Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

ΘΥΜΑΜΑΙ.....1960



Θυμάμαι.... 1960

Θυμάμαι τον μπάρμπα Γιώργο τον τυφλό με τη φλογέρα του. Πάντα μπορούσε να πηγαίνει όπου ήθελε. Ερχόταν στην αυλή μας και το μόνο που ήθελε να τον φιλέψουμε, ήταν ένα καθαρισμένο κρεμμύδι κι ένα ποτηράκι κρασί. Το κρεμμύδι το έτρωγε σαν φρούτο κι εμείς τα παιδιά τον κοιτούσαμε και τον ρωτούσαμε αν τον καίει. Όχι, μας έλεγε κι όταν τελείωνε ευχαριστούσε με τη φλογέρα του παίζοντας μία δική του μελωδία.

    

Θυμάμαι το Γύρο του Θανάτου που ήρθε στη γειτονιά μας. Η πίστα  στρογγυλή και ξύλινη. Θυμάμαι τον δυνατό θόρυβο των μηχανών και το πυκνό καυσαέριο. Ο θαυμασμός για τους πρωταγωνιστές μεγάλος.

Θυμάμαι τους περιφερόμενους παλαιστές στην τότε πλατεία Στράτου. Έρχονταν για μια-δυο παραστάσεις. Ο βοηθός ή και κάποιος από τους θεατές, τους έδεναν δυο και τρεις φορές με χοντρές αλυσίδες και μετά ελευθερώνονταν με τη δύναμή τους. Έσχιζαν, επίσης με τη δύναμή τους, τηλεφωνικούς καταλόγους και τράπουλες. Άλλοι πάλι πάλευαν κι ένας θυμάμαι είχε τη δύναμή του στα γένια του και νικήθηκε όταν ο αντίπαλος τον τράβηξε από εκεί. Θεάματα εντυπωσιακά, θαυμάσια.



Γανωματής

 

Τέλος, γι αυτή τη φορά, θυμάμαι τον γανωματή που περνούσε στις γειτονιές με το μαγκαλάκι του  και τα άλλα σύνεργά του. Μας χάριζε αστραφτερά, παραμυθένια μαχαιροπήρουνα μέσα σε λίγη ώρα. Εμείς παιδάκια τότε κοιτούσαμε με περιέργεια και θαυμασμό. Ωραία χρόνια με πλούσιες εντυπώσεις ! ! !                                                            

Μ.Ρ.

=======================
=======================