Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Θρύλοι και Παραδόσεις της περιοχής μας




Η Κυρα-Ρήνη




Ο Ανήλιαγος






Οι Γέλληνις κι τα μνήματα τ'ς




Η κυρα-Καλώ,
Οι Λαγωνίκες,
Ο Παρμένος





Η Δρακότρυπα,
Της Εύας το Ζυμάρι,
Το στοιχειό της θάλασσας και του πλάτανου





Ο Γκιώνης,
Ο Καλογιάννος και η τσίχλα



Τα μαυράδια τ' φιγγαριού,
Ο Κουτσογιάννης





από το βιβλίο "ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ" του Νικολάου Πολίτη, 
χρονολογία εκδόσεως 1904 
(τα κείμενα είναι αυτούσια)

Ευχαριστώ την φίλη Ράνια για την παραχώρηση του βιβλίου.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Παλιοί επαγγελματίες...

...της πόλης μας.



Το κατάστημα παιχνιδιών "ΜΟΝ ΑΜΙ", του Μπαρδάκη 
και το δερματοπωλείο του Νίκου Σαμουρίδη.
Βρίσκονταν στην οδό Διαλέτη, πρώτο στενάκι ανεβαίνοντας αριστερά
στην Παπαστράτου, απέναντι από το "Ελβετικό".
Γκρεμίστηκαν το 1980.



Το κατάστημα παιχνιδιών του Γάκη.
Βρισκόταν επί της Παπαστράτου, μετά την Πλατεία Φλέμινγκ.



Στη γωνία Σουλίου και Ζωοδόχου Πηγής. Το ραφείο του Μήτσου Γκίκα.
Εκεί στεγάζεται τώρα κρεοπωλείο.



Το κατάστημα ψιλικών του Δ. Μπώκου, επί της Παπαστράτου.



Το ξυλουργείο του Καραθανάση. Βρισκόταν επί της οδού Κέντρου.



Στην πλατεία Μπέλλου, κάτω από το τότε ξενοδοχείο ύπνου "ΣΕΣΙΛ", δίπλα από το σημερινό ξενοδοχείο "ΛΗΤΩ", βρισκόταν η "ΑΙΓΛΗ" του Θεόδωρου Αυδή. 
Ακριβώς δίπλα του το κατάστημα υφασμάτων των Αφών Θανασούλη.




Ευχαριστώ θερμά την Άννα Ξανθοπούλου
για την παραχώρηση της πρώτης φωτογραφίας και 
την Μαρία Μπώκου για την τέταρτη φωτογραφία.
Επίσης ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Στρατούλη
για τις πολύτιμες πληροφορίες του.

Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Τιμές αγαθών....κάποτε



Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα μεροκάματα των γυναικών είχαν δέκα λεπτά, τα αντρικά μεροκάματα είχαν από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι τρεις δραχμές, ενώ τα μεροκάματα των εργατών, που δούλευαν 10-12 ώρες ημερησίως, είχαν από πενήντα λεπτά έως μία δραχμή.
 Μονάδα βάρους τότε ήταν η οκά (1282 γραμμάρια) που αντικαταστάθηκε με το κιλό το 1960.
Μία οκά ψωμί κόστιζε τριάντα με σαράντα λεπτά.
Τα φασόλια και τα ρεβίθια είχαν σαράντα λεπτά, ενώ οι φακές κόστιζαν από πενήντα μέχρι εξήντα λεπτά.
Τα αυγά αγοράζονταν μία δεκάρα τα τρία.
Το γίδινο κρέας κόστιζε από ογδόντα λεπτά μέχρι μία δραχμή, ενώ το αρνίσιο από μία δραχμή μέχρι μία και σαράντα.
Το ελαιόλαδο πουλιόνταν μία δραχμή και είκοσι λεπτά, το τυρί είχε επίσης την ίδια τιμή δηλαδή μία δραχμή και είκοσι λεπτά, τα ψάρια της λίμνης Τριχωνίδας πουλιόνταν από εξήντα μέχρι ογδόντα λεπτά ενώ τα μεσολογγίτικα από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι μία δραχμή κι ογδόντα λεπτά.
Τα πορτοκάλια και τα λεμόνια κόστιζαν μία δεκάρα τα τρία, τα καρπούζια και τα πεπόνια είκοσι πέντε λεπτά η οκά.
Τα τσίτια είχαν σαράντα με πενήντα λεπτά η πήχη, οι αλατζάδες πουλιόνταν πενήντα με εξήντα λεπτά, κατά το φάρδος, τα ντρίλια εξήντα με ογδόντα λεπτά, ενώ οι βαμβακερές φανέλες πενήντα με εξήντα λεπτά η μία.
(πηγή : Kalyvia.gr)



Χιλιάρικο του 1930.
Ο υπόκοσμος της εποχής του είχε δώσει το παρατσούκλι
"λάχανο" ή "λαχανίδα"
λόγω του χρώματός του και του μεγάλου μεγέθους
Το 1930 μέχρι πριν τον πόλεμο, το μεροκάματο στα καπνομάγαζα ήταν χαμηλό.
Στις αρχές της δεκαετίας, οι γυναίκες αμείβονταν με 27 δραχμές και οι άντρες με 50 δραχμές. Λίγο πριν τον πόλεμο το μεροκάματο των αντρών έφτασε στις 70 δραχμές και των γυναικών στις 40.
Τα εργατόπαιδα στην οικοδομή, αυτά που ήταν ανήλικα και τα έπαιρναν για να κουβαλάνε ασβέστη ή για ελαφριές δουλειές, έπαιρναν 18 με 20 δραχμές μεροκάματο.
Το βαρύ μεροκάματο ενός εργάτη ήταν 50 δραχμές γύρω στα 1937.

Οι τιμές των προϊόντων αυτή την δεκαετία;  
Οκά ζάχαρη: 24 (εισαγόμενο είδος)
Οκά καφές: 80 (εισαγόμενο)
Οκά σαπούνι: 24 (εγχώριο)
Οκά κεφαλοτύρι: 60 (εγχώριο)
Οκά βούτυρο: 80 (εγχώριο)
Οκά φασόλια: 12 (εγχώριο)
Οκά φακές: 14 (εγχώριο)
Οκά φωτιστικό πετρέλαιο: 20
Οκά ζυμαρικά: 16
Οκά ούζο: 52
Οκά λάδι: 30 – 40
Οκά αλεύρι: 8 δραχμές.



 Δύο δεκαετίες μετά, γύρω στα 1960, τότε που οι μισθοί των υπαλλήλων κυμαίνονταν από 1500 έως 3000 δρχ., το κατώτατο μεροκάματο ενός ανειδίκευτου εργάτη ήταν γύρω στις 50 δραχμές και τα μεροκάματα των τεχνιτών γύρω στις 70 δρχ, οι τιμές των προϊόντων μεταβάλλονται ως εξής:
Αλεύρι : 3-5 δρχ το κιλό.
Ρύζι : 7-12 δρχ το κιλό
Μακαρόνια : 6-12 δρχ το κιλό
Ζάχαρη : 14 δρχ το κιλό
Βακαλάος : 7-12 δρχ το κιλό
Γάλα ζαχαρούχο κουτί : 6-10 δρχ.
Γάλα ΝΟΥΝΟΥ : 4-8 δρχ.
Λάδι : 15-25 δρχ το κιλό
Σιτάρι : 2,5-4 δρχ το κιλό
Πετρέλαιο φωτιστικό : 4-6 δρχ το κιλό.
Επίσης ένα τετράδιο μικρού σχήματος 20 φύλλων κόστιζε 0,5-1 δρχ., μια πένα-κονδυλοφόρος 1-2 δρχ.,  το βιβλίο αναγνωστικού 6-12 δρχ., το σαπούνι  12-20 δρχ., το κρασί στα μαγαζιά 2-8 δρχ., το ούζο χύμα 10-15 δρχ. και ο καφές στο καφενείο 0,5-1 δρχ. και η εφημερίδα 1,5 δρχ.
Οι μικροί δίσκοι των 45 στροφών με τα δυο τραγούδια διαρκείας έως 3,30 λεπτά, στα 1950 και αρχές του 1960 στοίχιζαν 30 δραχμές (27 για την ακρίβεια).
 Ένα μικρό πικ-απ δεν κόστιζε πάνω από 200 δραχμές.
Ένα περιοδικό ποικίλης ύλης (π.χ. «Εικόνες») κόστιζε 5 δρχ.



Από την σελίδα Kalyvia.gr, για την ίδια περίοδο, διαβάζουμε ότι ένα κιλό λευκό ψωμί είχε 5 δραχμές.
Το μοσχαρίσιο κρέας κόστιζε το κιλό 30 δραχμές ενώ το ρύζι είχε 5,7 δραχμές.
 Ένα κιλό ελαιόλαδο κόστιζε 17 δραχμές ενώ το τυρί είχε 30 δραχμές.
Η ζάχαρη αγοράζονταν το κιλό 11 δραχμές ενώ ο καφές κόστιζε 72 δραχμές το κιλό.
Το πετρέλαιο είχε 3,7 δραχμές το λίτρο, το μάλλινο ύφασμα είχε το μέτρο 294 δραχμές και τα ανδρικά παπούτσια κόστιζαν το ζευγάρι 310 δραχμές.
 Οι πατάτες πουλιόνταν το κιλό 1,9 δραχμές ενώ τα φασόλια τα ξερά είχαν 11 δραχμές.





Το 1976, όταν το απλό μεροκάματο οικοδομής ήταν 600 δρχ. και του τεχνίτη-μάστορα γύρω στις 1000 δρχ., η εφημερίδα κόστιζε 5 δρχ, το κρέας 120 δρχ. το κιλό, το λάδι 70 δρχ. και ένα σουβλάκι 10 δρχ. 




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Τα κεραμίδια του Δεκαπενταύγουστου

της Αγρινιώτισσας
Αριάδνης Δάντε


Πλησιάζει το Δεκαπενταύγουστο.
Σάββατο βράδυ, λίγες μέρες πριν του Σωτήρος και της Παναγίας. Και έρχονται στη μνήμη μου τα παιδικά μου χρόνια. Φέτος το Δεκαπενταύγουστο θα είμαι στη πατρίδα μου.
Και θυμάμαι...

Κάθε καλοκαίρι, εγώ και τα αδέρφια μου τέτοιες μέρες ήμασταν πολύ χαρούμενα. Της Παναγίας είχαμε διπλή χαρά. Η αδερφή μου η Μαρία γιόρταζε και πάντα ο πατέρας μου έσφαζε και έψηνε αρνί. Αλλά ήταν χαρά και γιατί δεν μαζεύαμε καπνό. Μεγάλη γιορτή που πλαισιωνόταν πάντα από εκκλησιασμό, θεία κοινωνία και αργία από εργασία.
Πολλές φορές μάλιστα η γιορτή συνεχιζόταν, μιας και το καλοκαίρι για μας άρχιζε τότε. Συνήθως τα τσιμπέλια τελείωναν της Παναγίας και ξελευθερωνόμασταν. Κι αν δεν είχανε τελειώσει τα μαζέματα του καπνού, σίγουρα θα ήμασταν στο κορφόφλλο. Δυο τρεις μέρες και τέλος. Μετά θα παίρναμε το πολυπόθητο λεωφορείο του λαού και θα κάναμε και κανένα μπάνιο στο Λούρο. Όχι, δεν είχε σημασία που αντί για 50 λεπτά διαδρομή θα περνούσαμε όλο το Μπίτσοβο, το Δοκίμι και το Αγρίνιο και θα κοντεύαμε να σκάσουμε δυο ώρες χωρίς air condition στο λεωφορείο! Ούτε το γεγονός ότι θα καθόμασταν τέσσερα παιδιά και η μάνα σε δυο θέσεις για να πληρώσουμε το αντίστοιχο αντίτιμο. Αυτά δεν μας ένοιαζαν τότε.

Το σπίτι στο χωριό ήταν μικρό. Δυο δωμάτια όλα κι όλα. Στο ένα δωμάτιο δυο διπλά κρεβάτια και μια κουκέτα για να βολευτούμε έξι άτομα, ενώ σε μια γωνίτσα στριμωχνόταν ένα ψηλόλιγνο έπιπλο με τα ποτήρια, τα πιάτα, τα λουκούμια και τη βανίλια υποβρύχιο. Στο άλλο δωμάτιο κοιμόταν η γιαγιά Ευτυχία παρέα με τα βαντάκια, το ψυγείο και το γκαζάκι για το μαγείρεμα. 




Θυμάμαι πολλά καλοκαίρια που τον Αύγουστο έπιανε καταιγίδα.

Δεν θα ήμουν ούτε δέκα χρόνων. Εκείνο το Δεκαπενταύγουστο ήταν πολύ δυνατή η καταιγίδα. Χτύπαγε το χαλάζι τα ξύλινα παντζούρια λες και κάποιος τα πετροβολούσε με μανία. Ο αέρας λυσσομανούσε και αναποδογύριζε τα κεραμίδια. Νερό άρχισε να στάζει δίπλα από το ράντσο της γιαγιάς. Ο κίνδυνος να γεμίσει υγρασία το δωμάτιο με τα βαντάκια ήταν αναπόφευκτος. Τζάμπα το κρέμασμα με τις αρμάθες στις λιάστρες, τζάμπα και το κόψιμο από τα βαντάκια. Θα μούχλιαζε το καπνό!
Ο πατέρας μου, νέος τότε, έβαλε τη σκάλα να ανεβεί στη σκέπη. Έπρεπε να αλλάξει τα σπασμένα κεραμίδια και να τοποθετήσει τα αναποδογυρισμένα κεραμίδια στη θέση τους. Εμείς ήμασταν από κάτω σε επιφυλακή. Κι όλο ξεφωνίζαμε για να του πούμε αν σταμάτησε η νεροποντή στο σπίτι.
Τι αγωνία να μη πέσει και τσακιστεί ο πατέρας μου! Και τα κακά δαιμόνια της φύσης να σπρώχνουν τα κεραμίδια και να τα σπάζουν. Και να πρέπει αυτός ο άνθρωπος που είχε γίνει μούσκεμα εκεί πάνω να κάθεται να προσέχει τα κεραμίδια.
Τελικά, πέρασαν πολλές ώρες για να κοπάσει η καταιγίδα. Αφού τελείωσε ο κακός χαμός επιστρατεύσαμε κάτι σατίλια και τα κεντράραμε κάτω από δυο-τρία σημεία που δεν έλεγαν να στερέψουν από νερό κι αδειάζαμε περιστασιακά.
Απορώ πως κοιμήθηκε η γιαγιά εκείνο το βράδυ με τα πλιτς πλιτς και την υγρασία.
Ξινό μας βγήκε εκείνο το Δεκαπενταύγουστο...
Κι άκου να δεις μπαμπά, άμα πιάσει βροχή φέτος άσε τα κεραμίδια να σπάσουν!
Κι αν δε θέλεις να σπάσουν κι επιμένεις, δως μου τη σκάλα και θα ανεβώ εγώ στη σκέπη!

Αριάδνη Δάντε




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Το εκκλησάκι του Πάρκου



Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος


Μέχρι το 1919 η οικογένεια του Αγρινιώτη ποιητή Κώστα Χατζόπουλου είχε στην κατοχή της μία έκταση, στην περιοχή "Λυκοράχια" στα όρια της πόλης του Αγρινίου.
Το 1919 οι αδελφοί Παπαστράτου αγόρασαν 54 στρέμματα από το κτήμα αυτό και αργότερα αφού το δώρισαν στον δήμο Αγρινίου, φρόντισαν και το διαμόρφωσαν έτσι ώστε να γίνει χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του Αγρινίου.


Το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος
το 1920

Στην είσοδο του πάρκου αυτού δεσπόζει το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος.
Η μελέτη του μικρού αυτού ναού έγινε από τον αρχιτέκτονα Βασίλειο Τσουλούφη και η ανέγερσή του αποπερατώθηκε το 1929.

Το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης
της Σωτήρος το 1922

Από το βιβλίο του Ευθυμίου Ανδρικόπουλου « Η Αρχιτεκτονική και η Πολεοδομία του Μεσοπολέμου στην Πόλη του Αγρινίου» διαβάζουμε ότι
 «….Ο ναός είναι κτισμένος πάνω σε κρηπίδωμα και ανήκει στο βυζαντινό τύπο του "τετρακιονίου σταυροειδούς μετά τρούλου", με τις κεραίες του σταυρού να προεξέχουν λίγο της ορθογωνικής βάσης.
Εξωτερικά ο σταυρός διακρίνεται με σαφήνεια, διότι τα τέσσερα γωνιακά διαμερίσματα στεγάζονται χαμηλότερα από τις κεραίες του σταυρικού πυρήνα.
Ο ημισφαιρικός τρούλος του, στεγάζεται σε οκταγωνικό τύμπανο, με ανάλογο αριθμό παραθύρων και το κωδωνοστάσιο που βρίσκεται επάνω από την κεντρική είσοδο, είναι ορθογωνικής κατόψεως, στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς και στέφεται με τρουλίσκο. 

Οι τρεις είσοδοι του ναΐσκου, έχουν ημικυκλικά ανώφλια και τα παράθυρα του είναι μονόλοΒα, δίλοβα και τρίλοΒα με τον μεσαίο λοβό υπερυψωμένο. 
Η κατασκευή των τόξων των ανοιγμάτων και των θόλων είναι από οπτοπλίνθους, ενώ η φέρουσα τοιχοποιία από αργολιθοδομή, επιχρισμένη και με τραβηχτά επιχρίσματα. Πρόκειται για ένα έργο που συνάδει με την Βυζαντινή παράδοση, αλλά με έντονη επίδραση ενός απλουστευμένου νεοκλασικισμού…»


Το εκκλησάκι του Πάρκου...
στο πέρασμα του χρόνου.













Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Πόλεις, χωριά και οικισμοί....

 ...της περιοχής μας, το 1836 και 1845

Απόσπασμα από το lithoksou.net



Η Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1836 αντικατέστησε την παλαιότερη διαίρεση του 1833, κατάργησε τις θέσεις των νομαρχών, νομοδιευθυντών και επάρχων και χώρισε την Ελλάδα σε τριάντα διοικήσεις και δέκα υποδιοικήσεις με αντίστοιχες θέσεις διοικητών και υποδιοικητών. Αυτή η διοικητική διαίρεση παρέμεινε σε ισχύ για δώδεκα χρόνια, μέχρι το 1845, οπότε αντικαταστάθηκε από την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845. 

Να σημειωθεί ότι σε απογραφή του 1836, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πάρα πολύ αργότερα, το 1842, δίνονται αναλυτικά στοιχεία για τον πληθυσμό των επαρχιών. Έτσι βλέπουμε ότι η Αιτωλία απαριθμεί 8.814 κατοίκους, η Ακαρνανία 3.044, το Ξηρόμερο 6.923 ο Βάλτος 8.197 και η επαρχία Τριχωνίας 6.057 κατοίκους.  

Οι διοικήσεις και οι καταργημένες επαρχίες που αντικατέστησαν ήταν οι παρακάτω:

Η Επαρχία Μεσολογγίου, Επαρχία Αγρινίου, Επαρχία Ναυπάκτου με εξαίρεση το μέρος της παλαιάς επαρχίας Αποκούρου αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Αιτωλίας (με έδρα το Μεσολόγγι).

Η Επαρχία Ακαρνανίας αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Ακαρνανίας ( με έδρα το Αμφιλοχικό Άργος (Καρβασαράς).

Η Επαρχία Αγρινίου με ολόκληρο το μέρος της παλαιάς επαρχίας Αποκούρου, αντικαταστάθηκε με την Διοίκηση Τριχωνίας ( με έδρα το Αγρίνιο).


Η πρώτη επίσημη εμφάνιση των ονομάτων των οικισμών της Ελλάδας, σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της χώρας, βρίσκεται στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836.
Φαίνεται καθαρά ότι έχει ήδη αρχίσει ο «καθαρισμός» - εξελληνισμός των τοπωνυμίων. Σημειώνονται επίσης οι πρώτες αλλαγές των ονομάτων ορισμένων πόλεων και αρκετές καθαρευουσιάνικες παρεμβάσεις στην «ορθογραφία» των ονομάτων των χωριών. Παρ’ όλα αυτά, το υλικό είναι μια καλή βάση για τη μελέτη των παλιών ονομάτων των χωριών και των πόλεων της Ελλάδας (στα γεωγραφικά όρια της επικράτειας το 1836), πριν την εθνική επιχείρηση εξελληνισμού των τοπωνυμίων.





Επιλέγοντας τα ονόματα των χωριών της περιοχής μας, το 1836, καταγράφω πρώτα τα ονόματα των οικισμών, στη συνέχεια των δήμων και τέλος των επαρχιών


Αβαρίκος - Παμφείας, Τριχωνίας.
Αγγελόκαστρον - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Αγινιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Άγιος Βασίλειος - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Άγιος Γεώργιος - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Άγιος Ηλίας - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Άγιος Ηλίας - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Άγιος Σαράντης - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Αγρίδι - Ιδομένης, Βάλτου.
Αγρίνιον (Βραχώρι) - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Αεβρά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Αετός - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Αιτωλικόν - Αιτωλικού, Αιτωλίας.
Αλευράδα - Φυτείας, Βάλτου.
Αλυζίνα - Αστακού, Ξηρομέρου.
Αμβρακία - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Αμοριανή - Στράτου, Βάλτου.
Ανίνου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Αντιφλώρον - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αράπη - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αρέθα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αριάδα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αχόμαυρι - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Αχυρά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Βαλμάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Βαρβίνι - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Βαρετάδα - Στράτου, Βάλτου.
Βάρνακας - Σολίου, Ξηρομέρου.
Βασιλόπουλο - Αστακού, Ξηρομέρου.
Βερβίτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Βλήχα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Βλοχός - Θέρμου, Τριχωνίας.
Βόνιτσα - Ανακτορίων, Ακαρνανίας.
Βούστρι - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Βραχώρι (Αγρίνιον) - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Βρολολή - Θέρμου, Τριχωνίας.
Γαβαλού - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Γαρδί - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Γιαννόπουλοι - Φυτείας, Βάλτου.
Γκουρτοβοί - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Γουριά - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Γουρίτσα - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Γουστιάνη - Παμφείας, Τριχωνίας.
Γραμματικού - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Δερβέκιστα - Παμφείας, Τριχωνίας.
Δερίκοβα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Δοκίμι - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Δούνιτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Δραγαμέστο - Αστακού, Ξηρομέρου.
Δρομίτσα - Θυάμου, Βάλτου.
Δρυμονάρι - Θυάμου, Βάλτου.
Εφύρα (Σετόμενα) - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ζάβιστα - Σολίου, Ξηρομέρου.
Ζακώνινα - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Ζαπάντι - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ζελημή - Θυάμου, Βάλτου.
Ζελίχοβον - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ζευγαράκι - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Θηρακίσι - Όλπης, Βάλτου.
Καινούριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Καλούδι - Παμφείας, Τριχωνίας.
Καλύβια - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Καλφενίκι - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Κάμινα - Ιδομένης, Βάλτου.
Κανδύλα - Σολίου, Ξηρομέρου.
Κανουπιά - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Καρές - Φυτείας, Βάλτου.
Κατούνα - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Κατοχή - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Κερασιά - Εφύρας, Τριχωνίας.
Κεράσοβα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Κεχρινιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κεχροπούλα - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Κομποθέκια - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κομποτί - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Κομποτίκι - Θυάμου, Βάλτου.
Κοσίνα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κουδούνι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Κούντερος - Αιτωλικού, Αιτωλίας.
Κραβασαράς - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κρικούκι - Στράτου, Βάλτου.
Κρυσιερόν - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Λαγκάς - Θυάμου, Βάλτου.
Λεπενού - Στράτου, Βάλτου.
Λιγόσταινα - Ζακωνίνων, Τριχωνίας.
Λουτρόν - Αμβρακίας, Βάλτου.
Μαγούλα - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Μάκρη - Στράτου, Βάλτου.
Μακρυβούνι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μακρυνού - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μαλατέικον - Στράτου, Βάλτου.
Μαλεσιάδα - Φυτείας, Βάλτου.
Μανωλοπούλου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μάστρον - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Ματαράγκα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Ματσούκι - Στράτου, Βάλτου.
Μαυροχώρι - Όλπης, Βάλτου.
Μαχαιρά - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μαχαλάς - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Μεγάδενδρον - Παμφείας, Τριχωνίας.
Μερδενίκος - Σολίου, Ξηρομέρου.
Μεσάριστα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μεσολόγγιον - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μεταξά - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μοίκου - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Μόκιστα - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Μοναστηράκι - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Μουρτσιάνου - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Μουσταφούλι - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μπερίκος - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μπερμπάτι - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μπονίκοβον - Φυτείας, Βάλτου.
Μποτίνον (Πετροχώρι) - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μπουρλέσα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Μποχώρι - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Μπρέσακος - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Μπροστοβός - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Μύλα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Μυροσάλαβον - Παμφείας, Τριχωνίας.
Μύτικας - Σολίου, Ξηρομέρου.
Νάνου - Αμβρακίας, Βάλτου.
Νεοχώριον - Παραχελωίτιδος, Αιτωλίας.
Νεροσύρτης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Νωτάρι - Αμβρακίας, Βάλτου.
Ξηρακιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Παλαιόκαστρο - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Παλαιοκατούνα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Παλαιοπλάτανος - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Παλαιόπυργος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Παληάμπελοι - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Παλίμπεη - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Παπαδάταις - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Παπαδάτου - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Περατιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Πετροχώρι - Παμφείας, Τριχωνίας.
Πετροχώρι (Μποτίνον) - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Πλαγιά - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Πλάτανος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Πλάτανος - Εφύρας, Τριχωνίας.
Ποδολαβίτσα - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Ποταμούλα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Πρεβέντζα - Στράτου, Βάλτου.
Πρόδρομος - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Προσήλια - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ράικα - Μακρυνείας, Αιτωλίας.
Ρέτσικα - Μεσολογγίου, Αιτωλίας.
Ρίζαις - Οινιάδος, Ξηρομέρου.
Σαβέρτα - Παλαίρου, Ακαρνανίας.
Σακαρέτσι - Ιδομένης, Βάλτου.
Σαμπάνινα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Σαντί - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Σαρδινίαινα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σετόμενα (Εφύρα) - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σιβίστα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Σιγούνικα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σκοτισιάδα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σκυρτού - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Σόλιον - Σολίου, Ξηρομέρου.
Σομπονίκου - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Σπαρτιαί - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Σπάρτος - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σπολάιτα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Σταματογιαννέικα - Εφύρας, Τριχωνίας.
Σταμνά - Ωλενείας, Αιτωλίας.
Στριγανιά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Συγγενό - Θυάμου, Βάλτου.
Σύντεκνον - Όλπης, Βάλτου.
Ταξιάρχης - Ταξιάρχιδος, Τριχωνίας.
Τρύφου - Εχίνου, Ξηρομέρου.
Τσεβιλάσσα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Τσέλον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Τσουγριά - Αλυζίας, Ακαρνανίας.
Τσουκαλάδα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Φτελόβρυσον - Θυάμου, Βάλτου.
Χαλκιόπουλοι - Φυτείας, Βάλτου.
Χασάναγα - Κερασιάς, Αιτωλίας.
Χελιδίβαρο - Ανακτορίων, Ακαρνανίας.
Χρυσοβίτσα - Μαραθιάς, Ξηρομέρου.
Χρυσοβίτσα - Παμφείας, Τριχωνίας.
Χρυσουλιάτο - Θυάμου, Βάλτου.


Χάρτης του 1834



Η διοικητική διαίρεση του 1845 αντικατέστησε τη Διοικητική διαίρεση του 1836 της Ελλάδας και όρισε 10 νομούς, διαιρεμένους σε 49 επαρχίες και σε δήμους.

Ο νομός Ακαρνανίας και Αιτωλίας, αποτελείται από τις επαρχίες: α) Βάλτου, β) Βονίτσης και Ξηρομέρου, γ) Μεσολογγίου, δ) Ναυπακτίας, ε) Τριχωνίας και στ) Ευρυτανίας.

Επιλέγοντας τα ονόματα των χωριών της περιοχής μας, το 1845, καταγράφω πρώτα τα ονόματα των οικισμών, στη συνέχεια των δήμων και τέλος των επαρχιών.
Παρατηρούμε ότι πολλά ονόματα παλαιών οικισμών, αντικαθιστούνται από αρχαία Ελληνικά ονόματα. Επίσης ένα τελικό -ν ή –ον, μπαίνει συχνά στις ονομασίες των οικισμών για να προσθέσει αρχαιοπρέπεια καθώς και   μερικές φορές τα «ντ», «μπ», «γκ» μετατρέπονται σε «δ», «β», «γ».

Αβαρίκος - Παμφίας, Τριχωνίας.
Αβδελιάρη - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγγελόκαστρον - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Αγίας Δευτέρας Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αγίας Παρασκευής Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Άγιος Βασίλειος - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγιος Γεώργιος Μονή - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Άγιος Ηλίας - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγιος Ηλίας - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Άγιος Νικόλαος Μονή - Ιδομένης, Βάλτου.
Άγιος Συμεών Μονή - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Άγιος Σώζων - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Αγίου Γεωργίου Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Άγίου Δημητρίου Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίου Δημητρίου Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αγίου Θωμά Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αγρίδιον - Θυάμου, Βάλτου.
Αγρίνιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Αετός - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αιτωλικόν - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Άκτιον - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αλευράδα - Ιδομένης, Βάλτου.
Αλήμπεϊ - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αμβρακία - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Αμοργιανοί - Στράτου, Βάλτου.
Αμπελάκι - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αμπέλια - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Άννινον - Θυάμου, Βάλτου.
Απόστολος Θωμάς Μονή - Ιδομένης, Βάλτου.
Αράπης - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αρβανίτη - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Αρκιάδα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Αστακός - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Αχόμαυρος - Θέρμου, Τριχωνίας.
Αχυρά - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βαλμάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Βαριτάδα - Στράτου, Βάλτου.
Βαρκά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Βάρνακος - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βασιλόπουλον - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βάτω - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βελάουστα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Βερβίτσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Βεργιά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Βλοχοί - Θέρμου, Τριχωνίας.
Βλυζανά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βλύχα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Βόνιτσα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Βούστρι - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Γαβαλού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Γαλιτσά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Γιαννόπουλοι - Ιδομένης, Βάλτου.
Γουργία - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Γουρίτσα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Γούστιανη - Παμφίας, Τριχωνίας.
Γραμματικού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Γύρα - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Δερίκοβα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Δερσοβά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Δεσποινή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Δοκίμιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Δούνιστα - Ιδομένης, Βάλτου.
Δραγαμέστον - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Δρεμονάρι Μονή - Θυάμου, Βάλτου.
Δρομίστα - Θυάμου, Βάλτου.
Ελεούσης Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Εμπεσός - Ιδομένης, Βάλτου.
Ευηνοχώριον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Ζαβέρδα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ζάβτσα - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ζακόνικα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ζαπάντιον - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ζαχάρι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Ζελίχοβον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Ζέλμη - Θυάμου, Βάλτου.
Ζευγαράκι - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Ζωοδώχου Πηγής Μονή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ηλιού Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ημισάμπελα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Θεοτόκου Μονή - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Θεοτόκου Μονή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Θεριακίσιον - Θυάμου, Βάλτου.
Καινούριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Καινούριον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Καλαμάκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Καλούδι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Καλφενίκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κάμινος - Θυάμου, Βάλτου.
Κανδύλα - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κανωπίνα - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Καρβασσαράς - Αμβρακίας, Βάλτου.
Καρύτσα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κατερινούς Μονή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κατούνα - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κατοχή - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Καψορράχι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κερασιά - Θέρμου, Τριχωνίας.
Κερασοβίτικα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κεράσοβον - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Κεφαλόβρυσον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Κεχρινιά - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κεχροπούλα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κλοπωτά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μονή - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κομποθέκνα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Κομπότες - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κονιδάρι - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Κοσίνης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κοσκινά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Κουδούνι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Κούντουρι - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Κουτσοχέρι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Κρεκούκι - Στράτου, Βάλτου.
Κρυονέρι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Λαγκάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Λαμπίρη - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Λεπενού - Στράτου, Βάλτου.
Λερβέκιστα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Λιγοστιανοπαραβόλα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Λουτράκι - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Λουτρός - Αμβρακίας, Βάλτου.
Λυκοχώριον - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μαγούλα - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Μακροβούνι - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Μακρυνού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μαλατέικα - Στράτου, Βάλτου.
Μαλεσιάδα - Ιδομένης, Βάλτου.
Μάνινα - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μάστρου – Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Ματαράγκα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μαχαιρά - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μαχαλά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μαχαλά - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μαχταρίνα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μεδαδένδρι - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μελίγκοβον - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μεσάριστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μεσολόγγιον - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Μεταξά - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μηλιά - Ιδομένης, Βάλτου.
Μόκιστα - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μουρστιάνου - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Μούσουρα - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Μουσταφούλι - Θέρμου, Τριχωνίας.
Μπαμπίνη - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μπερδενίκος - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Μπερίκος - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Μπερμπάτι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπονίκεβος - Ιδομένης, Βάλτου.
Μποτίνου Άνω - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μποτίνου Κάτω - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπουρλέσα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Μπρέσακου - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Μπρόσκλαβον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μυρτιάς Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Μύτικας - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Νεοχώριον - Αιτωλικού, Μεσολογγίου.
Νεροσύρτης - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Ξηρακιά - Ιδομένης, Βάλτου.
Όχτια - Στράτου, Βάλτου.
Παλαιάμπελα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιογαβαλού - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παλαιοκατούνα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιοκουτσή - Θυάμου, Βάλτου.
Παλαιομάνινα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παλαιοπλάτανος - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παλαιοχώριον - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παναγία Μονή - Στράτου, Βάλτου.
Παντελεήμονος Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Παντοκράτορος Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Παππαδάταις - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Παππαδάτες - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Παραδείσι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Πατιόπουλον - Θυάμου, Βάλτου.
Περατιά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πετροχώριον - Παμφίας, Τριχωνίας.
Πιρτοβός - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Πλαγιά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πλάτανος - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Ποδολοβίτσα - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πολύμπεη - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ποταμούλα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Πρεβέντζα - Στράτου, Βάλτου.
Πριάντσα - Ιδομένης, Βάλτου.
Πρόδρομος - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Πρόδρομος Μονή - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Προδρόμου Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Προστοβά Άνω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Προστοβά Κάτω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ράικα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Ρέθα Μονή - Αμβρακίας, Βάλτου.
Ρέσταινα - Μεσολογγίου, Μεσολογγίου.
Ρίγανη - Οινιάδος, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ρομβού Μονή - Σολίου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Σακαρέτσιον - Ιδομένης, Βάλτου.
Σαμπατίνα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Σαντή - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Σαρδίνενα - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σιτόμαινα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σκοτισιάδα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σκουρτού - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Σκουτερά - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σομπονίκου - Παμφίας, Τριχωνίας.
Σοροβίγλι - Στράτου, Βάλτου.
Σπαρτιά - Παμφίας, Τριχωνίας.
Σπάρτου - Αμβρακίας, Βάλτου.
Σπολάιτα - Αγρινίου, Τριχωνίας.
Σταμνά - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Στουρνάρι - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Στριγανιά - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Συβίστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Συγγενά - Θυάμου, Βάλτου.
Συγκουνέικα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Σωτήρα - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ταξιάρχης - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ταξιαρχών Μονή - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Ταξιαρχών Μονή - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Τραγάνα - Θέρμου, Τριχωνίας.
Τριβούλιστα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Τριδυλλάκι - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Τρυφού - Εχίνου, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Τσαβελιάσα - Αμβρακίας, Τριχωνίας.
Τσουγκριά - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Φλωριάδα - Θυάμου, Βάλτου.
Φωτεινού Μονή - Παμφίας, Τριχωνίας.
Χαλκιόπουλοι - Ιδομένης, Βάλτου.
Χασάναγα - Μακρυνείας, Μεσολογγίου.
Χελοδίβαρον - Ανακτορίων, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Χρυσοβέργη - Ωλενίας, Μεσολογγίου.
Χρυσόβιτσα - Αστακού, Βονίτσης και Ξηρομέρου.
Χρυσοβίτσα Άνω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Χρυσοβίτσα Κάτω - Παμφίας, Τριχωνίας.
Ψώριανη - Αμβρακίας, Τριχωνίας.



Διαβάστε επίσης για την μετονομασία των τοπωνυμίων της περιοχής μας, πατώντας εδώ: 
 "Η μετονομασία των τοπωνυμίων"

Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Τάκης Πατρινούδης


Ο ευπατρίδης του Αγρινιώτικου Αθλητισμού


Από το http://agriniovoice.gr





Υπάρχει κάτι να συγκινήσει κάποιον σήμερα;
Η απάντηση στο ρητορικό αυτό ερώτημα είναι προφανής: ΟΧΙ.
Εμάς όμως μας συγκίνησε κάτι και θέλουμε να το γράψουμε. Μας συγκίνησε η εικόνα μίας βραχύβιας αθλητικής εφημερίδας του Αγρινίου. Είναι μάλλον η πρώτη αθλητική εφημερίδα της πόλης. Έπεσε από τύχη στα χέρια μας το τέταρτο φύλλο της, με ημερομηνία έκδοσης 22 Οκτωβρίου 1962!
Ακριβώς 52 χρόνια πριν!
Τίτλος: «Αθλητική Επαρχία». Μία κιτρινισμένη από την πολυκαιρία κατάθεση ψυχής… Την απλώνουμε πάνω στο Γραφείο και δεν τη χορταίνουμε! Οι ψυχούλες που δεν φώναξαν ποτέ και δεν κάνουν ντόρο στο πέρασμά τους, είναι ακόμα εδώ, σε πείσμα της τυραννικής εντύπωσης ότι… εδώ, τώρα… «δεν υπάρχει τίποτα»…


Αν ονοματιστεί ακριβώς το τι σημαίνει η έκδοση μιας εφημερίδας για μία πόλη, θ’ ακουστεί κάπως… σήμερα που ο Τύπος έχει απαξιωθεί και βρίσκεται στο ναδίρ της υπόληψης, αλλά και της αυτοεκτίμησής του. Το τι σημαίνει δε ο θάνατος μίας έκδοσης, είναι ανείπωτο. Αλλά και τα δύο, η γέννηση και ο θάνατος μιας εφημερίδας σε μια επαρχιακή πόλη, ιδίως όταν θεώνται από μια απόσταση 52 χρόνων, τότε ή τώρα, θέτουν επί τάπητος το ερώτημα: Τι είχαμε, τι χάσαμε και τι θα μπορούσαμε να έχουμε, αν…
Αυτό το «αν»… Αυτό το «αν» είναι όλο το θέμα. Αυτό το διάσημο «αν» του Καραγκιόζη.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:


Ο Τάκης Πατρινούδης αποφασίζει το 1962 να εκδώσει την πρώτη αθλητική εφημερίδα της πόλης. Στο τέταρτο φύλλο της έκδοσής του που έχουμε μπροστά μας, διαβάζουμε τον πρωτοσέλιδο τίτλο:
«Ο Παναιτωλικός ενίκησεν τον Λεβαδειακόν με 1 – 0». 
Υπότιτλος του πρώτου θέματος:
«Ο Πατραϊκός ισόπαλος του Αστέρος 1 – 1».
Για το κύριο θέμα της η «Αθλητική Επαρχία» γράφει:
«Ο Παναιτωλικός ήτο απογοητευτικός ιδίως στο Β’ ημίχρονο. Λαμπρή η Διαιτησία των κ.κ. Σταμάτογλου – Νυδερίκου – Πατουλάτου».
Για το παιγνίδι του Πατραϊκού με τον Αστέρα υπάρχει ένας υπέροχος τίτλος:
«Ο Διαιτητής κ. Αλησμόνητος θα μείνη αξέχαστος στην Πάτρα».


Στην πρώτη σελίδα της 4σέλιδης (πολυτονικής βεβαίως) εβδομαδιαίας έκδοσης υπάρχει μία φωτογραφία του Παναιτωλικού με τη λεζάντα:
 “Ο «ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ» όπως ηγωνίσθη την προηγουμένην Κυριακήν κατά της «ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ» Πρεβέζης (7 – 2)”.
Εντύπωση προκαλεί η χρήση των εισαγωγικών στα ονόματα των ομάδων. Ίσης εντάσεως εντύπωση προκαλεί και η πρωτοσέλιδη αναφορά με τίτλο
«Φίλαθλος δωρεά: Ο Κωνσταντίνος Καραχρήστος εις μνήμην του αδελφού του Σπυρίδωνος διέθεσεν δραχμάς 200 δι’ ενίσχυσιν των φιλάθλων επιδιώξεων της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ».
Να σημειωθεί ότι η τιμή φύλλου ήταν 2 δραχμαί. Ήταν δηλαδή σα ν’ αγόρασε αυτός ο καλός Αγρινιώτης 100 φύλλα για να στηρίξει τις φίλαθλες επιδιώξεις της αθλητικής εφημερίδας της πόλης του!

Στη σελίδα 2, βρίσκουμε άρθρο…
«Του Θεολόγου κ. Δ. ΦΕΦΕ» με τίτλο στήλης «Άθλησις και Πνεύμα» και τίτλο θέματος «Αγοραπωλησία ποδοσφαιριστών»! Το άρθρο αρχίζει ως εξής: «Εμπορική επιχείρησις ο αθλητισμός – εγράφομεν στο προηγούμενον άρθρον. Εμπορευόμενον είδος οι αθληταί»…

Δίπλα ένα άλλο δίστηλο με τίτλο: «Ο αθλητισμός στίβου – τι πρέπει να γίνει». Το υπογράφει ο ΝΙΚ. ΜΠΟΥΡΛΑΣ. Ακριβώς κάτω από το άρθρο του ΜΠΟΥΡΛΑ ένα ποίημα του Ανδρέου Γιαννόπουλου με τίτλο «Ουζερί»:
«Σαν μπης σ’ αυτό το ουζερί 
για μπάλα θε ν’ ακούσης.
Πέναλτυ, κόρνερ, σουτ συρτά
και φάουλ κι αποκρούσεις. 
Σα θέλης νάσαι ενήμερος 
στης μπάλας τα τερτίπια 
έλα τα βράδυα ταχτικά 
έτοιμα είν’ τα δίχτυα»…


Καπάκι δε η διαφήμιση με απλές αλλά καίριες λέξεις:
«Ούζο εκλεκτό – μεζέδες υπέροχοι και προπαντός συζητήσεις ποδοσφαιρικές μέχρι πρωΐας»…


Στην ίδια σελίδα και στη στήλη «Γνωρίζετε ότι…» ο «Παντογνώστης» γράφει το παρασκήνιο του (προηγούμενου από τον Λεβαδειακό) αγώνα Παναιτωλικού – Αθηναϊκού, όπου «πέφτανε σα βροχή οι πέτρες». Μεταξύ άλλων σημειώνεται το εξής: “Μετά το τέλος του αγώνος στα αποδυτήρια ο προπονητής του Αθηναϊκού – παληός και διεθνής παίκτης του Απόλλωνος Αθηνών – Γ. Καμάρας ακούστηκε να λέη: Κόλπο του Καρποδίνη ήταν ο τραυματισμός του Κουτσογιάννη για να τον αφίσωμε αφύλακτο. Παραδεχόμαστε χωρίς συζήτηση τις αστυνομικές ικανότητες του ανατέλλοντος νεώτερου Σερλοκ Χολμς”. Και το σχόλιο: “Το τέλος του άνω αγώνος ήταν πολύ «υγρό». Τα δάκρυα παικτών, διοικούντων, προπονητού και φιλάθλων έτρεχαν ποτάμι”.

Η στήλη τελειώνει με το εκπληκτικό για την εποχή ειδησάριο:
 «Νεαρά όσο και συμπαθής φίλαθλος ντυμένη στο καναρινί επρωτοστατούσε στις επευφημίες των Αγρινιωτών υπέρ της ομάδος του Παναιτωλικού στον αγώνα με τον Αθηναϊκό».


Πάμε στην τρίτη σελίδα:


Η ταυτότητα: Υπεύθυνος Ύλης: Π. Τριανταφύλλης. Στοιχειοθεσία – εκτύπωση: Εφημ. «ο Λαός». Τηλ.: 2.78 (!) και σε παρένθεση: (Κυριακήν από 8 έως 10 μ.μ.). Συνδρομαί εσωτερικού: Ετήσιαι δρ. 120, εξάμηνοι δρ. 60, τρίμηνοι δρ. 30. ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ: Α΄ κατηγορίας δραχμαί 500, Β΄ κατηγορίας δραχμαί 300, Γ΄ κατηγορία δραχμαί 150.


Στην ίδια σελίδα διαβάζουμε το άρθρο της εφημερίδας «Το ξεκίνημα της Γ.Ε.Α. – Ορειβασίες», δίπλα του το δίστηλο «Εύθυμα και σοβαρά – το φουτ μπωλλλ στην πλατεία» που υπογράφει ο Β.ΚΡΙΣ και παραδίπλα «Αι αθλοπαιδείαι – το μπάσκετ στην Ελλάδα».


Η τέταρτη και τελευταία σελίδα της «Αθλητικής Επαρχίας είναι αφιερωμένη στα υπόλοιπα παιγνίδια μεταξύ των οποίων: Σαφράμπολις – Εύριπος 2 – 1. (ΑΘΗΝΑΙ (του ανταποκριτού μας): Παρουσία 2.000 φιλάθλων η Σαφράμπολις ενίκησε εις το γήπεδον Ν. Ιωνίας τον Εύριπον Χαλκίδος με 2 – 1, ημίχρονον 0 – 0».


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ρεκλάμες. Οι διαφημίσεις της εποχής. Το ζαχαροπλαστείον ΣΑΝΤΕ, η «βιομηχανία (παρακαλώ) Ηλεκτρικών Επαγγελματικών ψυγείων Ν. Δημόπουλου, η φίρμα της εμπιστοσύνης», τα «κοσμήματα Τέχνης Γιαννόπουλος και Υιοί», η «Σκαπάνη», μηνιαίον περιοδικόν όργανον του Ελληνικού Κέντρου Αγωγής» κ.λ.π.



Πήρατε γεύση. Έτσι δεν είναι; Ο χρόνος που γυρίζει πίσω, είναι πάντοτε γλυκύς. Βλέπεις τι έχουμε χάσει;
Σκέφτεσαι τι ωραίο θα ήταν να μην είχε σταματήσει ποτέ η έκδοση της «Αθλητικής Επαρχίας». Θα ήταν το διαρκές χρονικό μιας ολοένα εξελισσόμενης εποχής! Σκέφτεσαι μετά τι ωραίο θα ήταν να μην έκλεινε ποτέ καμία εφημερίδα! Διότι θα ήταν το διαρκές χρονικό μιας εποχής που περνάει, αλλά εξηγεί πάντα τη ρίζα και την καταγωγή των αισθημάτων μας.
Λεπτομέρειες. Που ακούγονται περιττές. Όμως το χρέος της τοπικής κοινωνίας απέναντι σε ανθρώπους όπως ο Τάκης Πατρινούδης, δεν εξαλείφεται από την συγκυρία, ούτε από την αμνησία των νεότερων γενεών.





Ποιος ήταν ο Πατρινούδης


Δημήτρης Πατρινούδης:
Πρόεδρος του Συλλόγου «Ανδραίμων» από το 1986.
Έφορος στίβου ΓΕΑ επί 30 χρόνια. Ιδρυτικό μέλος ΑΟΑ, Ακαρνάν, Κρόνος Αγίου Κωνσταντίνου, Δόξα Καινουρίου.
Συνολικά 55 χρόνια συμμετοχή στον κλασσικό αθλητισμό!
Εκδότης και διευθυντής της «Αθλητικής Επαρχίας» που εκδόθηκε τον Αύγουστο του 1962, την συντακτική ομάδα της οποίας αποτελούσαν ο Νίκος Μπουρλάς, ο Νίκος Μπαλτάς, ο Παναγιώτης Τριανταφύλλης, ο Βαγγέλης Κρικοχωρίτης.


Στους «Νέους Καιρούς» (14.11.1995) ο Δ. Πατρινούδης γράφει: «Συντρίβονται, δυστυχώς, οι διάσπαρτες αθλητικές δυνάμεις του τόπου μας – ας αναλάβει ο Δήμαρχος μία σωτήρια πρωτοβουλία».
Στο άρθρο του προτείνει: «Δεν θα ήταν προτιμότερο το κάθε σωματείο να ασχολείται με ένα άθλημα, ώστε τα 8 αθλήματα να αντιπροσωπεύονται από τους 8 συλλόγους μας και το αθλητικό δυναμικό να πηγαίνει σ’ ένα απ’ αυτούς»; Συγκεκριμένα προτείνει: Ο Παναιτωλικός στο ποδόσφαιρο, η ΓΕΑ στο στίβο και το μπάσκετ ανδρών, ο ΑΟΑ στο μπάσκετ γυναικών, ο Κόνδωρ στο στίβο γυναικών και το βόλεϊ ανδρών, η Προοδευτική στο βόλεϊ γυναικών, ο Άγριος Δίας στο χάντμπολ ανδρών, ο Φιλαθλητικός στο χάντμπολ γυναικών, ο Ναυτικός Όμιλος στην κολύμβηση ανδρών – γυναικών.
«Με τη λύση αυτή» γράφει ο Τάκης Πατρινούδης, «θα πάψει η συντριβή και θα πρωταγωνιστήσουν τα σωματεία μας στις εθνικές κατηγορίες», διότι, όπως εξηγεί «θα προλάβουμε το 1998 που οι επιχορηγήσεις προς αυτά (τα σωματεία) κόβονται από τις Ομοσπονδίες».


Όπως γίνεται πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, κανείς δεν άκουσε τίποτα και ο Πατρινούδης επανέρχεται δύο χρόνια αργότερα (16.2.1998) γράφοντας πάλι στους «Νέους Καιρούς» και στην «Εβδομάδα»: «Μετά από δύο χρόνια τα πράγματα είναι πιο δραματικά. Είχα προτείνει κάθε σωματείο και ένα άθλημα. Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε με το μπάσκετ»;

Σημειολογικά, θα σημειώσουμε ότι: Ο ερωτηματικός τόνος των προτάσεών του και δη κατ’ επανάληψη, με απόσταση δύο χρόνων, φανερώνει την ευγενέστερη ψυχή που μπορεί να συναντήσει κανείς στον δημόσιο λόγο.

Ανιχνεύοντας την προσωπικότητα του Τάκη Πατρινούδη μέσα από σπαράγματα του Τοπικού Τύπου, παραθέτουμε μία δήλωσή του (Αγρίνιο Σπορ, 9.3.1998) με τίτλο «Δεν προδίδω τη ΓΕΑ». Γράφει η εφημερίδα: “Μπορεί να παραγράψει κανείς 40 χρόνια στη ΓΕΑ; Φυσικά όχι και ιδιαίτερα όσον αφορά τον «Πατριάρχη» του Αθλητισμού Δημ. Πατρινούδη. Πέραν την όποια διένεξη έχει, αφού ορισμένοι τόλμησαν να τον απομακρύνουν, ο ίδιος φροντίζει να μεταφέρει συχνά πυκνά τον σεβασμό που τρέφει για τον αγρινιώτικο σύλλογο. Δέχτηκε προτάσεις από Ιωνικό και Κόνδωρα να εισχωρήσει στα Δ.Σ. αλλά αυτός αρνείται: «Να βοηθήσω ναι. Να εμπλακώ ποτέ. Γιατί θα αισθάνομαι ότι θα προδώσω το σωματείο μου» δηλώνει με έμφαση ο Δημήτρης”.
Να πάλι το μεγαλείο! Από πόσους ανθρώπους ακούς μια τέτοια κουβέντα; Και η απορία φυσικά είναι: Γιατί στο DNA του Ελληνικού λαού δεν αποδίδεται αυτό το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής, αποδίδονται όμως σ’ αυτό (και δη με βεβαιότητες) οι λόγοι και οι πράξεις των πιθήκων; Τι άλλο τάχα πρέπει να κάνει κανείς για να δείξει στην κοινωνία την Ελληνοσύνη του ως αντίδοτο στην διάχυτη βαρβαρότητα;

Η ευαισθησία του Τάκη Πατρινούδη αποδεικνύεται από ένα ακόμη σημείωμά του στους «Νέους Καιρούς» (28.1.1997), όπου γράφει: «Παρετήρησα με λύπη μου ότι από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, την οποία με τρόπο θαυμαστό εκσυγχρόνισε και εξωράισε ο ρέκτης Δήμαρχος κ. Θύμιος Σώκος – λείπει ο ζωγραφικός πίνακας με τις προσωπογραφίες των Μεγάλων Ευεργετών του Αγρινίου Αφών Παπαστράτου – πίνακας που ήταν παλαιά ανηρτημένος εκεί μέσα».

Στις 20 Μαρτίου 2006 ο πρόεδρος του Συλλόγου «Ανδραίμων» Τάκης Πατρινούδης δίνει συνέντευξη στον «Τίτλο των Σπορ» με τίτλο: «1986 – 2006, 20 χρόνια πρωτάθλημα επιχειρήσεων». Ο Τάκης Πατρινούδης ερωτάται από τον συνεργάτη της εφημερίδας Γιάννη Γιαννόπουλο για τον σκοπό του Συνδέσμου. Και απαντά: «Ανάπτυξη του μαζικού αθλητισμού σε ποδοσφαιρικές ηλικίες άνω των 35 ετών». Στα 19 χρόνια διεξαγωγής του πρωταθλήματος ο αριθμός των ποδοσφαιριστών που συμμετείχαν ήταν σε κάθε αγωνιστική 350, ενώ στα 19 συνεχή χρόνια «ο αριθμός που προκύπτει από τα μητρώα ανέρχεται σε 1200 περίπου, μεταξύ των οποίων οι ποδοσφαιριστές Τσάμης, Ττσίτος, Ταλαμάγκας, Καλύβας, Μπελεβώνης, Σταρακάς, Μπαλτούμας, Ξανθόπουλος, Ντελής, Κουτσογιάννης, Βασιλείου, Ζήκος, Τάκος, Αφοί Μανδέλου και πολλοί άλλοι»…

Η «Εβδομάδα» (17.1.1997) σημειώνει: «Θέλουμε να επισημάνουμε την τεράστια προσφορά του Τάκη Πατρινούδη στον αθλητισμό γενικά μέσω της ΓΕΑ και βεβαίως την εμμονή του να μην συμπράξει σε εκλογικιστικά τερτίπια που ανασκαλεύουν τη μόνιμη κόντρα Γράψα – Πετρούλα». Είναι άδικο να επιχειρείται να μειωθεί ο Τάκης μέσα από μια αντιπαράθεση που κάνει κακό μόνο στο σωματείο».

Αναφέραμε ενδεικτικά μερικά δημοσιεύματα που δείχνουν τη μακρόχρονη προσφορά στον ευγενή αυτόν Αγρινιώτη, στον ευπατρίδη Τάκη Πατρινούδη. Ξεκινώντας από την εκδοτική του απόπειρα το 1962 για την ίδρυση μιας Τοπικής αθλητικής εφημερίδας, μπορούμε παραπλεύρως να διακρίνουμε ότι ένα εκδοτικό όνειρο για μια τοπική εφημερίδα είναι απολύτως συνυφασμένο με κάθε άλλη διάθεση κοινωνικής προσφοράς σε οιονδήποτε χώρο, άρα η έκδοση και η συντήρηση μιας τοπικής έκδοσης, είτε από το ρόλο του εκδότη, είτε από το ρόλο του αναγνώστη, αποτελούν παρουσία ή απουσία της ίδιας ευαισθησίας, η οποία και σηματοδοτεί την κουλτούρα μιας ολόκληρης πόλης και όχι μόνο μίας προσωπικότητας που ηττήθηκε από την πλέμπα, σε βαθμό τουλάχιστον που σήμερα ξεχνιέται ακόμα και η οφειλόμενη δημόσια τιμή σε αυτήν. Το τέταρτο φύλλο της «Αθλητικής Επαρχίας» που διαβάσαμε, μας συγκίνησε, ναι, «σηκώθηκε η τρίχα μας κάγκελο», κατέδειξε όμως σημειολογικά και όλα εκείνα τα σύγχρονα θέματα του Τοπικού Τύπου, για τα οποία θα συγκινούνται κάποιοι άλλοι Αγρινιώτες 52 χρόνια αργότερα, σκαλεύοντας τότε το 2014, και δεν θα διαφέρουν σε τίποτε από τούτα, με τα οποία θέλουμε εδώ, τώρα, να κλείσουμε αυτό το άρθρο, ομολογώντας τη μελαγχολία και τη λύπη που – πέραν της συγκινήσεως – μας προκάλεσε…





* Το παρακάτω «Χρονικό» του Β.ΚΡΙΣ (Βαγγέλη Κρικοχωρίτη) δημοσιεύτηκε στο «Αγρίνιο Σπορ» (1.4.1981). Το αναδημοσιεύουμε διατηρώντας την δική του ορθογραφία.

Χρονικό Ο Τάκης

Και ξαφνικά ήρθε ο Τάκης.

Καλημέρα. Θα πιεις καφέ; Τσιγάρο και καφέ ο Τάκης ποτέ. Το λοιπόν; Θα βγάλουμε μια Αθλητική εφημερίδα. Το «ΑΓΡΙΝΙΟ ΣΠΟΡ». Θα γράψης κάτι;

Θυμάσαι που έγραφες τότε που βγάζαμε την «Αθλητική Επαρχία»; Πριν είκοσι χρόνια; Δεν έχει σημασία. (τι σημασία έχουν για τον Τάκη… είκοσι χρόνια. Αυτός είναι ξανά παιδί). Τι θες να γράψω; Ότι θέλεις. Άρθρο. Χρονογράφημα… Καλά βρε Τάκη και πώς θα βγει η εφημερίδα. Έχεις λεπτά; Θα βρεθούν… Μπράβο Τάκη, αθεράπευτα αισιόδοξος. Εγώ να σε βοηθήσω… σε ότι μπορώ (λεπτά εγώ βέβαια δεν έχω).
Και κει είναι που ξύπνησε από μέσα μου το παληό μεράκι. Και νάμε τώρα να γράφω χρονογράφημα σε ρυθμό πυρετικού δημοσιογραφικού οίστρου!! (ο άλλος με πήρε στο τηλέφωνο νυχτιάτικα. Έλα Βαγγέλη, το έγραψες το άρθρο; Την πρώτη τυπώνουμε). Και περιεπλέχθην εις περιπλόκους δημοσιογραφικάς περιπλοκάς και… άντε ρε Τάκη Τάκη και θα σε εκδικηθώ εγώ.

Τον ξέρετε τον Τάκη;

Αν δείτε στους δρόμους ή στα γήπεδα, ένα ψηλό, απροσδιορίστου ηλικίας αλλά πάντα δραστήριο να κουβαλάει πότε στον ώμο, πότε υπό μάλης, μπάλλες, δίσκους, δίσκους, σφαίρες, ακόντια, δοκάρια του βόλεϋ, δύχτια, χρονόμετρα, σφυρίχτρες και όλα τα αθλητικά μαραφέτια.

Αν δείτε ένα σοβαρό και αγαθό κύριο να μοιράζει σωβρακάκια, φανέλλες, κάλτσες, παπούτσια, κορδόνια, και τέτεια σε μια αθλητικά ομάδα και μετά να φροντίζει ιδρωμένος να τα ξαναμαζέψει…

Αν δείτε έναν άνθρωπο να τρέχει για πλυντήρια, για έγκιση εισητηρίων, για άδειες αγώνων, για γιατρό, για τον επιστάτη, για τα φώτα του γηπέδου, για τον πονόδοντο ή για τον πονοκέφαλο ενός παίχτη…

Αν τέλος δείτε ένα χαμάλη, έναν υπηρέτη, αλλά ένα αγνό και ανιδιοτελή «δούλο» του αθλητισμού… ε τότε τον γνωρίσατε. Αυτός είναι ο Τάκης.

Ο Τάκης με το μεγάλο μεράκι. Ο Τάκης ο ήρεμος αλλά πάντα δραστήριος. Ο Τάκης που μόνο μ’ αυτόν καταξιώνεται η Αθλητική ιδέα. Μια ζωή αφιερωμένη στο καλό Αθλητισμό. Ο Τάκης, ένας τύπος που εκφράζει στην ιδανικώτερη μορφή τον πραγματικό Αθλητισμό παράγοντα.

Τέτοιους Τάκηδες αν είχαμε καμπόσους θα πήγαινε καλλίτερα ο Αγρινιώτικος αλλά και ο Εθνικός μας αθλητισμός.


Τάκη μου… τάθελες.

Β. ΚΡΙΣ.



* Στη στήλη «Πρόσωπα» της «Ομάδας» (7 Απριλίου 2003) ο Διονύσης Μπαμπαρούτσης γράφει για τον Τάκη Πατρινούδη:


«Ο αφανής»


Περάσανε τριάντα χρόνια από τότε που το Αγρίνιο έγινε κομμάτι της ζωής μου, με άνδρωσε, μου έδωσε την δυνατότητα να δημιουργήσω οικογένεια, να βρω καινούργιους φίλους, να παλέψω για τα όνειρά μου.

Δεν ήμουν άγνωστος στον αθλητικό κόσμο του Αγρινίου λόγω της ενασχόλησής μου με τον αθλητισμό και δεν δυσκολεύτηκα να βρω αντικείμενο απασχόλησης, που ήταν απασχόληση ψυχής. Στην διαδικασία για το αν θα ήθελα να δουλέψω σαν προπονητής στα 2 – 3 σωματεία που υπήρχαν τότε στο Αγρίνιο γνώρισα τον Τάκη, που από εκείνη την στιγμή και μετά μπλεκόμασταν με διαφορετικές ιδιότητες ο ένας στα πόδια του άλλου. Νομίζω ότι σημαντικοί και σπουδαίοι στην ζωή δεν είναι μόνο αυτοί που η μοίρα τους πραγματικά τους έταξε να είναι ηγέτες, να βοηθούν και να κατευθύνουν τον κόσμο. Δεν είναι μόνο αυτοί που οι συνθήκες ίσως και οι γνώσεις τους έδωσαν την δυνατότητα να οδηγούν κάποιον ουλαμό στην ζωή ή κάποιο λόχο ή κάποιο σύνταγμα. Δεν είναι μόνο εκείνοι που δηλώνουν κάτι στη νεαρή τους ηλικία και μετά σκαρφαλώνουν στους λόφους, στα υψίπεδα ή έστω στις μικρές κορφούλες για να ατενίζουν τους παρακάτω και να αφήνουν το βουνό πίσω τους.

Δεν είναι αυτοί που μέσα από κάθε είδους και μέσο προβολής λένε: «εδώ είμαι». Πιστεύω ότι είναι οι διπλανοί μας άγνωστοι, οι καθημερινοί μας φίλοι, οι χιλιάδες ανώνυμοι που δίνουν το παρόν ακόμη και εκεί που δεν τους το ζητάνε για να δώσουν χέρι βοηθείας, αυτοί όλοι πάνε κατευθείαν στην κορυφή του βουνού όντας άγνωστοι – γνωστοί. Τέτοιος ήταν και ο Τάκης. Όταν τον γνώρισα, το βαρύ και Σπαρτιάτικο ύφος του δεν μου γέμισε το μάτι, η αποτομιά του μερικές φορές μας έφερνε σε σύγκρουση.

Με την πάροδο όμως των χρόνων και την συνεργασία μας, αντελήφθηκα με τι άνθρωπο είχα να κάνω. Έκανε πάντα εκείνο που πίστευε και αυτό που μας έφερνε αρχικά σε συγκρούσεις, ήταν πεισματάρης και επίμονος, παρόλα αυτά ήταν άδολος, απόλυτα τίμιος και με χρυσή καρδιά. Την θέση του στρατιώτη, του δεκανέα, του λοχία, του ταγματάρχη δεν την ζήτησε ποτέ. Πάντα στην πρώτη γραμμή, στις επάλξεις του αθλητισμού, έδινε και δίνει ακόμη με ασύμμετρο πάθος την αγάπη του για ό,τι έχει σχέση με κάθε μορφής άσκηση. Αναλάμβανε πάντα ό,τι οι άλλοι δεν θεωρούσαν σπουδαίο, που όμως πάντα αυτός το έφερνε σε πέρας. Συγκρουότανε με φίλους και συνεργάτες όταν έβλεπε την παραμικρή παρεκτροπή, ήταν και είναι ατόφιος.

Λάτρευε τα παιδιά και εκεί έβγαζε την χρυσή καρδιά του και η ευτυχία της κορυφής του έδωσε την δυνατότητα για 50 περίπου χρόνια να χορτάσει πρωταθλητές. Να χορτάσει πρωταθλητές που έγιναν γονείς και του έστειλαν τα παιδιά τους, να χορτάσει πρωταθλητές που έγιναν επιστήμονες, που έγιναν επώνυμοι. Αφανής ίσως για ένα ευρύτερο κοινό έξω από το Αγρίνιο ο Τάκης, αλλά επιφανής και στην κορυφή του βουνού για την ψυχή του, για την ψυχή του αθλητισμού και για όσους τον ξέρουν στην πόλη του Αγρινίου.

Με τον Τάκη τον Πατρινούδη συγκρουστήκαμε πολλές φορές, αλλά πάντα καταλάβαινα αυτήν την χρυσή καρδιά, αυτόν τον άδολο εραστή του αθλητισμού, αυτόν τον απλό αγωνιστή, αυτόν τον άνθρωπο. Συνεχίζω να πιστεύω ότι ο αθλητισμός όπως και όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες έχουν ανάγκη από Πατρινούδηδες που θα υπηρετούν ταπεινά, με ενθουσιασμό και χωρίς σκοπιμότητες την πρώτη γραμμή της κοινωνικής ζωής.



Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~