Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Οι άντρες...δεν κλαίνε



Τελευταία θέση, γαλαρία, στο λεωφορείο.
Κοιτάζει από το παράθυρο. 
Τα γνώριμα τοπία φεύγουν με ταχύτητα προς τα πίσω και το μυαλό του τα ακολουθεί.
-------------------------------------------
Μεγάλωσε σε μία φτωχική συνοικία του Αγρινίου, «δύο παιδιά και ένα κορίτσι» όπως έλεγε ο πατέρας του, στην οικογένεια.
Παιχνίδι ανέμελο δεν έπαιξε ποτέ του. Δούλευε ταυτόχρονα με το σχολείο, από δώδεκα χρονών σε συνεργείο αυτοκινήτων, για «να μάθει τέχνη, να μπορέσει να ζήσει». 
Κι όμως αυτός ήθελε να σπουδάσει. Και τα κατάφερε!! Σπούδαζε και δούλευε ή μάλλον δούλευε και σπούδαζε. Εκεί στην πρωτεύουσα γνώρισε την Ελένη, πήραν μαζί πτυχίο, «…θα πάμε Αγρίνιο, η Αθήνα με πνίγει, θα ανοίξουμε δουλειά μαζί, εξάλλου η ζωή εκεί είναι πιο ανθρώπινη».
Γάμος, παιδιά.
--------------------------------------------
Βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει το κινητό του. Μενού, το υλικό μου, φωτογραφίες. Το πλήκτρο πάνω-κάτω. Τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα…. Έλα ρε!! Οι άντρες δεν κλαίνε!!
Οι γιοί του, ο Αντρέας και ο Μίμης. 
Ο Αντρέας 16 χρονών, μαθητής από τους λίγους, τέλειωσε τα Αγγλικά του, φέτος τελειώνει τα Γερμανικά του. Μαθητής με προδιαγραφές. Θέλει να σπουδάσει Ιατρική. Φροντιστήρια, φροντιστήρια, φροντιστήρια. Αλλά χαλάλι του!!
Ο μικρός, ο Μίμης, 15 χρονών... και αυτός πολύ καλός μαθητής. Αγγλικά, Γερμανικά, μαθηματικά, φυσική, χημεία. Θέλει να σπουδάσει Βιολόγος. Σίγουρα θα τα καταφέρει!!
--------------------------------------------
Το λεωφορείο φτάνει στην Κλεισούρα. Στρέφει τα μάτια του στο εκκλησάκι και σηκώνει το χέρι του προς το κούτελό του. Το κατεβάζει θυμωμένος. Τα μάτια του ξαναγεμίζουν… Ε!!! τι είπαμε;
 ------------------------------------------
Με την Ελένη δουλεύανε και οι δύο σαν σκυλιά. Σε μία εταιρία και οι δύο, αυτός διευθυντής πωλήσεων και η Ελένη στο λογιστήριο. Το οικογενειακό εισόδημα συμπληρωνόταν με απογευματινή δουλειά σε λογιστικό γραφείο.
Πούλησε η Ελένη ένα μικρό χωραφάκι που είχε στην Καρδίτσα, πήρανε κι ένα μικρό δάνειο κι αγοράσανε ένα διαμέρισμα, να βάλουνε το κεφάλι τους κάτω από ένα κεραμίδι. Μικρό, αλλά τους φτάνει. Αυτοί στο ένα δωμάτιο, τα αγόρια στο άλλο και διάβασμα στο σαλόνι. Εκεί τους βάλανε τα γραφεία τους.
Η τηλεόραση άνοιγε μόνο όταν τελείωναν το διάβασμα. Βλέπεις δεν αξιώθηκαν να πάρουν μία μικρή για το δωμάτιό τους. Τα παιδιά ήρθαν αμέσως μετά το γάμο και τα έξοδα πολλά.
Τα έβγαζαν πέρα δύσκολα αλλά με αξιοπρέπεια. Πρώτα τα παιδιά, τα φροντιστήριά τους και μετά όλα τα άλλα. Μια στρωμένη, ήρεμη, ευτυχισμένη ζωή!!
 --------------------------------------------
«Δυστυχώς, βρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να σου ανακοινώσω την απόλυσή σου. Η δουλειά έχει πέσει και…. Σε όλους τους άλλους θα γίνει περικοπή μισθού, όποιος δεν συμφωνεί να μας το ανακοινώσει εντός μίας εβδομάδος».


Και τώρα; Πως τα βγάζουν πέρα;
Πέντε μήνες ψάξιμο. Δουλειά πουθενά. Άρχισαν τα χρέη. Αυτοί… που δεν χρωστούσαν ποτέ. Φροντιστήρια απλήρωτα, οι δόσεις του σπιτιού απλήρωτες. Μέχρι και τα κοινόχρηστα χρωστούσαν. Στο σπίτι έλειψε το χαμόγελο. Άρχισαν σιγά-σιγά να του στερούν το δικαίωμα στην δουλειά, το δικαίωμα στην στέγαση, το δικαίωμα των παιδιών του στη μόρφωση, το δικαίωμα όλης της οικογένειάς του στην ευτυχία. Κι είναι μόλις 50 χρονών!!

«Τον θυμάσαι τον Χρήστο το γιό του Μάρκου και της Φιλιώς; Έφυγε για Αμερική, δύο μήνες τώρα, δουλεύει σε ένα Αγρινιώτη με εστιατόρια. Βρήκα τον κυρ-Μάρκο και μου είπε θα τον πάρει τηλέφωνο….αν υπάρχει δουλειά εκεί, σκέφτομαι να φύγω. Έχει καλά λεφτά, θα μένω με τον Χρήστο. Εδώ δεν υπάρχει φως».
Η απόφαση δύσκολη και η ώρα του αποχωρισμού ακόμα πιο δύσκολη. Πότε θα τους ξαναδεί;
«Να διαβάζετε, να μην στενοχωρείτε την μάνα σας, να κλειδώνεις την νύχτα…».
--------------------------------------------
Το λεωφορείο φτάνει στην γέφυρα. Η βαλίτσα του στις αποσκευές και το εισιτήριο για Νέα Υόρκη στην τσέπη του και αυτός σκουπίζει τα δάκρυα που τρέχουν στα αντρικά μάγουλά του…

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ

===========================
===========================