Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Αγρίνιο… Στου καπνού τα βήματα


Το παρακάτω βίντεο βραβεύτηκε, παίρνοντας το 3ο βραβείο, στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ιστορικού Ντοκιμαντέρ, με τίτλο: "Προσεγγίζουμε κριτικά το παρελθόν"


Μουσικό Γυμνάσιο – Λ. Τ. Αγρινίου

Διοργάνωση:
Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Ιστορική Έρευνα, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες» του Ιονίου Πανεπιστημίου
Νέα Παιδεία
ΕΡΤ

Χορηγοί:
Ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης"
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Studio Wayfarer

video



Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Γ.Ε.Α. Τμήμα Μπάσκετ




Κατασκευή του παλιού γηπέδου της ΓΕΑ,
στην σημερινή Πλατεία Δημάδη
Μέχρι το 1956, το μπάσκετ στο Αγρίνιο, παιζόταν σε παρεΐστικο επίπεδο από μερικούς ρομαντικούς νεαρούς. 
Σε έναν χώρο που τους είχε παραχωρηθεί από τον Νίκο Γράψα, εκεί ψηλά στην οδό Παπαστράτου 77, στον χώρο που αργότερα έγινε ο καλοκαιρινός κινηματογράφος «Πάνθεον».Έναν χώρο που τον είχαν διαμορφώσει μόνοι τους αυτοί οι νεαροί Αγρινιώτες. Λάκης Μπουρλάς, Λάκης Ζούρκας, Νώντας Γιάγκας, Κώστας Ταμπάκης, Κώστας Σαξάμης, Θάνος Σωχωρίτης, Βαγγέλης Κρικοχωρίτης, Κώστας Ζήνας, Δήμος Φαρμάκης προπονούνται σ’ αυτό το γηπεδάκι και καταφέρνουν να ενταχθούν στο περιφερειακό πρωτάθλημα και να παίζουν με πατρινές ομάδες.

Κατασκευή του παλιού γηπέδου της Γ.Ε.Α.,
στην σημερινή Πλατεία Δημάδη

Μετά από 4-5 χρόνια, μία επιτροπή της ΓΕΑ, ζήτησε από τον τότε δήμαρχο Παπαϊωάννου, τον χώρο του παλιού νοσοκομείου (στην σημερινή πλατεία Δημάδη) για να φτιάξουν εκεί το γήπεδο μπάσκετ της ΓΕΑ. Για την κατασκευή του δαπανήθηκε τότε το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 100.000 δρχ.

Κατασκευή του παλιού γηπέδου της Γ.Ε.Α.,
στην σημερινή Πλατεία Δημάδη
Κατασκευή του παλιού γηπέδου της Γ.Ε.Α.,
στην σημερινή Πλατεία Δημάδη
Σπουδαίοι παίχτες πέρασαν από το γηπεδάκι αυτό της ΓΕΑ.
Βασίλης και Κώστας Νικάκης, Δημήτρης Τσιρώνης, Χρήστος Σερλεμές, Ηλίας Μάμαλης, Θανάσης Κατσούπης, Νίκος Πετρούλας, Γιώργος Γρηγορόπουλος, Στάθης Τσούκαλος, Χρήστος Τσιράνοβιτς, Δήμος Φαρμάκης, Γιώργος Παντελίδης, Χρήστος Πανάς, Λεωνίδας Ταμπάκης, Γιώργος Τάτσης, Σωτήρης Σταθόπουλος….

Το παλιό γήπεδο της Γ.Ε.Α. στην σημερινή Πλατεία Δημάδη



Αγώνας Μπάσκετ, την δεκαετία του '60




Όλοι αυτοί έδωσαν την σκυτάλη σε εξίσου σπουδαίους παίχτες. 
Να θυμηθούμε….Ναούμης Βασίλης, Γεράσιμος Καρατάσος, Νίκος Σώκος, Τάκης Καρατσώρης, Θανάσης Παπαθανασόπουλος, Γιώργος Μαργαρίτης, Λάζαρος Αραχωβίτης, Ηλίας Τσιαντής, Θόδωρος Σταυροθανάσης, Γρηγόρης Σερέτης, Χαραλ. Αϋφαντόπουλος, Πάνος Λιόκαυτος (Ντούλης), Νίκος Λιόκαυτος, Κώστας Κολοβός, Βασίλης Θεοδωρόπουλος, Γιώργος Μήτσου, Δημήτρης Μήτσου, Πάνος Ταμπάκης, Δημήτρης Γράψας, Γιάννης Γράψας, Τάσος Σωτηρακόπουλος, Δημήτρης Μπώκος, Θωμάς Παππάς, Κώστας Μητσοστέργιος, Κώστας Δεληγιάννης, Πάνος Τσιμπάκης, Θόδωρος Καββαδίας και τόσοι άλλοι…. 

Αναμνηστική φωτογραφία, μετά από νικηφόρο αγώνα.
Διακρίνονται: Μ. Βογιατζής, Κ. Νικάκης, Μ. Καρατάσος,
Τ. Τσιρώνης, Π. Λιόκαυτος, Σερλεμές, Π. Τσάμης.


ΠΗΓΗ: Αρχείο Γ.Ε.Α.


Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Οδός Πάνου Σούλου...1946


1946
Στην οδό Πάνου Σούλου στεγαζόταν ο σταθμός φορτηγών αυτοκινήτων, Υ.Ε.Κ.Α. (Υπηρεσία Εκμετάλευσης Κρατικών Αυτοκινήτων).
Εκεί τώρα βρίσκεται το κτίριο του ΠΙΚΠΑ. 
Μία εκπληκτική φωτογραφία από το αρχείο του Κώστα Μαμασούλα.






Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Στον δάσκαλό μου....





“Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θα ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.
Γιατί; Απλά γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δασκάλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψυχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας.
Ο δάσκαλος είναι ο φυτουργός και ο σπορέας του λόγου. Εκείνου του λόγου που το τέταρτο Ευαγγέλιο τον αναφέρει στο θεό.
Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό.” 


Δάσκαλε, σε ευχαριστούμε για όσα μας δίδαξες. 
Καλό σου ταξίδι….


Δανεικές αυτές οι λίγες αράδες
από τον πανεπιστημιακό φιλόσοφο
και συγγραφέα Δημήτρη Λιαντίνη.



Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Οι Αρχειομαρξιστές του Αγρινίου…

…και ο άδικος και φοβερός διωγμός τους.

Την Πρωτομαγιά του 1923, κυκλοφορεί, για πρώτη φορά στην Αθήνα, το περιοδικό «Αρχείον του Μαρξισμού», απ΄όπου πήραν την ονομασία τους οι Αρχειομαρξιστές. 


Στόχος του Αρχειομαρξισμού, όπως αναφέρεται στο ίδιο το περιοδικό, ήταν η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των επαναστατών καθώς και η αύξηση των επαναστατικών στελεχών. Η οργάνωση τελικά κατάφερε και διείσδυσε στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα και ασχολήθηκε συστηματικά με τα των κινημάτων αυτών.
Στο Αγρίνιο η πρώτη εμφάνιση του Αρχειομαρξισμού έγινε το 1925.
Ο Πάνος Αναστασίου, γεννημένος το 1902, στα Καλύβια Αγρινίου, τσαγκάρης στο επάγγελμα, δούλευε μέχρι τότε στην Αθήνα και συμμετείχε στο αρχειομαρξιστικό κίνημα της Αθήνας από τα πρώτα του βήματα σαν ηγετικό στέλεχος. Το 1925 μετακομίζει στο Αγρίνιο. Με υψηλή θεωρητική κατάρτιση, με ικανότητα να αφομοιώνει εύκολα και μεγάλη ευχέρεια λόγου και μεταδοτικότητας, ο Αναστασίου κατάφερε και δημιούργησε πυρήνες ανάμεσα στους συναδέλφους του τους τσαγκαράδες και σε λίγο χρονικό διάστημα και στους καπνεργάτες. Κατάφερε και δημιούργησε πυρήνες και μέσα σε άλλα σωματεία, στους ράπτες, στους ξυλουργούς, στα γκαρσόνια, στους αρτεργάτες και ένα ισχυρό πυρήνα στο προσφυγικό σωματείο «Παμπροσφυγική».
Έτσι σε λίγο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκε στο Αγρίνιο ένα από τα πιο ισχυρά και μαχητικά τμήματα των Αρχειομαρξιστών σε όλη την Ελλάδα.
Οι αρχειομαρξιστές του Αγρινίου  έλαβαν μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις των εργατών και των καπνεργατών στην πόλη του Αγρινίου.
Οι αντιδράσεις των «ορθόδοξων» οπαδών του ΚΚΕ απέναντι στους αρχειομαρξιστές ήταν στην αρχή χλιαρές. Γύρω στα τέλη του 1929 και αρχές του 1930 όμως, αυτή η διαμάχη έγινε έντονη και άρχισε ένας ανελέητος «πόλεμος» λάσπης και συκοφαντίας. Οι αρχειομαρξιστές κατηγορήθηκαν, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ότι είχαν περάσει στην προδοσία, σαν χαβιέδες των υπηρεσιών Ασφαλείας. Οι αντίπαλες ομάδες δεν άργησαν από τα λόγια να περάσουν στις πράξεις. Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ιστορία του Αγρινίου», ο Γεράσιμος Παπατρέχας, πολλοί εργάτες, προσκείμενοι στην μία ή στην άλλη παράταξη, φρόντιζαν να κουβαλούν πάντα μαζί τους ένα μαχαίρι ή μία φαλτσέτα και δεν ήταν λίγα τότε τα επεισόδια με μαχαιρώματα. Όλα αυτά είχαν άμεσες και δυσμενείς συνέπειες στο εργατικό κίνημα της πόλης του Αγρινίου και των γύρω περιοχών.
Το σωματείο των καπνεργατών διασπάστηκε και το 1930 υπήρχε το «Κόκκινο», όπως ονόμαζαν το δικό τους οι οπαδοί του ΚΚΕ και το «Κίτρινο», όπως ονόμασαν οι ίδιοι οι οπαδοί του ΚΚΕ το σωματείο των αρχειομαρξιστών.

Το σπίτι όπου συγκεντρώνονταν οι αρχειομαρξιστές του Αγρινίου
κατά τις δεκαετίες 1920-1930. (Αρχείο Γιώργου Ρίζου).
Από το βιβλίο του Γιάννη Καρύτσα.

Κατά την περίοδο της Κατοχής οι περισσότεροι αρχειομαρξιστές προσχώρησαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1944, άρχισαν οι «εκκαθαρίσεις», η σφαγή και ο διωγμός των αρχειομαρξιστών. Τότε δολοφονήθηκαν οι περισσότεροι από αυτούς.
Ο φοβερός, άδικος και εξοντωτικός διωγμός των αρχειομαρξιστών του Αγρινίου, ύστερα από εντολή και καθοδήγηση του ΚΚΕ, προκάλεσε την κραυγαλέα αποδοκιμασία των αγωνιστών του Αγρινίου. Τότε εκείνο που προεξήρχε ήταν ο αγώνας κατά των κατακτητών και όχι η αντιπαράθεση και το ξεκαθάρισμα ιδεολογικών διαφορών. Οι περισσότεροι αρχειομαρξιστές είχαν ενταχθεί στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και κανείς δεν είχε καταμαρτυρήσει οτιδήποτε εναντίον τους για αντιεαμική ή όποια άλλη δράση.

ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΕΣ του ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Από τα Αρχεία του Τρότσκι για την Ελλάδα γνωρίζουμε ότι στο Αγρίνιο το Γενάρη του 1933 δρούσαν γύρω στους 130 Αρχειομαρξιστές.
Μερικοί από αυτούς είναι οι:

Αναστασίου Πάνος


Γεννήθηκε το 1902 στα Καλύβια. Ήταν αυτός που δημιούργησε τον πρώτο πυρήνα των αρχειομαρξιστών στο Αγρίνιο. Κατά την διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Όταν το 1944, η Μαρία Δημάδη έδωσε την πληροφορία στον Παπαβαλή ότι πρόκειται να έρθει και να εγκατασταθεί στο Αγρίνιο η διλοχία του τάγματος Ασφαλείας με επικεφαλής τον Άγγελο Κέντρο, ανατέθηκε στον Πάνο Αναστασίου και στην ομάδα του να ανατινάξει το τραίνο που θα μετέφερε την διλοχία, πριν αυτό φτάσει στο Αγρίνιο. Αυτό η ομάδα του Αναστασίου δεν το κατάφερε. Το τμήμα των ανταρτών που είχε κινητοποιηθεί για τον σκοπό αυτό, έφτασε με καθυστέρηση στο σταθμό των Καλυβίων όπου θα γινόταν η ανατίναξη, αφού το τραίνο είχε περάσει λίγα λεπτά πριν. 
Αμέσως μετά την εγκατάσταση των τσολιάδων στο Αγρίνιο ( 18 Ιανουαρίου του 1944), ο Αναστασίου κατηγορήθηκε για προδοσία περί εσκεμμένης μη ανατίναξης του τραίνου και κλήθηκε για απολογία στο ανταρτοδικείο του Καρπενησίου. Παρ’ ότι ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην Ευρυτανία και ήρθε σε επαφή με τον Αναστασίου, αφού διάβασε το κατηγορητήριο, το έσκισε και έδωσε στον Αναστασίου ένα χαρτί με την υπογραφή του ότι είναι ελεύθερος, ορισμένοι εμπαθείς σταλινικοί τον ξανασυνέλαβαν και τον Απρίλιο του 1944 τον εκτέλεσαν στο Καρπενήσι.
Η περίπτωση του τραίνου ήταν μία ευκαιρία πρώτης τάξεως για να αρχίσει η εξόντωση των αρχειομαρξιστών του Αγρινίου.

Αρμογένης Γιώργος
Ζαχαριάδης Νίκος
Ζησιμόπουλος Νίκος
Θεμελής Γιάννης
Θεμελής Μήτσος
Θεμελής Θεμελής
Καλογεράκης Κώστας
Καπετανάκης Μήτσος
Καπετανάκης Λευτέρης
Καπετανάκης Γιάννης
Καπετανάκης Νίκος
Καπετανάκης Τριαντάφυλλος
Κωνσταντίνου Γιώργος
Λαδάς Θόδωρος
Λαδάς Κώστας
Μάγειρας Γιάννης
Μπαϊρακτάρης Κώστας
Ξανθόπουλος Νίκος
Παγώνης Νίκος
Παπαδόπουλος Θωμάς
Ράπτης Βασίλης
Ντούβας Αλέκος
Ντούβας Γιώργος

Για τους παραπάνω, μπορείτε να διαβάσετε για την δράση τους και την κατάληξή τους στο βιβλίο του Γιάννη Η. Καρύτσα:


ΠΗΓΕΣ: 1.Το παραπάνω βιβλίο του Γιάννη Η. Καρύτσα
              2.Γεράσιμος Παπατρέχας «Ιστορία του Αγρινίου»
                    3.Θανάσης Κακογιάννης «Μνήμες και σελίδες της Εθνικής Αντίστασης, Αγρίνιο – Δυτική Στερεά Ελλάδα»

Το βιβλίο του Γιάννη Καρύτσα μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας ΕΔΩ.




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Θρύλοι και Παραδόσεις της περιοχής μας




Η Κυρα-Ρήνη




Ο Ανήλιαγος






Οι Γέλληνις κι τα μνήματα τ'ς




Η κυρα-Καλώ,
Οι Λαγωνίκες,
Ο Παρμένος





Η Δρακότρυπα,
Της Εύας το Ζυμάρι,
Το στοιχειό της θάλασσας και του πλάτανου





Ο Γκιώνης,
Ο Καλογιάννος και η τσίχλα



Τα μαυράδια τ' φιγγαριού,
Ο Κουτσογιάννης





από το βιβλίο "ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ" του Νικολάου Πολίτη, 
χρονολογία εκδόσεως 1904 
(τα κείμενα είναι αυτούσια)

Ευχαριστώ την φίλη Ράνια για την παραχώρηση του βιβλίου.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Παλιοί επαγγελματίες...

...της πόλης μας.



Το κατάστημα παιχνιδιών "ΜΟΝ ΑΜΙ", του Μπαρδάκη 
και το δερματοπωλείο του Νίκου Σαμουρίδη.
Βρίσκονταν στην οδό Διαλέτη, πρώτο στενάκι ανεβαίνοντας αριστερά
στην Παπαστράτου, απέναντι από το "Ελβετικό".
Γκρεμίστηκαν το 1980.



Το κατάστημα παιχνιδιών του Γάκη.
Βρισκόταν επί της Παπαστράτου, μετά την Πλατεία Φλέμινγκ.



Στη γωνία Σουλίου και Ζωοδόχου Πηγής. Το ραφείο του Μήτσου Γκίκα.
Εκεί στεγάζεται τώρα κρεοπωλείο.



Το κατάστημα ψιλικών του Δ. Μπώκου, επί της Παπαστράτου.



Το ξυλουργείο του Καραθανάση. Βρισκόταν επί της οδού Κέντρου.



Στην πλατεία Μπέλλου, κάτω από το τότε ξενοδοχείο ύπνου "ΣΕΣΙΛ", δίπλα από το σημερινό ξενοδοχείο "ΛΗΤΩ", βρισκόταν η "ΑΙΓΛΗ" του Θεόδωρου Αυδή. 
Ακριβώς δίπλα του το κατάστημα υφασμάτων των Αφών Θανασούλη.




Ευχαριστώ θερμά την Άννα Ξανθοπούλου
για την παραχώρηση της πρώτης φωτογραφίας και 
την Μαρία Μπώκου για την τέταρτη φωτογραφία.
Επίσης ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Στρατούλη
για τις πολύτιμες πληροφορίες του.

Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Τιμές αγαθών....κάποτε



Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα μεροκάματα των γυναικών είχαν δέκα λεπτά, τα αντρικά μεροκάματα είχαν από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι τρεις δραχμές, ενώ τα μεροκάματα των εργατών, που δούλευαν 10-12 ώρες ημερησίως, είχαν από πενήντα λεπτά έως μία δραχμή.
 Μονάδα βάρους τότε ήταν η οκά (1282 γραμμάρια) που αντικαταστάθηκε με το κιλό το 1960.
Μία οκά ψωμί κόστιζε τριάντα με σαράντα λεπτά.
Τα φασόλια και τα ρεβίθια είχαν σαράντα λεπτά, ενώ οι φακές κόστιζαν από πενήντα μέχρι εξήντα λεπτά.
Τα αυγά αγοράζονταν μία δεκάρα τα τρία.
Το γίδινο κρέας κόστιζε από ογδόντα λεπτά μέχρι μία δραχμή, ενώ το αρνίσιο από μία δραχμή μέχρι μία και σαράντα.
Το ελαιόλαδο πουλιόνταν μία δραχμή και είκοσι λεπτά, το τυρί είχε επίσης την ίδια τιμή δηλαδή μία δραχμή και είκοσι λεπτά, τα ψάρια της λίμνης Τριχωνίδας πουλιόνταν από εξήντα μέχρι ογδόντα λεπτά ενώ τα μεσολογγίτικα από μία δραχμή και είκοσι λεπτά μέχρι μία δραχμή κι ογδόντα λεπτά.
Τα πορτοκάλια και τα λεμόνια κόστιζαν μία δεκάρα τα τρία, τα καρπούζια και τα πεπόνια είκοσι πέντε λεπτά η οκά.
Τα τσίτια είχαν σαράντα με πενήντα λεπτά η πήχη, οι αλατζάδες πουλιόνταν πενήντα με εξήντα λεπτά, κατά το φάρδος, τα ντρίλια εξήντα με ογδόντα λεπτά, ενώ οι βαμβακερές φανέλες πενήντα με εξήντα λεπτά η μία.
(πηγή : Kalyvia.gr)



Χιλιάρικο του 1930.
Ο υπόκοσμος της εποχής του είχε δώσει το παρατσούκλι
"λάχανο" ή "λαχανίδα"
λόγω του χρώματός του και του μεγάλου μεγέθους
Το 1930 μέχρι πριν τον πόλεμο, το μεροκάματο στα καπνομάγαζα ήταν χαμηλό.
Στις αρχές της δεκαετίας, οι γυναίκες αμείβονταν με 27 δραχμές και οι άντρες με 50 δραχμές. Λίγο πριν τον πόλεμο το μεροκάματο των αντρών έφτασε στις 70 δραχμές και των γυναικών στις 40.
Τα εργατόπαιδα στην οικοδομή, αυτά που ήταν ανήλικα και τα έπαιρναν για να κουβαλάνε ασβέστη ή για ελαφριές δουλειές, έπαιρναν 18 με 20 δραχμές μεροκάματο.
Το βαρύ μεροκάματο ενός εργάτη ήταν 50 δραχμές γύρω στα 1937.

Οι τιμές των προϊόντων αυτή την δεκαετία;  
Οκά ζάχαρη: 24 (εισαγόμενο είδος)
Οκά καφές: 80 (εισαγόμενο)
Οκά σαπούνι: 24 (εγχώριο)
Οκά κεφαλοτύρι: 60 (εγχώριο)
Οκά βούτυρο: 80 (εγχώριο)
Οκά φασόλια: 12 (εγχώριο)
Οκά φακές: 14 (εγχώριο)
Οκά φωτιστικό πετρέλαιο: 20
Οκά ζυμαρικά: 16
Οκά ούζο: 52
Οκά λάδι: 30 – 40
Οκά αλεύρι: 8 δραχμές.



 Δύο δεκαετίες μετά, γύρω στα 1960, τότε που οι μισθοί των υπαλλήλων κυμαίνονταν από 1500 έως 3000 δρχ., το κατώτατο μεροκάματο ενός ανειδίκευτου εργάτη ήταν γύρω στις 50 δραχμές και τα μεροκάματα των τεχνιτών γύρω στις 70 δρχ, οι τιμές των προϊόντων μεταβάλλονται ως εξής:
Αλεύρι : 3-5 δρχ το κιλό.
Ρύζι : 7-12 δρχ το κιλό
Μακαρόνια : 6-12 δρχ το κιλό
Ζάχαρη : 14 δρχ το κιλό
Βακαλάος : 7-12 δρχ το κιλό
Γάλα ζαχαρούχο κουτί : 6-10 δρχ.
Γάλα ΝΟΥΝΟΥ : 4-8 δρχ.
Λάδι : 15-25 δρχ το κιλό
Σιτάρι : 2,5-4 δρχ το κιλό
Πετρέλαιο φωτιστικό : 4-6 δρχ το κιλό.
Επίσης ένα τετράδιο μικρού σχήματος 20 φύλλων κόστιζε 0,5-1 δρχ., μια πένα-κονδυλοφόρος 1-2 δρχ.,  το βιβλίο αναγνωστικού 6-12 δρχ., το σαπούνι  12-20 δρχ., το κρασί στα μαγαζιά 2-8 δρχ., το ούζο χύμα 10-15 δρχ. και ο καφές στο καφενείο 0,5-1 δρχ. και η εφημερίδα 1,5 δρχ.
Οι μικροί δίσκοι των 45 στροφών με τα δυο τραγούδια διαρκείας έως 3,30 λεπτά, στα 1950 και αρχές του 1960 στοίχιζαν 30 δραχμές (27 για την ακρίβεια).
 Ένα μικρό πικ-απ δεν κόστιζε πάνω από 200 δραχμές.
Ένα περιοδικό ποικίλης ύλης (π.χ. «Εικόνες») κόστιζε 5 δρχ.



Από την σελίδα Kalyvia.gr, για την ίδια περίοδο, διαβάζουμε ότι ένα κιλό λευκό ψωμί είχε 5 δραχμές.
Το μοσχαρίσιο κρέας κόστιζε το κιλό 30 δραχμές ενώ το ρύζι είχε 5,7 δραχμές.
 Ένα κιλό ελαιόλαδο κόστιζε 17 δραχμές ενώ το τυρί είχε 30 δραχμές.
Η ζάχαρη αγοράζονταν το κιλό 11 δραχμές ενώ ο καφές κόστιζε 72 δραχμές το κιλό.
Το πετρέλαιο είχε 3,7 δραχμές το λίτρο, το μάλλινο ύφασμα είχε το μέτρο 294 δραχμές και τα ανδρικά παπούτσια κόστιζαν το ζευγάρι 310 δραχμές.
 Οι πατάτες πουλιόνταν το κιλό 1,9 δραχμές ενώ τα φασόλια τα ξερά είχαν 11 δραχμές.





Το 1976, όταν το απλό μεροκάματο οικοδομής ήταν 600 δρχ. και του τεχνίτη-μάστορα γύρω στις 1000 δρχ., η εφημερίδα κόστιζε 5 δρχ, το κρέας 120 δρχ. το κιλό, το λάδι 70 δρχ. και ένα σουβλάκι 10 δρχ. 




Share
Divider Graphics
~Αγρίνιο...Γλυκές Μνήμες~