Παλιοί επαγγελματίες...

...της πόλης μας.



Το κατάστημα παιχνιδιών "ΜΟΝ ΑΜΙ", του Μπαρδάκη 
και το δερματοπωλείο του Νίκου Σαμουρίδη.
Βρίσκονταν στην οδό Διαλέτη, πρώτο στενάκι ανεβαίνοντας αριστερά
στην Παπαστράτου, απέναντι από το "Ελβετικό".
Γκρεμίστηκαν το 1980.



Το κατάστημα παιχνιδιών του Γάκη.
Βρισκόταν επί της Παπαστράτου, μετά την Πλατεία Φλέμινγκ.



Στη γωνία Σουλίου και Ζωοδόχου Πηγής. Το ραφείο του Μήτσου Γκίκα.
Εκεί στεγάζεται τώρα κρεοπωλείο.



Το κατάστημα ψιλικών του Δ. Μπώκου, επί της Παπαστράτου.



Το ξυλουργείο του Καραθανάση. Βρισκόταν επί της οδού Κέντρου.



Στην πλατεία Μπέλλου, κάτω από το τότε ξενοδοχείο ύπνου "ΣΕΣΙΛ", δίπλα από το σημερινό ξενοδοχείο "ΛΗΤΩ", βρισκόταν η "ΑΙΓΛΗ" του Θεόδωρου Αυδή. 
Ακριβώς δίπλα του το κατάστημα υφασμάτων των Αφών Θανασούλη.




Ευχαριστώ θερμά την Άννα Ξανθοπούλου
για την παραχώρηση της πρώτης φωτογραφίας και 
την Μαρία Μπώκου για την τέταρτη φωτογραφία.
Επίσης ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Στρατούλη
για τις πολύτιμες πληροφορίες του.

Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Τιμές αγαθών....κάποτε



Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα μεροκάματα των γυναικών είχαν δέκα λεπτά, τα αντρικά μεροκάματα είχαν από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι τρεις δραχμές, ενώ τα μεροκάματα των εργατών, που δούλευαν 10-12 ώρες ημερησίως, είχαν από πενήντα λεπτά έως μία δραχμή.
 Μονάδα βάρους τότε ήταν η οκά (1282 γραμμάρια) που αντικαταστάθηκε με το κιλό το 1960.
Μία οκά ψωμί κόστιζε τριάντα με σαράντα λεπτά.
Τα φασόλια και τα ρεβίθια είχαν σαράντα λεπτά, ενώ οι φακές κόστιζαν από πενήντα μέχρι εξήντα λεπτά.
Τα αυγά αγοράζονταν μία δεκάρα τα τρία.
Το γίδινο κρέας κόστιζε από ογδόντα λεπτά μέχρι μία δραχμή, ενώ το αρνίσιο από μία δραχμή μέχρι μία και σαράντα.
Το ελαιόλαδο πουλιόνταν μία δραχμή και είκοσι λεπτά, το τυρί είχε επίσης την ίδια τιμή δηλαδή μία δραχμή και είκοσι λεπτά, τα ψάρια της λίμνης Τριχωνίδας πουλιόνταν από εξήντα μέχρι ογδόντα λεπτά ενώ τα μεσολογγίτικα από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι μία δραχμή κι ογδόντα λεπτά.
Τα πορτοκάλια και τα λεμόνια κόστιζαν μία δεκάρα τα τρία, τα καρπούζια και τα πεπόνια είκοσι πέντε λεπτά η οκά.
Τα τσίτια είχαν σαράντα με πενήντα λεπτά η πήχη, οι αλατζάδες πουλιόνταν πενήντα με εξήντα λεπτά, κατά το φάρδος, τα ντρίλια εξήντα με ογδόντα λεπτά, ενώ οι βαμβακερές φανέλες πενήντα με εξήντα λεπτά η μία.
(πηγή : Kalyvia.gr)



Χιλιάρικο του 1930.
Ο υπόκοσμος της εποχής του είχε δώσει το παρατσούκλι
"λάχανο" ή "λαχανίδα"
λόγω του χρώματός του και του μεγάλου μεγέθους
Το 1930 μέχρι πριν τον πόλεμο, το μεροκάματο στα καπνομάγαζα ήταν χαμηλό.
Στις αρχές της δεκαετίας, οι γυναίκες αμείβονταν με 27 δραχμές και οι άντρες με 50 δραχμές. Λίγο πριν τον πόλεμο το μεροκάματο των αντρών έφτασε στις 70 δραχμές και των γυναικών στις 40.
Τα εργατόπαιδα στην οικοδομή, αυτά που ήταν ανήλικα και τα έπαιρναν για να κουβαλάνε ασβέστη ή για ελαφριές δουλειές, έπαιρναν 18 με 20 δραχμές μεροκάματο.
Το βαρύ μεροκάματο ενός εργάτη ήταν 50 δραχμές γύρω στα 1937.

Οι τιμές των προϊόντων αυτή την δεκαετία;  
Οκά ζάχαρη: 24 (εισαγόμενο είδος)
Οκά καφές: 80 (εισαγόμενο)
Οκά σαπούνι: 24 (εγχώριο)
Οκά κεφαλοτύρι: 60 (εγχώριο)
Οκά βούτυρο: 80 (εγχώριο)
Οκά φασόλια: 12 (εγχώριο)
Οκά φακές: 14 (εγχώριο)
Οκά φωτιστικό πετρέλαιο: 20
Οκά ζυμαρικά: 16
Οκά ούζο: 52
Οκά λάδι: 30 – 40
Οκά αλεύρι: 8 δραχμές.



 Δύο δεκαετίες μετά, γύρω στα 1960, τότε που οι μισθοί των υπαλλήλων κυμαίνονταν από 1500 έως 3000 δρχ., το κατώτατο μεροκάματο ενός ανειδίκευτου εργάτη ήταν γύρω στις 50 δραχμές και τα μεροκάματα των τεχνιτών γύρω στις 70 δρχ, οι τιμές των προϊόντων μεταβάλλονται ως εξής:
Αλεύρι : 3-5 δρχ το κιλό.
Ρύζι : 7-12 δρχ το κιλό
Μακαρόνια : 6-12 δρχ το κιλό
Ζάχαρη : 14 δρχ το κιλό
Βακαλάος : 7-12 δρχ το κιλό
Γάλα ζαχαρούχο κουτί : 6-10 δρχ.
Γάλα ΝΟΥΝΟΥ : 4-8 δρχ.
Λάδι : 15-25 δρχ το κιλό
Σιτάρι : 2,5-4 δρχ το κιλό
Πετρέλαιο φωτιστικό : 4-6 δρχ το κιλό.
Επίσης ένα τετράδιο μικρού σχήματος 20 φύλλων κόστιζε 0,5-1 δρχ., μια πένα-κονδυλοφόρος 1-2 δρχ.,  το βιβλίο αναγνωστικού 6-12 δρχ., το σαπούνι  12-20 δρχ., το κρασί στα μαγαζιά 2-8 δρχ., το ούζο χύμα 10-15 δρχ. και ο καφές στο καφενείο 0,5-1 δρχ. και η εφημερίδα 1,5 δρχ.
Οι μικροί δίσκοι των 45 στροφών με τα δυο τραγούδια διαρκείας έως 3,30 λεπτά, στα 1950 και αρχές του 1960 στοίχιζαν 30 δραχμές (27 για την ακρίβεια).
 Ένα μικρό πικ-απ δεν κόστιζε πάνω από 200 δραχμές.
Ένα περιοδικό ποικίλης ύλης (π.χ. «Εικόνες») κόστιζε 5 δρχ.



Από την σελίδα Kalyvia.gr, για την ίδια περίοδο, διαβάζουμε ότι ένα κιλό λευκό ψωμί είχε 5 δραχμές.
Το μοσχαρίσιο κρέας κόστιζε το κιλό 30 δραχμές ενώ το ρύζι είχε 5,7 δραχμές.
 Ένα κιλό ελαιόλαδο κόστιζε 17 δραχμές ενώ το τυρί είχε 30 δραχμές.
Η ζάχαρη αγοράζονταν το κιλό 11 δραχμές ενώ ο καφές κόστιζε 72 δραχμές το κιλό.
Το πετρέλαιο είχε 3,7 δραχμές το λίτρο, το μάλλινο ύφασμα είχε το μέτρο 294 δραχμές και τα ανδρικά παπούτσια κόστιζαν το ζευγάρι 310 δραχμές.
 Οι πατάτες πουλιόνταν το κιλό 1,9 δραχμές ενώ τα φασόλια τα ξερά είχαν 11 δραχμές.





Το 1976, όταν το απλό μεροκάματο οικοδομής ήταν 600 δρχ. και του τεχνίτη-μάστορα γύρω στις 1000 δρχ., η εφημερίδα κόστιζε 5 δρχ, το κρέας 120 δρχ. το κιλό, το λάδι 70 δρχ. και ένα σουβλάκι 10 δρχ. 




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Τα κεραμίδια του Δεκαπενταύγουστου

της Αγρινιώτισσας
Αριάδνης Δάντε


Πλησιάζει το Δεκαπενταύγουστο.
Σάββατο βράδυ, λίγες μέρες πριν του Σωτήρος και της Παναγίας. Και έρχονται στη μνήμη μου τα παιδικά μου χρόνια. Φέτος το Δεκαπενταύγουστο θα είμαι στη πατρίδα μου.
Και θυμάμαι...

Κάθε καλοκαίρι, εγώ και τα αδέρφια μου τέτοιες μέρες ήμασταν πολύ χαρούμενα. Της Παναγίας είχαμε διπλή χαρά. Η αδερφή μου η Μαρία γιόρταζε και πάντα ο πατέρας μου έσφαζε και έψηνε αρνί. Αλλά ήταν χαρά και γιατί δεν μαζεύαμε καπνό. Μεγάλη γιορτή που πλαισιωνόταν πάντα από εκκλησιασμό, θεία κοινωνία και αργία από εργασία.
Πολλές φορές μάλιστα η γιορτή συνεχιζόταν, μιας και το καλοκαίρι για μας άρχιζε τότε. Συνήθως τα τσιμπέλια τελείωναν της Παναγίας και ξελευθερωνόμασταν. Κι αν δεν είχανε τελειώσει τα μαζέματα του καπνού, σίγουρα θα ήμασταν στο κορφόφλλο. Δυο τρεις μέρες και τέλος. Μετά θα παίρναμε το πολυπόθητο λεωφορείο του λαού και θα κάναμε και κανένα μπάνιο στο Λούρο. Όχι, δεν είχε σημασία που αντί για 50 λεπτά διαδρομή θα περνούσαμε όλο το Μπίτσοβο, το Δοκίμι και το Αγρίνιο και θα κοντεύαμε να σκάσουμε δυο ώρες χωρίς air condition στο λεωφορείο! Ούτε το γεγονός ότι θα καθόμασταν τέσσερα παιδιά και η μάνα σε δυο θέσεις για να πληρώσουμε το αντίστοιχο αντίτιμο. Αυτά δεν μας ένοιαζαν τότε.

Το σπίτι στο χωριό ήταν μικρό. Δυο δωμάτια όλα κι όλα. Στο ένα δωμάτιο δυο διπλά κρεβάτια και μια κουκέτα για να βολευτούμε έξι άτομα, ενώ σε μια γωνίτσα στριμωχνόταν ένα ψηλόλιγνο έπιπλο με τα ποτήρια, τα πιάτα, τα λουκούμια και τη βανίλια υποβρύχιο. Στο άλλο δωμάτιο κοιμόταν η γιαγιά Ευτυχία παρέα με τα βαντάκια, το ψυγείο και το γκαζάκι για το μαγείρεμα. 




Θυμάμαι πολλά καλοκαίρια που τον Αύγουστο έπιανε καταιγίδα.

Δεν θα ήμουν ούτε δέκα χρόνων. Εκείνο το Δεκαπενταύγουστο ήταν πολύ δυνατή η καταιγίδα. Χτύπαγε το χαλάζι τα ξύλινα παντζούρια λες και κάποιος τα πετροβολούσε με μανία. Ο αέρας λυσσομανούσε και αναποδογύριζε τα κεραμίδια. Νερό άρχισε να στάζει δίπλα από το ράντσο της γιαγιάς. Ο κίνδυνος να γεμίσει υγρασία το δωμάτιο με τα βαντάκια ήταν αναπόφευκτος. Τζάμπα το κρέμασμα με τις αρμάθες στις λιάστρες, τζάμπα και το κόψιμο από τα βαντάκια. Θα μούχλιαζε το καπνό!
Ο πατέρας μου, νέος τότε, έβαλε τη σκάλα να ανεβεί στη σκέπη. Έπρεπε να αλλάξει τα σπασμένα κεραμίδια και να τοποθετήσει τα αναποδογυρισμένα κεραμίδια στη θέση τους. Εμείς ήμασταν από κάτω σε επιφυλακή. Κι όλο ξεφωνίζαμε για να του πούμε αν σταμάτησε η νεροποντή στο σπίτι.
Τι αγωνία να μη πέσει και τσακιστεί ο πατέρας μου! Και τα κακά δαιμόνια της φύσης να σπρώχνουν τα κεραμίδια και να τα σπάζουν. Και να πρέπει αυτός ο άνθρωπος που είχε γίνει μούσκεμα εκεί πάνω να κάθεται να προσέχει τα κεραμίδια.
Τελικά, πέρασαν πολλές ώρες για να κοπάσει η καταιγίδα. Αφού τελείωσε ο κακός χαμός επιστρατεύσαμε κάτι σατίλια και τα κεντράραμε κάτω από δυο-τρία σημεία που δεν έλεγαν να στερέψουν από νερό κι αδειάζαμε περιστασιακά.
Απορώ πως κοιμήθηκε η γιαγιά εκείνο το βράδυ με τα πλιτς πλιτς και την υγρασία.
Ξινό μας βγήκε εκείνο το Δεκαπενταύγουστο...
Κι άκου να δεις μπαμπά, άμα πιάσει βροχή φέτος άσε τα κεραμίδια να σπάσουν!
Κι αν δε θέλεις να σπάσουν κι επιμένεις, δως μου τη σκάλα και θα ανεβώ εγώ στη σκέπη!

Αριάδνη Δάντε




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Το εκκλησάκι του Πάρκου



Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος


Μέχρι το 1919 η οικογένεια του Αγρινιώτη ποιητή Κώστα Χατζόπουλου είχε στην κατοχή της μία έκταση, στην περιοχή "Λυκοράχια" στα όρια της πόλης του Αγρινίου.
Το 1919 οι αδελφοί Παπαστράτου αγόρασαν 54 στρέμματα από το κτήμα αυτό και αργότερα αφού το δώρισαν στον δήμο Αγρινίου, φρόντισαν και το διαμόρφωσαν έτσι ώστε να γίνει χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του Αγρινίου.


Το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος
το 1920

Στην είσοδο του πάρκου αυτού δεσπόζει το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος.
Η μελέτη του μικρού αυτού ναού έγινε από τον αρχιτέκτονα Βασίλειο Τσουλούφη και η ανέγερσή του αποπερατώθηκε το 1929.

Το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης
της Σωτήρος το 1922

Από το βιβλίο του Ευθυμίου Ανδρικόπουλου « Η Αρχιτεκτονική και η Πολεοδομία του Μεσοπολέμου στην Πόλη του Αγρινίου» διαβάζουμε ότι
 «….Ο ναός είναι κτισμένος πάνω σε κρηπίδωμα και ανήκει στο βυζαντινό τύπο του "τετρακιονίου σταυροειδούς μετά τρούλου", με τις κεραίες του σταυρού να προεξέχουν λίγο της ορθογωνικής βάσης.
Εξωτερικά ο σταυρός διακρίνεται με σαφήνεια, διότι τα τέσσερα γωνιακά διαμερίσματα στεγάζονται χαμηλότερα από τις κεραίες του σταυρικού πυρήνα.
Ο ημισφαιρικός τρούλος του, στεγάζεται σε οκταγωνικό τύμπανο, με ανάλογο αριθμό παραθύρων και το κωδωνοστάσιο που βρίσκεται επάνω από την κεντρική είσοδο, είναι ορθογωνικής κατόψεως, στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς και στέφεται με τρουλίσκο. 

Οι τρεις είσοδοι του ναΐσκου, έχουν ημικυκλικά ανώφλια και τα παράθυρα του είναι μονόλοΒα, δίλοβα και τρίλοΒα με τον μεσαίο λοβό υπερυψωμένο. 
Η κατασκευή των τόξων των ανοιγμάτων και των θόλων είναι από οπτοπλίνθους, ενώ η φέρουσα τοιχοποιία από αργολιθοδομή, επιχρισμένη και με τραβηχτά επιχρίσματα. Πρόκειται για ένα έργο που συνάδει με την Βυζαντινή παράδοση, αλλά με έντονη επίδραση ενός απλουστευμένου νεοκλασικισμού…»


Το εκκλησάκι του Πάρκου...
στο πέρασμα του χρόνου.













Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Πόλεις, χωριά και οικισμοί....

 ...της περιοχής μας, το 1836 και 1845

Απόσπασμα από το lithoksou.net



Η Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1836 αντικατέστησε την παλαιότερη διαίρεση του 1833, κατάργησε τις θέσεις των νομαρχών, νομοδιευθυντών και επάρχων και χώρισε την Ελλάδα σε τριάντα διοικήσεις και δέκα υποδιοικήσεις με αντίστοιχες θέσεις διοικητών και υποδιοικητών. Αυτή η διοικητική διαίρεση παρέμεινε σε ισχύ για δώδεκα χρόνια, μέχρι το 1845, οπότε αντικαταστάθηκε από την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845. 

Να σημειωθεί ότι σε απογραφή του 1836, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πάρα πολύ αργότερα, το 1842, δίνονται αναλυτικά στοιχεία για τον πληθυσμό των επαρχιών. Έτσι βλέπουμε ότι η Αιτωλία απαριθμεί 8.814 κατοίκους, η Ακαρνανία 3.044, το Ξηρόμερο 6.923 ο Βάλτος 8.197 και η επαρχία Τριχωνίας 6.057 κατοίκους.  

Οι διοικήσεις και οι καταργημένες επαρχίες που αντικατέστησαν ήταν οι παρακάτω:

Η Επαρχία Μεσολογγίου, Επαρχία Αγρινίου, Επαρχία Ναυπάκτου με εξαίρεση το μέρος της παλαιάς επαρχίας Αποκούρου αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Αιτωλίας (με έδρα το Μεσολόγγι).

Η Επαρχία Ακαρνανίας αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Ακαρνανίας ( με έδρα το Αμφιλοχικό Άργος (Καρβασαράς).

Η Επαρχία Αγρινίου με ολόκληρο το μέρος της παλαιάς επαρχίας Αποκούρου, αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Τριχωνίας ( με έδρα το Αγρίνιο).


Η πρώτη επίσημη εμφάνιση των ονομάτων των οικισμών της Ελλάδας, σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της χώρας, βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836.
Φαίνεται καθαρά ότι έχει ήδη αρχίσει ο «καθαρισμός» - εξελληνισμός των τοπωνυμίων. Σημειώνονται επίσης οι πρώτες αλλαγές των ονομάτων ορισμένων πόλεων και αρκετές καθαρευουσιάνικες παρεμβάσεις στην «ορθογραφία» των ονομάτων των χωριών. Παρ’ όλα αυτά, το υλικό είναι μια καλή βάση για τη μελέτη των παλιών ονομάτων των χωριών και των πόλεων της Ελλάδας (στα γεωγραφικά όρια της επικράτειας το 1836), πριν την εθνική επιχείρηση εξελληνισμού των τοπωνυμίων.





Επιλέγοντας τα ονόματα των χωριών της περιοχής μας, το 1836, καταγράφω πρώτα τα ονόματα των οικισμών, στη συνέχεια των δήμων και τέλος των επαρχιών


Αβαρίκος - Παμφείας, Τριχωνίας.
Αγγελόκαστρον - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Αγινιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Άγιος Βασίλειος - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Άγιος Γεώργιος - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Άγιος Ηλίας - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Άγιος Ηλίας - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Άγιος Σαράντης - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Αγρίδι - Ιδομένης, Βάλτου.
Αγρίνιον (Βραχώρι) - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Αεβρά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Αετός - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Αιτωλικόν - Αιτωλικού, Αιτωλίας.
Αλευράδα - Φυτείας, Βάλτου.
Αλυζίνα - Αστακού, Ξηρομέρου.
Αμβρακία - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Αμοριανή - Στράτου, Βάλτου.
Ανίνου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Αντιφλώρον - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αράπη - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αρέθα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αριάδα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αχόμαυρι - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Αχυρά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Βαλμάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Βαρβίνι - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Βαρετάδα - Στράτου, Βάλτου.
Βάρνακας - Σολίου, Ξηρομέρου.
Βασιλόπουλο - Αστακού, Ξηρομέρου.
Βερβίτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Βλήχα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Βλοχός - Θέρμου, Τριχωνίας.
Βόνιτσα - Ανακτορίων, Ακαρνανίας.
Βούστρι - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Βραχώρι (Αγρίνιον) - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Βρολολή - Θέρμου, Τριχωνίας.
Γαβαλού - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Γαρδί - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Γιαννόπουλοι - Φυτείας, Βάλτου.
Γκουρτοβοί - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Γουριά - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Γουρίτσα - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Γουστιάνη - Παμφείας, Τριχωνίας.
Γραμματικού - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Δερβέκιστα - Παμφείας, Τριχωνίας.
Δερίκοβα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Δοκίμι - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Δούνιτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Δραγαμέστο - Αστακού, Ξηρομέρου.
Δρομίτσα - Θυάμου, Βάλτου.
Δρυμονάρι - Θυάμου, Βάλτου.
Εφύρα (Σετόμενα) - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ζάβιστα - Σολίου, Ξηρομέρου.
Ζακώνινα - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Ζαπάντι - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ζελημή - Θυάμου, Βάλτου.
Ζελίχοβον - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ζευγαράκι - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Θηρακίσι - Όλπης, Βάλτου.
Καινούριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Καλούδι - Παμφείας, Τριχωνίας.
Καλύβια - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Καλφενίκι - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Κάμινα - Ιδομένης, Βάλτου.
Κανδύλα - Σολίου, Ξηρομέρου.
Κανουπιά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Καρές - Φυτείας, Βάλτου.
Κατούνα - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Κατοχή - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Κερασιά - Εφύρας, Τριχωνίας.
Κεράσοβα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Κεχρινιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κεχροπούλα - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Κομποθέκια - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κομποτί - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Κομποτίκι - Θυάμου, Βάλτου.
Κοσίνα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κουδούνι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Κούντερος - Αιτωλικού, Αιτωλίας.
Κραβασαράς - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κρικούκι - Στράτου, Βάλτου.
Κρυσιερόν - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Λαγκάς - Θυάμου, Βάλτου.
Λεπενού - Στράτου, Βάλτου.
Λιγόσταινα - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Λουτρόν - Αμβρακίας, Βάλτου.
Μαγούλα - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Μάκρη - Στράτου, Βάλτου.
Μακρυβούνι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μακρυνού - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μαλατέικον - Στράτου, Βάλτου.
Μαλεσιάδα - Φυτείας, Βάλτου.
Μανωλοπούλου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μάστρον - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Ματαράγκα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Ματσούκι - Στράτου, Βάλτου.
Μαυροχώρι - Όλπης, Βάλτου.
Μαχαιρά - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μαχαλάς - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μεγάδενδρον - Παμφείας, Τριχωνίας.
Μερδενίκος - Σολίου, Ξηρομέρου.
Μεσάριστα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μεσολόγγιον - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μεταξά - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μοίκου - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Μόκιστα - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Μοναστηράκι - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Μουρτσιάνου - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Μουσταφούλι - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μπερίκος - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μπερμπάτι - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μπονίκοβον - Φυτείας, Βάλτου.
Μποτίνον (Πετροχώρι) - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μπουρλέσα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μποχώρι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μπρέσακος - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Μπροστοβός - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Μύλα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Μυροσάλαβον - Παμφείας, Τριχωνίας.
Μύτικας - Σολίου, Ξηρομέρου.
Νάνου - Αμβρακίας, Βάλτου.
Νεοχώριον - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Νεροσύρτης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Νωτάρι - Αμβρακίας, Βάλτου.
Ξηρακιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Παλαιόκαστρο - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Παλαιοκατούνα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Παλαιοπλάτανος - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Παλαιόπυργος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Παληάμπελοι - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Παλίμπεη - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Παπαδάταις - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Παπαδάτου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Περατιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Πετροχώρι - Παμφείας, Τριχωνίας.
Πετροχώρι (Μποτίνον) - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Πλαγιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Πλάτανος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Πλάτανος - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ποδολαβίτσα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Ποταμούλα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Πρεβέντζα - Στράτου, Βάλτου.
Πρόδρομος - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Προσήλια - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ράικα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Ρέτσικα - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Ρίζαις - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Σαβέρτα - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Σακαρέτσι - Ιδομένης, Βάλτου.
Σαμπάνινα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Σαντί - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Σαρδινίαινα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σετόμενα (Εφύρα) - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σιβίστα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Σιγούνικα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σκοτισιάδα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σκυρτού - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Σόλιον - Σολίου, Ξηρομέρου.
Σομπονίκου - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Σπαρτιαί - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Σπάρτος - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σπολάιτα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Σταματογιαννέικα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σταμνά - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Στριγανιά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Συγγενό - Θυάμου, Βάλτου.
Σύντεκνον - Όλπης, Βάλτου.
Ταξιάρχης - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Τρύφου - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Τσεβιλάσσα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Τσέλον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Τσουγριά - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Τσουκαλάδα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Φτελόβρυσον - Θυάμου, Βάλτου.
Χαλκιόπουλοι - Φυτείας, Βάλτου.
Χασάναγα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Χελιδίβαρο - Ανακτορίων, Ακαρνανίας.
Χρυσοβίτσα - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Χρυσοβίτσα - Παμφείας, Τριχωνίας.
Χρυσουλιάτο - Θυάμου, Βάλτου.


Χάρτης του 1834



Η διοικητική διαίρεση του 1845 αντικατέστησε τη Διοικητική διαίρεση του 1836 της Ελλάδας και όρισε 10 νομούς, διαιρεμένους σε 49 επαρχίες και σε δήμους.

Ο νομός Ακαρνανίας και Αιτωλίας, αποτελείται από τις επαρχίες: α) Βάλτου, β) Βονίτσης και Ξηρομέρου, γ) Μεσολογγίου, δ) Ναυπακτίας, ε) Τριχωνίας και στ) Ευρυτανίας.

Επιλέγοντας τα ονόματα των χωριών της περιοχής μας, το 1845, καταγράφω πρώτα τα ονόματα των οικισμών, στη συνέχεια των δήμων και τέλος των επαρχιών.
Παρατηρούμε ότι πολλά ονόματα παλαιών οικισμών, αντικαθιστούνται από αρχαία Ελληνικά ονόματα. Επίσης ένα τελικό -ν ή –ον, μπαίνει συχνά στις ονομασίες των οικισμών για να προσθέσει αρχαιοπρέπεια καθώς και   μερικές φορές τα «ντ», «μπ», «γκ» μετατρέπονται σε «δ», «β», «γ».

Αβαρίκος - Παμφίας, Τριχωνίας.
Αβδελιάρη - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγγελόκαστρον - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Αγίας Δευτέρας Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Άγιος Βασίλειος - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγιος Γεώργιος Μονή - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Άγιος Ηλίας - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγιος Ηλίας - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Άγιος Νικόλαος Μονή - Ιδομένης, Βάλτου.
Άγιος Συμεών Μονή - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Άγιος Σώζων - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Αγίου Γεωργίου Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγίου Δημητρίου Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίου Δημητρίου Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίου Θωμά Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αγρίδιον - Θυάμου, Βάλτου.
Αγρίνιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Αετός - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αιτωλικόν - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Άκτιον - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αλευράδα - Ιδομένης, Βάλτου.
Αλήμπεϊ - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αμβρακία - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Αμοργιανοί - Στράτου, Βάλτου.
Αμπελάκι - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αμπέλια - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Άννινον - Θυάμου, Βάλτου.
Απόστολος Θωμάς Μονή - Ιδομένης, Βάλτου.
Αράπης - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αρβανίτη - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αρκιάδα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αστακός - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αχόμαυρος - Θέρμου, Τριχωνίας.
Αχυρά - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βαλμάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Βαριτάδα - Στράτου, Βάλτου.
Βαρκά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Βάρνακος - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βασιλόπουλον - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βάτω - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βελάουστα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Βερβίτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Βεργιά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Βλοχοί - Θέρμου, Τριχωνίας.
Βλυζανά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βλύχα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Βόνιτσα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βούστρι - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Γαβαλού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Γαλιτσά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Γιαννόπουλοι - Ιδομένης, Βάλτου.
Γουργία - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Γουρίτσα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Γούστιανη - Παμφίας, Τριχωνίας.
Γραμματικού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Γύρα - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Δερίκοβα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Δερσοβά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Δεσποινή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Δοκίμιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Δούνιστα - Ιδομένης, Βάλτου.
Δραγαμέστον - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Δρεμονάρι Μονή - Θυάμου, Βάλτου.
Δρομίστα - Θυάμου, Βάλτου.
Ελεούσης Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Εμπεσός - Ιδομένης, Βάλτου.
Ευηνοχώριον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Ζαβέρδα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ζάβτσα - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ζακόνικα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ζαπάντιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ζαχάρι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Ζελίχοβον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ζέλμη - Θυάμου, Βάλτου.
Ζευγαράκι - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Ζωοδώχου Πηγής Μονή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ηλιού Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ημισάμπελα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Θεοτόκου Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Θεοτόκου Μονή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Θεριακίσιον - Θυάμου, Βάλτου.
Καινούριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Καινούριον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Καλαμάκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Καλούδι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Καλφενίκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κάμινος - Θυάμου, Βάλτου.
Κανδύλα - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κανωπίνα - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Καρβασσαράς - Αμβρακίας, Βάλτου.
Καρύτσα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κατερινούς Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κατούνα - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κατοχή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Καψορράχι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κερασιά - Θέρμου, Τριχωνίας.
Κερασοβίτικα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κεράσοβον - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κεφαλόβρυσον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Κεχρινιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κεχροπούλα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κλοπωτά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κομποθέκνα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κομπότες - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κονιδάρι - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κοσίνης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κοσκινά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κουδούνι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Κούντουρι - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Κουτσοχέρι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Κρεκούκι - Στράτου, Βάλτου.
Κρυονέρι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Λαγκάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Λαμπίρη - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Λεπενού - Στράτου, Βάλτου.
Λερβέκιστα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Λιγοστιανοπαραβόλα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Λουτράκι - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Λουτρός - Αμβρακίας, Βάλτου.
Λυκοχώριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μαγούλα - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Μακροβούνι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Μακρυνού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μαλατέικα - Στράτου, Βάλτου.
Μαλεσιάδα - Ιδομένης, Βάλτου.
Μάνινα - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μάστρου – Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Ματαράγκα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μαχαιρά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μαχαλά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μαχαλά - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μαχταρίνα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μεδαδένδρι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μελίγκοβον - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μεσάριστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μεσολόγγιον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Μεταξά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μηλιά - Ιδομένης, Βάλτου.
Μόκιστα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μουρστιάνου - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Μούσουρα - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Μουσταφούλι - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μπαμπίνη - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μπερδενίκος - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μπερίκος - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μπερμπάτι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπονίκεβος - Ιδομένης, Βάλτου.
Μποτίνου Άνω - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μποτίνου Κάτω - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπουρλέσα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπρέσακου - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Μπρόσκλαβον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μυρτιάς Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μύτικας - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Νεοχώριον - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Νεροσύρτης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Ξηρακιά - Ιδομένης, Βάλτου.
Όχτια - Στράτου, Βάλτου.
Παλαιάμπελα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιογαβαλού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παλαιοκατούνα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιοκουτσή - Θυάμου, Βάλτου.
Παλαιομάνινα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιοπλάτανος - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παλαιοχώριον - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παναγία Μονή - Στράτου, Βάλτου.
Παντελεήμονος Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Παντοκράτορος Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Παππαδάταις - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παππαδάτες - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παραδείσι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Πατιόπουλον - Θυάμου, Βάλτου.
Περατιά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πετροχώριον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Πιρτοβός - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Πλαγιά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πλάτανος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ποδολοβίτσα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πολύμπεη - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ποταμούλα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Πρεβέντζα - Στράτου, Βάλτου.
Πριάντσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Πρόδρομος - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πρόδρομος Μονή - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Προδρόμου Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Προστοβά Άνω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Προστοβά Κάτω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ράικα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Ρέθα Μονή - Αμβρακίας, Βάλτου.
Ρέσταινα - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Ρίγανη - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ρομβού Μονή - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Σακαρέτσιον - Ιδομένης, Βάλτου.
Σαμπατίνα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Σαντή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Σαρδίνενα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σιτόμαινα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σκοτισιάδα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σκουρτού - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Σκουτερά - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σομπονίκου - Παμφίας, Τριχωνίας.
Σοροβίγλι - Στράτου, Βάλτου.
Σπαρτιά - Παμφίας, Τριχωνίας.
Σπάρτου - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σπολάιτα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Σταμνά - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Στουρνάρι - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Στριγανιά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Συβίστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Συγγενά - Θυάμου, Βάλτου.
Συγκουνέικα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σωτήρα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ταξιάρχης - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ταξιαρχών Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ταξιαρχών Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Τραγάνα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Τριβούλιστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Τριδυλλάκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Τρυφού - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Τσαβελιάσα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Τσουγκριά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Φλωριάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Φωτεινού Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Χαλκιόπουλοι - Ιδομένης, Βάλτου.
Χασάναγα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Χελοδίβαρον - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Χρυσοβέργη - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Χρυσόβιτσα - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Χρυσοβίτσα Άνω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Χρυσοβίτσα Κάτω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ψώριανη - Αμβρακίας, Τριχωνίας.



Διαβάστε επίσης για την μετονομασία των τοπωνυμίων της περιοχής μας, πατώντας εδώ: 
 "Η μετονομασία των τοπωνυμίων"

Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~