Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Ο Καταβρεχτήρας



Κατακαλόκαιρο του '57 στην περιοχή της Αγίας Τριάδας.
Απόγευμα και η ζέστη ακόμη ανυπόφορη. 
Οι γιαγιάδες μας και οι μανάδες μας καθισμένες στα καρεκλάκια τους μπροστά στην αυλή της κυρα-Γιάννενας, δίπλα στον χωμάτινο δρόμο. 
Η κυρα-Λένη έχει στην ποδιά της ένα ταψάκι με φακές και τις καθαρίζει πετώντας τα χαλικάκια που βρίσκει στο δρόμο, η θεία Αθανασία πλέκει με την γνωστή της μαεστρία κάτι με το βελονάκι της κι όπως πάντα δεν κοιτάζει ποτέ το πλεκτό της! Η Νίτσα η μοδίστρα ξετρυπώνει ένα λουλουδάτο φόρεμα χρησιμοποιώντας τα μακρυά κατακκόκκινα βαμμένα νύχια της και η γιαγιά μου μπαλώνει τις κάλτσες του μπαμπά. 
Εμείς μια μαρίδα παιδιά, τα περισσότερα γυμνά από τη μέση και πάνω, με λασπωμένα πρόσωπα, πόδια και κορμιά από την σκόνη και τον ιδρώτα, παίζουμε μπάλα. Οι φωνές μας για το ποιός θα διεκδικήσει την μπάλα, σηκώνουν και πεθαμένο.
Τα κορίτσια πιό πέρα, παίζουν άλλα σχοινάκι, άλλα σαλίγκαρο και τα μεγαλύτερα ξεφυλλίζουν κάποιο περιοδικό.
-Τραβάτε παραπέρα μωρέ να παίξετε!! Μας πνίξατε στη σκόνη!!
Κάνουμε τα νοερά τέρματα πιό πίσω και συνεχίζουμε το παιχνίδι. Σιγά-σιγά όμως πάλι μπροστά στα καρεκλάκια καταλήγουμε.
Και ξαφνικά από μακριά ακούγεται ένας γνωστός χαρακτηριστικός ήχος που μας κάνει όλους να κινητοποιηθούμε.
Οι γιαγιάδες μαζεύουν τα καρεκλάκια τους και μπαίνουν μέσα στην αυλή της κυρα-Γιάννενας, εμείς μαζεύουμε την μπάλα και ακροβολιζόμαστε στην άκρη του δρόμου, τα κορίτσια αγανακτισμένα μαζεύονται κι αυτά στην αυλή.
- Ο καταβρεχτήρας...πάει ο σαλίγκαρος.
Ένα τεράστιο, στα παιδικά μας μας μάτια, φορτηγό κάνει την εμφάνισή του αγκομαχώντας. Στην πλάτη του κουβαλάει ένα ολοστρόγγυλο βυτίο γεμάτο νερό και καταβρέχει τους χωμάτινους δρόμους.
Η μυρωδιά που αφήνει πίσω του χαρακτηριστική. Βρεγμένο χώμα!
Όταν περνάει δίπλα μας, μας βρέχει τα πόδια και τα ουρλιαχτά μας καλύπτουν το θόρυβο του καταβρεχτήρα. Μας προσπερνά και αρχίζουμε να τρέχουμε από πίσω του, άλλος τεντώνοντας το πόδι του για να βραχεί, άλλος προτείνοντας το στέρνο του, άλλος σκύβοντας το κεφάλι του και κάνοντας ότι λούζεται πασαλείφει την λάσπη πάνω του.
Τον ακολουθούμε τρέχοντας πίσω του, μέχρι την επόμενη γειτονιά. 
Σε λίγο γυρίζουμε να συνεχίσουμε το παιχνίδι μας.
Ξαναβρίσκουμε τις γιαγιάδες μας και τις μανάδες μας στα καρεκλάκια τους λες και δεν είχαν κουνηθεί ποτέ από την θέση τους, τα κορίτσια να σημαδεύουν τον νέο σαλίγκαρο και εμείς οργανωνόμαστε και ξαναρχίζουμε το παιχνίδι.

Όμορφες μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια...κάπου σε μια γειτονιά του Αγρινίου.

Ένας Αγρινιώτης

====================
=====================
 

" Βραδυνοί θρύλοι"...


.....του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου.

Τρία ποιήματα από τη συλλογή "Βραδυνοί Θρύλοι", που εκδόθηκε το 1920.















==============================
==============================

Γέφυρα Αχελώου



Κάρτα σταλμένη το 1937






=================================
=================================


Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Θεμελίωση του φράγματος του Αχελώου

17 Ιουλίου 1954


Οι Υπουργοί Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεωργίας Πέτρος Λεβαντής, Συντονισμού Θάνος Καψάλης, Εσωτερικών Ιωάννης Νικολίτσας και Προεδρίας της Κυβερνήσεως Γεώργιος Ράλλης παρίστανται στον αγιασμό και τη θεμελίωση του φράγματος και των αρδευτικών έργων του Αχελώου.








Ο Κ. Καραμανλής βάζει το θεμέλιο λίθο του έργου.


==========================
==========================

Αποκριάτικες Εντυπώσεις...


...από το Αγρίνιο, και το νέο Μοτέλ Σουμέλη.

17 Φεβρουαρίου 1968.



Πατήστε για μεγέθυνση

================================
================================

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

ΘΥΜΑΜΑΙ.....1960



Θυμάμαι...

Απόκριες και Καθαρά Δευτέρα 1960


Η τελευταία Κυριακή των Απόκρεω ήταν πάντα απλή και χαρούμενη.

Μέρες πριν αγοράζαμε, από τα πρόχειρα στημένα μαγαζάκια στην Επάνω Πλατεία, μάσκες, καπέλα, χαρτοπόλεμο, σερπαντίνες....
Το απόγευμα της Κυριακής μεταμφιεζόμασταν  στα σπίτια μας με πολλή φαντασία και πολλές φορές με επιτυχία. Κοστούμια και στολές δεν υπήρχαν, ούτε να αγοράσουμε ούτε να ενοικιάσουμε. Που και που βλέπαμε καμμιά Μαρκησία, κανέναν Αρλεκίνο ή Σαρλώ και τους θαυμάζαμε. 
Παρέα, μικροί και μεγάλοι, μασκαρεμένοι βγαίναμε στους δρόμους, κάναμε αστεία πειράζαμε τους άλλους μασκαράδες πουυ συναντούσαμε και μετά πηγαίναμε επισκέψεις σε γνωστά μας σπίτια. Παντού μας καλοδέχονταν. Δεν ξεχνώ τις νόστιμες πίτες και τα γλυκά που μας πρόσφεραν. Οι βουστίνες μοσχοβολούσαν σε κάθε σπίτι. 
Η χαρά των κοριτσιών που φορούσαν παντελόνια και παρίσταναν αγόρια ήταν μεγάλη. Τότε στο Αγρίνιο, γυναίκα με παντελόνια, ήταν σπάνια εικόνα στην καθημερινή ζωή. 
Οι αποκριάτικοι χοροί  γίνονταν στην Φαντασία, μία αίθουσα δίπλα στο Ελληνίς.

Καθαρά Δευτέρα


 

Καθαρά Δευτέρα στο χωριό Στράτος 1960
Τη μέρα αυτή, θυμάμαι, έκανε σχεδόν πάντα ωραίο καιρό.
Οι οικογένειες ετοίμαζαν τα καλάθια τους με όλα τα νηστήσιμα, φρέσκιες λαγάνες, νερό, κρασί κι άλλα απαραίτητα για την έξοδο στην φύση. 
Τα αγόρια είχαν τους χαρταετούς τους. Το τραντζίστορ αγκαλιά και με το ταξί πήγαινε όλη η οικογένεια στην εξοχή. 
Συνήθως στην Αγία Παρασκευή, τα τελευταία σπίτια τότε ήταν πολύ πιο κάτω από την εκκλησία. Οι ραχούλες ήταν ελεύθερες και πλημμύριζαν από κόσμο, που έστρωνε και καθόταν όλο το απόγευμα διασκεδάζοντας.
Άλλες φορές πηγαίναμε στη Στράτο, κοντά στη γέφυρα. 
Η Καθαρά Δευτέρα ήταν μια μέρα γεμάτη χαρά, τραγούδια, χορό, γέλια, παγνίδια και προ πάντων ο ι κ ο γ έ ν ε ι α !!!
                                                                        
 ΜΡ

===============================
===============================

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΕΙΑ 1979


Η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Βενιζελέα.




από το elia.org.gr

==========================
==========================

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

"Οδός Δωριμάχου"

  
Διήγημα του Πάνου Καπώνη.
 Δημοσιεύτηκε στον τόμο διηγημάτων «ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ ΜΝΗΜΗΣ» της Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, Αθήνα 2008


Στην ιερή μνήμη των Γονέων μου και του Νονού μου Στράτου Πιστιόλα. 

 


Ήταν απλό. Θα κατέβαζε την πινακίδα. Τώρα, μετά από 135 χρόνια, που το σπίτι, όπως βρίσκονταν τα παλιά χρόνια στη γωνία του δρόμου, θα έπαιρνε μια άλλη μορφή, θα γύριζε πίσω στο χρόνο, σαν μετενσάρκωση της πέτρας.
Ο δρόμος είχε αλλάξει πολλές φορές πινακίδες, πότε με λάθος ορθογραφία, όπως «ΔΟΡΥΜΑΧΟΥ», πότε με νέες τσίγκινες πινακίδες με τη σωστή του ονομασία, αλλά στη γωνιά του παλιού σπιτιού, η παλιά εμαγιέ πινακίδα, σε πείσμα του χρόνου και των αλλαγών που έγιναν, παρέμεινε εκεί, ξεχασμένη από όλους, εκτός απ’ αυτόν.
Ποιος θα έδινε σημασία σε μια παλιά πινακίδα δρόμου !!
Όμως αυτός, κάθε φορά που επέστρεφε σπίτι, πάνω από 25 χρόνια, έστεκε στο απέναντι πεζοδρόμιο και κοίταζε για πολύ ώρα την παλιά χτυπημένη από σφαίρες ανάγλυφη πινακίδα. Ίσως να ήταν η μόνη εμαγιέ παλιά πινακίδα που είχε μείνει στη θέση της σ’ όλη την πόλη. Ίσως να είχε μείνει εκεί απ’ τη δεκαετία του ’20 μια και κανείς δεν την έβλεπε, αφού το σπίτι δεν ήταν πια στην γωνιά του δρόμου. Ίσως να είχαν ξεχάσει οι άνθρωποι και το ίδιο το σπίτι.
Ήταν Κυριακή. 
Οι στρατιωτικές μοτοσικλέτες που περνούσαν σήκωναν σύννεφα σκόνης και σταματούσαν πίσω από το μεγάλο πέτρινο σπίτι της άλλης γωνίας του δρόμου. Το Σταθακοπουλαίικο είχε επιταχθεί απ΄ τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Έγινε η «κομαντατούρ» της πόλης. Η σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό κυμάτιζε μπροστά στο μοναδικό μπαλκόνι. Αξιωματικοί του στρατού και γκεσταπίτες ανεβοκατέβαιναν τη μεγάλη σκάλα.
Κι ήταν άνοιξη. 
Κι οι φρουροί με τα αυτόματα πίσω απ΄ τα ριγέ ασπρόμαυρα φυλάκια κοίταζαν σκυθρωποί τους λίγους περαστικούς που ξεμύτιζαν φοβισμένοι στη διασταύρωση των οδών Δωριμάχου και Ελεούσης. Οι περαστικοί, ένας – ένας, δύο – δύο, προσπερνούσαν το κτίριο της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησης και έμπαιναν στην αυλόπορτα του αριθμού 12 του δρόμου. Άλλοι έρχονταν προσεκτικά απ’ την αντίθετη κατεύθυνση κι έμπαιναν στο ίδιο σπίτι. 
Πέρασε έτσι αρκετή ώρα.
Ο Νώντας ο τραπεζίτης με τ΄ όνομα, ένας απ΄ τους δοσίλογους και καταδότες, δεξί χέρι των κατακτητών, κοίταζε με περιέργεια απ΄ το νότιο παράθυρο της διοίκησης τον Παπαποστόλη ν΄ ανεβαίνει την ανηφόρα της οδού Ελεούσης και να κατευθύνεται κι αυτός στον αριθμό 12.
Έξυσε το κεφάλι του, σημάδι ότι κάτι τον βασάνιζε.
«Τι είναι αυτοί. Γιατί μαζεύονται στο σπίτι του εμπόρου. Τι σκαρώνουν» αναρωτιόταν και η περιέργεια του έφτανε στο κατακόρυφο. 
Τους περισσότερους τους γνώριζε. Δεν υπήρχαν υποψίες γι΄ αυτούς. Δεν μπορούσε να τους συνδέσει με αντάρτες ή με την αντίσταση.
Κι ο παπάς ; Τι ήθελε ο παπάς ;
Κι ο Ευστάθιος ; Λυγερόκορμος και ευδιάθετος, με το καλό του κουστούμι να βαδίζει σταθερά προς το σπίτι ; 
Με αυτά τα ερωτηματικά έφυγε από το παράθυρο και πήγε να πάρει τα κιάλια του από το διπλανό δωμάτιο – γραφείο. 
 .......................................
Συνάντηση είχε κανονιστεί για τις 3 το μεσημέρι, μια και η κυκλοφορία απαγορευόταν μετά τη δύση του ηλίου. Στο σπίτι του Μηνασούλα, απέναντι απ΄ την Αγία Τριάδα. Εκεί είχαν δώσει το ραντεβού τους όλοι. Θα είχαν την πρώτη τους συνάντηση. Φαγητό (κατοχικό) και την σχετική κουβέντα, Κι αν άρεσε ο ένα στον άλλο, θα τελείωνε η υπόθεση. Την μεσημεριανή αυτή συνάντηση την είχε μεθοδεύσει ο Χριστόφορος, πρόσωπο σοβαρό και με κύρος. Άνθρωπος μετρημένος, απλός και σοφός. Είχε έρθει στη πόλη την ίδια μέρα, αφού το προηγούμενο βράδυ ένα καΐκι τον είχε αφήσει σε μια απομακρυσμένη παραλία του Αστακού.Μετά τα συνηθισμένα σερβιρίσματα, ο Χριστόφορος πήρε τον λόγο :
«Ξέρετε όλοι» είπε «τον σκοπό της συνάντησης. Εγώ έκανα αυτό που πρέπει. Τώρα εσείς οι δυο αποφασίζετε». 
Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Βλέμματα ειλικρινή, αποφασισμένα για ζωή, αλλά και μια σπίθα φωτιάς που άρχισε να σιγοκαίει, τους έκανε να πούνε το «ναι» ! 
Πάνω στη ώρα μπήκε στη σάλα κι ο Ευστάθιος. Είχε αργήσει γιατί οι Γερμανοί είχαν εισβάλει στο μικρό εργαστήρι με τις γκαζόζες και είχαν επιτάξει τα πάντα. Φυσικά ο Ευστάθιος το περίμενε κάτι τέτοιο να συμβεί και ήταν προετοιμασμένος. Απλά έπρεπε να υπογράψει τα χαρτιά τους.
 .......................................
Μάιος ανήμερα της γιορτής του Αγίου Χριστόφορου, του Πολιούχου. Η άνοιξη με μια μυρουδιά βενζίνας και o κόκκινος καταβρεχτήρας του Δήμου να ρίχνει νερό στους χωμάτινους δρόμους της πόλης.
Στο «σιντριβάνι» μαζεύονταν οι μανάδες και τα παιδιά πλατσούριζαν στα νερά. 
Απ΄ την οδό Δημαρχείου κατέβαιναν γερμανικά καμιόνια και μοτοσικλέτες. 
Τα παιδιά που έπαιζαν στα νερά του σιντριβανιού, τρόμαξαν κι έτρεξαν στις αγκαλιές των μανάδων τους.
Στην ανατολική πλευρά της πόλης, ο κόσμος έβγαινε από την εκκλησία του πολιούχου, μαζί τους και το ζευγάρι που είχε αρραβωνιασθεί. 
Το κήρυγμα του Παπαποστόλη, με αφορμή τον βίο του Αγίου Χριστοφόρου, είχε κάνει αίσθηση στο ποίμνιο του, αλλά και στον πολύ κόσμο που είχε μαζευτεί απ΄ όλη την πόλη και τους γύρω συνοικισμούς. Είχε μιλήσει για το καθήκον του καλού χριστιανού και την ειρήνη που κηρύσσει ο Θεός. Είχε βασανισθεί μέρες για αυτό το κήρυγμα. Απ΄ τη μια η «ουδέτερη» σιωπή της επίσημης εκκλησίας με το δόγμα της «μη βίας», ως χριστιανικής αρετής, που δεν την συμμερίζονταν όλοι οι ιερείς όταν «η μη βία» είχε να κάνει στους καιρούς της σκλαβιάς με τον συμβιβασμό και την παθητικότητα απέναντι στον όποιο κατακτητή και στην όποια ολοκληρωτική ιδεολογία, κι απ΄ την άλλη η ερμηνεία της χριστιανικής ειρήνης.
Έμμεσα λοιπόν και χωρίς να προκαλεί, μια και απέξω υπήρχαν γερμανοί στρατιώτες και μέσα στην εκκλησία οι δοσίλογοι, είπε ότι «η ειρήνη του Θεού βασίζεται στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη, στη μετάνοια και την αγάπη» και αυτό σημαίνει ότι «οι χριστιανοί έχουν ηθικό χρέος να αντιστέκονται στην καταπίεση» (κι εκεί έκανε μια παύση για να συνεχίσει) «της αμαρτίας. Το τι είναι αμαρτία το ξέρουμε όλοι μας. Αμαρτία είναι οι δυνάμεις του Κακού. Και οι χριστιανοί πρέπει να πολεμάνε το Κακό. Ας προσευχηθούμε» είπε τελειώνοντας «να μας δώσει δύναμη ο Θεός για να προστατεύσουμε τα αγαθά που μας έδωσε».
Όλα έπαιρναν πια τον δρόμο τους.
Βάδισαν προς το σπίτι της οδού Δωριμάχου. 
Στη λόντζα σερβιρίστηκε ένα υποκατάστατο ελληνικού «καφέ» από ρεβίθι, και πάνω απ΄ όλα, κρύο νερό απ΄ τον «μπότη», το πήλινο ψυκτικό δοχείο της εποχής. Το νερό ήταν το μόνο που άφησαν άθικτο οι κατακτητές.
Δεν είπαν πολλά. Δεν μίλησαν πολύ. Άλλωστε, δεν υπήρχαν και πολλά περιθώρια για να τηρούνται οι παραδόσεις, ούτε για συζητήσεις, μια και όλα «τα πλάκωνε η σκλαβιά και τα ΄σκιαζε η φοβέρα». Το μόνο που είχε σημασία σ΄ αυτή τη συνάντηση μετά τη κυριακάτικη λειτουργία, ήταν να συνεννοηθούν και καθορίσουν το σχέδιο για την οργάνωση της τελετής. Η ημερομηνία είχε ορισθεί. Κυριακή στις 10,00΄ το πρωί.

Όλοι ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να πάνε στην εκκλησιά, ούτε να χτυπήσουν χαρούμενα οι καμπάνες, όπως συνήθιζαν να σηματοδοτούν τα χαρμόσυνα γεγονότα. Και τα νέα που έφταναν ήταν διφορούμενα. Πότε έπαιρναν πάνω τους οι Γερμανοί, πότε οι Σύμμαχοι.
Μια αίσθηση υπήρχε στον κόσμο ότι πλησίαζε το τέλος. Πότε όμως, κανείς δεν γνώριζε. Δεν μπορούσαν όμως να αναβάλουν την τελετή. 
Για τον Δημήτριο ήταν μια μεγάλη χαρά, ολοκλήρωση ζωής, μετά μάλιστα κι απ΄ τον τραυματισμό του στο Αλβανικό Μέτωπο, το ΄40.
Για την Άννα, μια πληρότητα και μια ανείπωτη ευτυχία που μέσα στους δύσκολους εκείνους καιρούς, ερχόταν ως ελπίδα ζωής.
Έτσι στις ζοφερές ημέρες της κατοχής, οι άνθρωποι έμαθαν να ονειρεύονται περισσότερο από τους καιρούς της ειρήνης. Κι αυτό το όνειρο ήταν που έδινε μεγαλύτερη αξία στη κάθε κίνηση, στο κάθε γεγονός, στη κάθε σκέψη, στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. 
Την Κυριακή λοιπόν που ορίσανε, θα γινόταν μια πράξη ελευθερίας μέσα στην παρένθεση της γερμανικής κατοχής. Μια πράξη όμως προσεχτικά οργανωμένη, που δεν θα κινούσε υποψίες στους κατακτητές και τους σπιούνους τους. Και από μια άποψη, αυτό που θα γινόταν την Κυριακή θα ήταν μια πράξη «αντίστασης». Αντίσταση της ψυχής στη σκιά του θανάτου, στην απελπισία, στη πείνα, στο δίλημμα, στη σκλαβιά, στον ολοκληρωτισμό.                                                                

Το σπίτι της οδού Δωριμάχου ήταν ένα πέτρινο κτίσμα του 1868, δίπατο. Ήταν κι αυτό, όπως τα περισσότερα σπίτια της πόλης από γκρίζα πέτρα, με τοίχους ογδόντα με ενενήντα πόντους φάρδος και ξύλινα παραθυρόφυλλα, με μαντεμένια κάγκελα.
Στο εσωτερικό του, τα δρύινα πατώματα έλαμπαν και οι κεντητές στο χέρι κουρτίνες στόλιζαν τα παραθύρια.
Στο πάτωμα πάνω απ΄ το καθιστικό με το τζάκι, υπήρχαν δύο κάμαρες, όπου στη μια υπήρχε ένα δεύτερο τζάκι. Τα πιο πρόσφατα όμως αποκτήματα του σπιτιού ήταν τα γαλλικά έπιπλα, που είχε χαρίσει η θεία Μαρί, ως προίκα, στην Άννα.
Η θεία Μαρί, δηλαδή η Μαρία πρώτη ξαδέρφη της μητέρας της Άννας, παντρεύτηκε και ζούσε στη Ντιζόν της Γαλλίας. 
Μετά τον Σεπτέμβρη του 1939 που Γαλλία και Αγγλία κήρυξαν τον πόλεμο κατά του Χίτλερ και λίγο πριν εισβάλουν τα γερμανικά στρατεύματα στη Γαλλία, η Μαρί, που ήταν άκληρη, πήρε το βιός και τον άντρα της και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, στην πόλη της, πιστεύοντας ότι θα γλίτωναν απ΄ τις κακουχίες του πολέμου.
Έτσι λοιπόν η Άννα, η αγαπημένη της ανιψιά, προικίσθηκε με το μπορντό βελούδινο σαλόνι, ένα τραπέζι ροτόντα από λουστραρισμένο ξύλο κυπαρισσιού κι ένα μπρούντζινο κρεβάτι που χρύσιζε όταν το γυάλιζαν, όλα κατασκευασμένα στη Γαλλία το 1920.
Έτσι το σπίτι, είχε μπολιαστεί, πέρα απ΄ τα υπάρχοντα και με γαλλική φινέτσα, γεγονός που έκανε περήφανη την Άννα.
Όλα λοιπόν ήταν έτοιμα για τη μεγάλη Κυριακή.Ο Νώντας ο δοσίλογος, εκείνη την Κυριακή παρακολουθούσε απ΄ το παράθυρο της γερμανικής διοίκησης τον κόσμο να κατευθύνεται στο σπίτι.
Αφού πέρασε κάποια ώρα, απ΄ τη μεριά της οδού Βλαχοπούλου ακούστηκε θόρυβος από οχήματα. Ήταν ένα στρατιωτικό καμιόνι και δυο μοτοσικλέτες. Σταμάτησαν απότομα μπροστά στον αριθμό 12. Γερμανοί στρατιώτες κατέβηκαν με ταχύτητα απ΄ το καμιόνι και με παρατεταμένα τα αυτόματα, περικύκλωσαν το σπίτι κι άρχισαν να πυροβολούν στα παράθυρα.
Μερικές σφαίρες εξοστρακίστηκαν και χτύπησαν την εμαγιέ πινακίδα «ΟΔΟΣ ΔΩΡΙΜΑΧΟΥ».
Ο Νώντας κατέβηκε απ΄ το διοικητήριο και προχώρησε στο σπίτι. Ανέβηκε τα ξύλινα σκαλιά μαζί με δυο οπλισμένους στρατιώτες. Κλώτσησε τη δίφυλλη πόρτα και μπαίνοντας απότομα μέσα στην κάμαρη φώναξε «συλλαμβάνεστε», χωρίς καλά-καλά να δει τι γινόταν. Μπροστά στη ροτόντα στέκονταν η Άννα μ΄ ένα βυσσινί φόρεμα αντί για λευκό νυφικό, ο Δημήτριος με μαύρο κουστούμι και λευκό πουκάμισο, παραδίπλα ο Ευστάθιος και ο Παπαποστόλης φορώντας το πετραχήλι του.
«Τι γίνεται εδώ ;» ρώτησε αγριεμένος ο δοσίλογος.
«Γάμος» του απάντησε ήρεμα ο Χριστόφορος. 
Ο δοσίλογος γέλασε ελαφρά και το μετάφρασε στους γερμανούς.
«Είπα κι εγώ» μουρμούρισε «και νόμισα πως ήταν αντάρτες».
Έπειτα από λίγο τα γερμανικά οχήματα έφευγαν, η τελετή συνεχίσθηκε, αλλά τα σημάδια απ΄ τις σφαίρες των γερμανικών πολυβόλων έμειναν ανεξίτηλα στην εμαγιέ πινακίδα. 
Μετά από 135 χρόνια, η εμαγιέ πινακίδα που χτυπήθηκε απ΄ τις σφαίρες, μεταφέρθηκε και αναρτήθηκε πάνω απ΄ το γραφείο του.
Κάτι σαν μνημείο, κάτι σαν ασήμαντη αφορμή αντίστασης στη λησμονιά μας.

==============================
==============================
Το διήγημα είναι βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά.


==============================
==============================




Πάνος Καπώνης



O Πάνος Καπώνης είναι ένας από τους πρώτους ποιητές της Γενιάς του ’70. 
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1947 στο Αγρίνιο.
Σπούδασε οικονομικά και νομικά στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Αθηνών, καθώς και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου.
Γράφει και δημοσιεύει ποίηση από το 1966. 
Ποιήματα, διηγήματα και δοκίμια του έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, ανθολογίες και άλλα έντυπα ("Λωτός", "Σήμα", "Κούρος", "Τραμ", "Τομές", "Ποίηση ’80", "Το Δέντρο", "Παρουσία", "(δε)κατα", "poetix", "Οροπέδιο" κ.α.). 
Γράφει επίσης τακτικά βιβλιοκριτική στο περιοδικό "(δε)κατα".
Μαζί με τον ποιητή Ντίνο Σιώτη, ίδρυσαν το λογοτεχνικό Σωματείο «Κοινωνία των Δεκάτων», του οποίου είναι Γεν. Γραμματέας. 
Διατέλεσε και Γ. Γραμματέας της «Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών», από το Δ. Σ. της οποίας πρόσφατα παραιτήθηκε. 
Στοιχεία του έργου του βρίσκονται στο Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Αθήνα 2007). 
Είναι έμμισθος δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και ΣτΕ. Διδάσκει στο Φαρμακευτικό Τμήμα του Πανεπιστήμιου Πατρών φαρμακευτικό δίκαιο. Επιμελήθηκε μαζί με τον Γ. Π. Αναγνωστόπουλο τον συλλογικό τόμο της ΕΑΛ, «Αφετηρίες μνήμης», με διηγήματα και αφηγήματα 37 Αιτωλών και Ακαρνάνων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων και το διήγημα του οδός Δωριμάχου.

Εργογραφία :
  • «Κοκτέιλ» (έκδοση εκτός εμπορίου Αθήνα 1972),
  • «Μεταμορφώσεις του Ιερεμία» (εκδόσεις The Wire Press, S. Francisco 1977),
  • «Αρχιπέλαγος Αϋπνίας» συγκεντρωτική έκδοση (εκδόσεις Αίολος, Αθήνα 1993),
  • «Αφετηρίες Μνήμης», (εκδόσεις ΕΑΛ, Αθήνα 2008),
  • «Κοκτέιλ Β» ποιήματα 1966-1972, 2η έκδοση (εκδόσεις Γκόνη, Αθήνα 2008),
  • «Τα ποιήματα του 2007″ (εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων, Αθήνα 2008),
  • «Σπινθήρες Καλωδίου» ποιήματα 1994-2004 (εκδόσεις Τυπωθήτω, Αθήνα 2009),
  • «Τα ποιήματα του 2008″ (εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων, Αθήνα 2009),
  • «Ναρκωτικά Σύννεφα» ποιήματα 1979-1989 (εκδόσεις Γκόνη, Αθήνα 2010),
  • «Τα ποιήματα του 2009″ (Κοινωνία των (δε)κάτων, Αθήνα 2010).
Επιστημονικά έργα : 

«Συστήματα Οργάνωσης Συνεταιρισμών», έκδοση ΠΑΝΚΟ, Αθήνα 1999, 
«Επίτομος Φαρμακευτική Νομοθεσία» , τόμοι Ι και ΙΙ, (εκδόσεις Φαρμακευτικός Κόσμος), Αθήνα 2003, 2005, 2006, 
«Φαρμακευτικό Δίκαιο» τόμος Α’, Αθήνα 2007 και «Φαρμακευτικό Δίκαιο» τόμος Β’, Αθήνα 2010 (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα).


Ιστολόγιο του Πάνου Καπώνη:

========================
========================


Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Διαφημίσεις Τσιγάρων Παπαστράτου















=============================
=============================


"ΡυθμοίΙ"


του Κίμωνα Γαλάζη (Γεωργίου Τσακανίκα).

Το αφιερώνει στον Μάξιμο Δώρο (Κώστα Δημάδη) και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Ο Νουμάς", στις 2 Μαΐου του 1910.



==================================
==================================


Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Η ιστορία μιας φωτογραφίας...


...του Παπαποστόλη.

Από το βιβλίο του Κώστα Κακαβιά "Μνήμη Παπαποστόλη".








==================================
==================================


Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

"Το μαύρο σακάκι"


του Δημήτρη Γιάκου


Από το περιοδικό "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ", τεύχος 1147























============================
============================



Γιάκος Δημήτριος



Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1914.
Μαθητής γυμνασίου ακόμα, είχε αρχίσει να δημοσιεύει  κείμενά του στις τοπικές εφημερίδες του Αγρινίου. 
Από το 1936 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, ως υπάλληλος αρχικά (1936-1960) στην Κεντρική Υπηρεσία του υπουργείου Παιδείας και στο τέλος (1960-1968) στην Αρχαιολογική Υπηρεσία της Προεδρίας της Κυβερνήσεως, απ’ όπου και απολύθηκε, για ν’ αποκατασταθεί το 1974. Παράλληλα προς τις σπουδές του (πτυχίο Νομικής Σχολής Αθηνών 1942), παρακολούθησε και μαθήματα Ελληνικής και Γαλλικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή και στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. 
Εργάστηκε, εξάλλου, ως επιμελητής ύλης και συντάκτης στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση, δίδαξε Ιστορία της Λογοτεχνίας και του θεάτρου σε Καλλιτεχνικές και Δημοσιογραφικές Σχολές της πρωτεύουσας, χρημάτισε Διευθυντής Σύνταξης της έγχρωμης Εγκυκλοπαίδειας «Για σας παιδιά», πραγματοποίησε πλήθος ομιλιών στην ελληνική πρωτεύουσα και στην περιφέρεια και πρόσφερε αρκετές άλλες πνευματικές υπηρεσίες. 
Πέθανε το 1999.
Δημήτρης Γιάκος (από την "Ρίζα Αγρινιωτών)
   
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΚΑ
Η επίσημη είσοδός του στην Ελληνική Λογοτεχνία είναι τα διηγήματα «Στην καινούρια μας γειτονιά» (1944). Το «εισιτήριο πεζογράφου» του το χάρισε ο Γιώργος Βαλέτας (1907-1989) προλογίζοντας το βιβλίο. Είναι όπως έχει γράψει ο Τάκης Δόξας, «πέντε σύντομα διηγήματα μέσα σε 60 περίπου σελίδες, όπου ο πεζογράφος στήνει τους ανθρώπους του (μικροαστούς ή αγρότες) συνήθως με μια δραματική υπόσταση και προβληματίζεται στοχαστικά πάνω στη ζωή, στον έρωτα και στο θάνατο.

 
α) ΑΦΗΓΗΣΗ:

1. Κάτω από το βλέμμα του θεού, μυθιστόρημα (βραβευμένο από το περ. ΜΟΡΦΕΣ της θεσ/νίκης, 1950). 
2. 0 πρώτος νεκρός κι άλλα διηγήματα (έπαινος εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 1950). 
3. Ο δρόμος της Χαραυγής, διηγήματα, 1953. 
4. Αντιήρωες, διηγήματα, βραβείο Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών, 1957. 
5. Καλή σου νύχτα, Ιβάν, διηγήματα, κρατικό βραβείο, 1987).

β) ΚΡΙΤΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ:

1. Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, ο ποιητής, ο πεζογράφος, ο κριτικός, 1951. 
2. Λυρικοί της Ρούμελης, χρυσό μετάλλιο Ι.Π. Μεσολογγίου, 1958: Σπυρίδων Τρικούπης, Κωστής Παλαμάς, Κώστας Χατζόπουλος, Γιάννης Βλαχογιάννης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Κώστας Δημάδης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Κίμων Γαλάζης, Ρήγας Γκόλφης, Θανάσης Κυριαζής, Επαμεινώνδας Μάλαινος, Γιώργος Αθάνας, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Στάθης Ζαρκιάς και Μίνως Ζώτος. 
3. Ασκήσεις Λόγου, μελετήματα (1962) με θέματα ο εορταστικός Παπαδιαμάντης, Δημήτριος Χατζόπουλος - Μποέμ, Σπύρος Μελάς, Κύπρος Χρυσάνθης, Μελής Νικολάίδης και Αιμίλιος Χουρμούζιος.
4. Μορφές και θέματα Λογοτεχνίας, α’ έκδοση 1964, β’ έκδοση με τον τίτλο Δοκίμια 1976 και με θέματα: Οι τρεις μεγάλοι κι ο τέταρτος (ο τραγικός αρχαίος ποιητής Αγαθών). Το ιστορικό ή εθνικό λογοτέχνημα, Λογοτεχνία ζωής και λογοτεχνία σκέψης, Δοκίμιον λογοκλοπίας. Ένα χρήσιμο δίδαγμα. Η εθνική συμ­φορά και η λογοτεχνία μας, Λογοτεχνία και φύση. Ανακλητικόν ηθογραφίας, Τοπική λογοτεχνία, Η μοίρα των λέξεων.
5. Λαϊκή και έντεχνη ποίηση του Εικοσιένα, μελέτημα και ανθολόγηση, 1972.6. Μορφές της ελληνικής Λογοτεχνίας (Π. Καλλιγάς, Αλ. Παπαδιαμάντης, Κ. Παλαμάς, Γρ. Ξενόπουλος, Ζαχ. Παπαντωνίου, 'Ελλη Αλεξίου, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, βραβείο Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, 1982).

γ) ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:

1. Δέκα άνθρωποι, ιστορικά διηγήματα, εικονογράφηση Αλέκου Κοντόπουλου, 1956. 
2. Τα σήμαντρα της Αγια-Σοφιάς, ιστορικά διηγήματα, εικονογράφηση Γεράσιμου Γρηγόρη. 
3. 12 Παραμύθια της Κύπρου, Ένας γέρος απ' τη Φρυγία (Αίσωπος), Ο Σκύλος που έψαχνε γι' άνθρωπο (Διογένης), Μεγάλες Μορφές του Ελληνισμού, βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, Ιστορίες από τη μυθολογία μας κ.ά. 
4. Ιστορία της Ελληνικής Παιδικής Λογοτεχνίας, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1977, με συ­μπλήρωμα ως το 1991, έκδ. 1992. 
5. Η Σχολική μας θεματοθήκη, 7 τόμοι, 1979.
6. Ανθολογία Ελληνικού Παιδικού Διηγήματος, με τη συνεργασία του 'Αλκη Τροπαιάτη, 7 τόμοι, 1956-1979.

ΒΡΑΒΕΙΑ

Βραβείο από το περ. ΜΟΡΦΕΣ της Θεσσαλονίκης για το βιβλίο "Κάτω από το βλέμμα του θεού" (1950).
Βραβείο Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών για το βιβλίο του "Αντιήρωες" (1957).
Ιστορία της Ελληνικής Παιδικής Λογοτεχνίας, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, 1977.
"Καλή σου νύχτα, Ιβάν", διηγήματα, κρατικό βραβείο, (1987).
Βραβείο Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών για το βιβλίο "Μορφές της ελληνικής Λογοτεχνίας" (1982).
Βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς για τις "Μεγάλες Μορφές του Ελληνισμού".

Εκτός από τα παραπάνω λογοτεχνικά βραβεία, είχε και τις εξής τιμητικές διακρίσεις: 
1. Μετάλλιο Πνευμ. Κέντρου Δήμου Αγρινίου (20 Μαίου 1984), 
2. Αναμνηστικό μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης 1941-1945 (20 Οκτωβρίου 1987). 
3. Παναιτωλοακαρνανικού Συλλόγου Γυναικών (1987). 
4. Βοιωτικό μετάλλιο Ουρανίας και Ανδρέα Τσούρα (1983).
5. Λαογραφικού Μουσείου Αιτωλίας (1991) και
6. Βουλγάρων Συγγραφέων (Σόφια, 1989).

========================
========================


Κλεισούρα...


....γεωτρήσεις για πετρέλαιο.

Το 1962 η "Αιτωλική Εταιρία Πετρελαίων" με την συνεργασία της ΒΡ και της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος", πραγματοποίησε γεωτρήσεις στην περιοχή της Κλεισούρας για ανεύρεση πετρελαίου.






















 Οι εφημερίδες της εποχής ασχολήθηκαν με το θέμα. 
Η εφημερίδα των Αθηνών "Ελευθερία", σε άρθρο της την Παρασκευή 1η Μαρτίου του 1963, αναφέρει:

Πατήστε για μεγέθυνση

  
Τρίτη 5 Μαρτίου 1965
Πατήστε για μεγέθυνση




Κυριακή 21 Απριλίου 1963



 Φωτογραφίες

Πρακτορείο Ηνωμένων Φωτορεπόρτερ

===========================
===========================


Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Οδός Αγίου Χριστοφόρου



Το μπακάλικο του Τσιρώνη με το ρέμα στα αριστερά του.



Το μπακάλικο του Τσιρώνη κάτω από  το σπίτι του Βασιλείου.



Στιγμές καθημερινότητας με το ίδιο φόντο



===================================
===================================

Από το φωτογραφικό αρχείο του Αριστείδη Μπαρχαμπά.

Παλιός Άγιος Χριστόφορος


....όταν δέσποζε σχεδόν ολομόναχος στον λόφο του.


Γύρω στο 1910, από την περιοχή της "Αμυγδαλούλας"



Γύρω στο 1930



Γύρω στο 1965 και έχουν αρχίσει πλέον να πλησιάζουν τα πρώτα κτίσματα.



1982



============================
============================


Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

"Προς το Αγρίνιον"


Ένα κείμενο γραμμένο από τον Νικ. Γκινόπουλο και δημοσιευμένο στο τεύχος 49 του περιοδικού  "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ" τον Ιανουάριο του  1929.
Το κείμενο συνοδεύεται από τρεις φωτογραφίες. 
Η πρώτη είναι από την περιοχή της Ερμίτσας, η δεύτερη από την πόλη του Αγρινίου στην οδό Σιδηροδρομικού Σταθμού (στις αποθήκες Παπαστράτου) και η τρίτη είναι το έργο του Αγρινιώτη ζωγράφου Ανδρέα Γεωργιάδη, "Ο Τυφλός".


Πατήστε πάνω στο κείμενο για μεγέθυνση

Πατήστε πάνω στο κείμενο για μεγέθυνση

Πατήστε πάνω στο κείμενο για μεγέθυνση

Πατήστε πάνω στο κείμενο για μεγέθυνση



====================================
====================================




Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Πτωχογηροκομείο


 ...στον "ΝΕΟΛΟΓΟ"


Άρθρο της εφημερίδας των Πατρών "ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ", στις 1 Οκτωβρίου 1935, για το Πτωχογηροκομείο Αγρινίου

Πατήστε πάνω στην εφημερίδα για μεγέθυνση
================================
================================